Madame Bovary

Here I am

2010-04-23T01:49:00.005+03:00

Μισός χρόνος ήταν πάρα πολύς. Ναι, όντως, βαριέμαι πολύ εδώ.

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους στα όρια της σιγής.

Τέλος

2009-10-02T20:46:00.003+03:00

Έτσι απλά, φεύγω. Κι επειδή κλείνει ένα κεφάλαιο στη ζωή μου, μοιραία κλείνει(;) κι αυτό το βλογ. Πίστευα πως θα είχα πολλά να πω μια τέτοια στιγμή, αλλά δε μου'ρχεται τίποτα. Πρέπει να στριμώξω τέσσερα χρόνια σε κούτες. Αν και τελικά μου φαίνεται πως η μόνη αποσκευή μου είσαι εσύ.

Zack and Miri make a porno

2009-09-27T01:43:00.005+03:00

Είδα το "Zack and Miri make a porno". Ενδιαφέρον στην αρχή, πρωτότυπο, adult humor. Ο Zack και η Miri είναι παιδικοί φίλοι και συγκάτοικοι, οι οποίοι όταν μένουν ταπί, τους κόβουν το νερό και το ρεύμα και κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο, αποφασίζουν να γυρίσουν πορνό για να βγάλουν λεφτά. Προσλαμβάνουν μερικούς συμπρωταγωνιστές, γυρίζουν πορνό και όλα καλά.

Προς το τέλος όμως, συνέβη το αναπόφευκτο. Ο Zack και η Miri ανακαλύπτουν ότι έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλο, που πάντα υπήρχαν μέσα τους και βγήκαν στην επιφάνεια με το που της τον ακούμπησε. Συμπέρασμα: Πώς να καταστρέψεις μια καλή κωμωδία; Βάλε ένα ρομάντζο και πολλές αμήχανες στιγμές στο τέλος. Μετά το τελειωτικό αϊ λοβ γιου, δε θα'χει μείνει τίποτα όρθιο.

live

2009-09-25T04:17:00.004+03:00

Είναι κόσμος που θα πήγαινε οπουδήποτε αν ήταν free. Το αποψινό live. Αποπνικτική ζέστη και ανθρωπίλα, ένας χώρος πολύ μικρός, 20 χρόνια raining pleasure, μερικοί εκεί μέσα ούτε που τους είχαν ξανακούσει.

Στριμωχτήκαμε με άλλους 500 losers και εγώ επαναλάμβανα σπαστικά, όχι δε θα φύγουμε. Ήθελα απεγνωσμένα μια μπύρα ή κάτι να πιω, ας ήταν και χαμομήλι ον δε ροκς, η ζέστη ήταν αφόρητη. Αλλά για μισή ώρα ήμασταν κολλημένοι στην είσοδο, με τρία εκνευριστικά κοριτσάκια από πίσω, δίπλα μια αχώνευτη εαακίτισσα από τη σχολή και μπροστά μια γκόμενα με χαίτη που επέμενε να την τινάζει στη μούρη μου. Είπαν και το αγαπημένο μου και εγώ ακόμα προσπαθούσα να απαλλαγώ από τα 15χρονα.

Πέρασε η ώρα, έφυγαν οι άσχετοι, τα μωρά πήγαν για ύπνο, μπύρες επιτέλους. Έφτιαξε πολύ το πράμα. Ήταν ωραία νύχτα. αλλά.

Don't just stand there

move

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

2009-09-19T00:30:00.003+03:00

Μια παροιμία λέει πως οι τρελοί εφηύραν τον έρωτα. Δεν είναι δύσκολο να το πιστέψεις. Δε νομίζω να υπάρχει άλλη δύναμη που να σου δένει κόμπο το στομάχι, να σου φτιάχνει ένα κοκτέιλ ευφορίας, ταραχής, χαράς, ενθουσιασμού, αμηχανίας, ενέργειας κι αϋπνίας, κι εσύ να το πίνεις ευχαρίστως. Μπαμ και κάτω. Σαν σφηνάκι. Και το ξέρεις, την επόμενη μέρα θα έχεις το χειρότερο hangover. Θα γίνεις ανήσυχος, παράλογος, εκνευριστικός, μίζερος, stalker, εκδικητικός, μαλάκας. Θα πέσεις στα πατώματα, θα ξεφτιλιστείς, οι φίλοι σου θα ψάχνουν για ψυχολόγους στο χρυσό οδηγό, θα τους ρωτάς με αγωνία αν θα σου συμβεί ποτέ ξανά. Θα κοιτάς φωτογραφίες, θα κλαις για αυτές που δε βγάλατε ποτέ, θα ακούς Bryan Adams. Κι ύστερα είναι η μ.χ. συνάντηση, θα προσποιηθείς αδιαφορία, μα το στομάχι σου θα είναι ακόμα κόμπος και τα χέρια σου ιδρωμένα. Θα επιχειρήσεις ένα τρομοκρατημένο γεια- πού είναι οι τρόποι σου;- ενώ ψάχνεις μια τρύπα στη γη για να σε καταπιεί. Γιατί σου ράγισε την καρδιά, γιατί είναι μια ιστορία ημιτελής ή τελειωμένη που σε πονάει ακόμα, γιατί κάνει την ιδέα της λοβοτομής να μοιάζει ολοένα και πιο ελκυστική. Μ'ακούς ρε χαζέ; Η μαντάμ κι αν την έχει πατήσει...

Θα πω κάτι κλισέ για τον "πανδαμάτωρ χρόνο". Ή μάλλον άστο, έτσι κι αλλιώς κατάλαβες.

Φορολόγηση εκκλησιαστικής περιουσίας - Μην το πεις ούτε του παπά

2009-09-13T14:50:00.004+03:00

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι τα μοναδικά κράτη του λεγόμενου δυτικού κόσμου με πολίτευμα τη θεοκρατική δημοκρατία. Στην Κύπρο το 2008 η Εκκλησία άρχισε (και καλά) να πληρώνει φόρους. Επί Παπαδόπουλου, όταν ο υπουργός οικονομικών μίλησε για φορολόγηση της (αμύθητης) εκκλησιαστικής περιουσίας, βρέθηκε διευθυντής της κεντρικής τράπεζας, ενώ δεν υπήρξε καμία υποβολή νομοσχεδίου στην κυπριακή βουλή. Το 2008 η Εκκλησία πλήρωσε συνολικά 6.868.909 ευρώ, προκαταβολικά, εν όψει της επερχόμενης συμφωνίας για φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ίδωμεν. Κι αν αναρωτιέστε πόσα λεφτά έχει πια για να πληρώνει τέτοιους φόρους, μιλάμε για 868 εκατ. ευρώ αποθεματικό, ακίνητα, τραπεζικές καταθέσεις, μετοχές στο χρηματιστήριο, ξενοδοχεία, αυτό που λέμε "της Παναγιάς τα μάτια".

Ο ΓΑΠ δήλωσε πως όταν, λαού θέλοντος (φοριέται πολύ αυτή η φράση), γίνει πρωθυπουργός θα φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία. Κοντός ψαλμός αληλούια. Για να δούμε, θα τολμήσει να αγγίξει όλους αυτούς τους μεγαλοεπιχειρηματίες του θεού, που βρίσκονται τόσα χρόνια στο απυρόβλητο, απολαμβάνοντας προνόμια από τον καιρό των Οθωμανών; Γιατί και επί τουρκοκρατίας, οι παπάδες ήταν οι μόνοι που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και όχι μόνο δεν υποστήριξαν την ελληνική επανάσταση, όπως προπαγανδιστικά μας μαθαίνουν στα σχολεία, αλλά την υπονόμευσαν κιόλας, διαισθανόμενοι πως με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους θα τους βάλουν χέρι. Πράγμα που δεν έγινε ποτέ.

Η δική μου άποψη είναι φυσικά πολύ πιο ακραία, γιατί εγώ υποστηρίζω ολόψυχα τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Τι τα θέλετε τα τσιφλίκια κύριε εκπρόσωπε του θεού; Πόσα από τα άπειρα λεφτά σας πάνε για φιλανθρωπίες; Θα πρέπει η Εκκλησία, όπως και κάθε άλλος οργανισμός, να ελέγχεται από το κράτος και εάν όντως προκύπτει φιλανθρωπική δραστηριότητα, αυτή να εξαιρείται του φόρου εισοδήματος. Έχει κανείς μεγαλόστομος πολιτικός τέτοια κότσια; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Γένεσις

2009-09-12T13:34:00.003+03:00

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς καὶ ἐγένετο φῶς. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν.

Και είπεν ο Θεός βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα της καφέας καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ εἶδεν ὁ Θεός το καφεόδεντρον, ότι καλόν.

Και είπεν ο Θεός καβουρδισθήτω και αλεσθήτω τα σπέρματα της καφέας και εγένετο εσπρέσσο. Και είδεν ο θεός ότι καλόν.

Και είπεν ο Θεός: δυο δόσεις εσπρέσσο με ζεστό νερό και εγένετο καφές αμερικάνο. Και ήπιεν ο Θεός και τα είδε όλα.

Special K

2009-09-08T02:21:00.003+03:00

Δεν πιστεύω να είναι κανείς που δεν έχει διαβάσει ποτέ συσκευασία δημητριακών ενώ τρώει ή σε άλλες στιγμές ανύπαρκτης εγκεφαλικής δραστηριότητας. Συνήθως διαβάζουμε αυτές τις βλακείες, πόσες βιταμίνες έχουν, πόση ενέργεια, όλα αυτά που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι το πιο υγιεινό γεύμα στον πλανήτη και πως το να μην παίρνει κανείς πρωινό, θα έπρεπε να διώκεται ποινικώς.

Τελοσπαντων, καθόμουν το μεσημέρι στο τραπέζι και διάβαζα το κουτί των special k. Αντί της συνηθισμένης γκόμενας με κόκκινο μπικίνι (τέλος, απευθυνόμαστε σε όλες τις γυναίκες), υπήρχε μια- εξίσου αδύνατη- γκόμενα, αλλά ντυμένη, και δίπλα το ημερολόγιό της στο οποίο έγραφε πίπες του στυλ "special k mini breaks. Δε θα χάσω το σώμα που έφτιαξα το καλοκαίρι" κλπ. Και θυμήθηκα τις αντίστοιχες τηλεοπτικές διαφημίσεις, με τις γκόμενες στο μετρό που κυκλοφορούν όλες με μπικίνι και είναι όλες μοντέλα, με το τζιν που είναι ένα νούμερο μικρότερο και τώρα πια σε χωράει, με σένα τη συνηθισμένη γυναίκα με τα 300 περιττά γραμμάρια που τα έχασες και βγήκες στην παραλία μια θεά, ας είναι καλά τα special k.

Είναι προφανές πως στηρίζονται και απευθύνονται εκατό τοις εκατό στη γυναικεία φιλαρέσκεια, για να μην πω ματαιοδοξία. Ολόκληρη οικονομία είναι βασισμένη στη γυναίκα και στα κόμπλεξ της. Και η διαφήμιση αρωγός, επιβάλλει πρώτυπα, δημιουργεί ενοχές. Είσαι χοντρή και θες να αδυνατήσεις, είσαι άσχημη, κάνε κάτι να ομορφύνεις. Κρέμες, καλλυντικά, σκατολοϊδια, φάε αυτό, πασαλείψου με το άλλο.

Όλη αυτή η ενασχόληση με τη γυναίκα και τις ανάγκες της, μόνο υλικές, καταντάει σεξιστική. Δεν το παίζω υπεράνω, δεν είμαι καμιά βλαμένη χοντρή φεμινίστρια. Αλλά τι επιδιώκουν; Να μας πείσουν πως μόνο αυτό είναι η γυναίκα; Ένα καταναλωτικό ρομπότ; Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να είναι αδύνατη, οι βλεφαρίδες να είναι τεράστιες και χωρίς κόμπους, το κραγιόν να μη φεύγει όλη μέρα, να παραμένει στεγνή και καθαρή; Διαμαρτύρομαι και νιώθω θιγμένη προσωπικά, γιατί μας εμπαίζουν και μας εκμεταλλεύονται με τον πιο ανήθικο τρόπο. Γιατί επιβάλλουν στις συνειδήσεις μας πως μια γυναίκα για να είναι ευτυχισμένη χρειάζεται όλα αυτά και πως αν ξεφύγει έστω και λίγο από το πρώτυπο, θα πρέπει να κάνει τα πάντα για να επανέλθει. Γιατί υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, καθώς και τις αντιστάσεις μας στην κάθε βλακεία που μας πλασάρουν. Γιατί στο κάτω κάτω είναι ένα κουτί γαμημένα δημητριακά.

Άντε στην καλύτερη να είναι τίποτα ναρκωτικά .

Στιγμιότυπα

2009-08-31T13:25:00.018+03:00

Τελευταία μέρα του Αυγούστου που δε θα ξεχάσω. Τις δεκαεννιά μέρες που ξεκίνησαν το πρωί, 4 Αυγούστου, με τις ερωτήσεις να πέφτουν βροχή, καθώς έφτανα στο αεροδρόμιο.

Άφησα πίσω μου τη μουρμούρα, έφτασα στην Αθήνα με ένα ποτήρι καφέ χυμένο στο παντελόνι, ευτυχώς πρόλαβα την πτήση για Φρανκφούρτη. Ανακούφιση. Κοιμήθηκα, ξύπνησα δυο-τρεις φορές, μια ώρα πίσω το ρολόι. Φρανκφούρτη. Δεκαπέντε λεπτά περπάτημα σε ένα αεροδρόμιο χωρίς λογική. Επιτέλους, το λεωφορείο της Lufthansa για Χαϊδελμβέργη. Βγάζω ένα "ουάν βέι τίκετ". Σε μία ώρα είμαι εκεί. Ομορφιά, τάξη, πολιτισμός. Οι πρώτες διαπιστώσεις που κάνουμε όταν επισκεπτόμαστε την άλλη Ευρώπη, εκεί που μπορεί να ζήσει κανείς σαν άνθρωπος. Δυο μέρες εκεί, μετά Βερολίνο.

Hahn airport, Ryan air, Βερολίνο με 20 ευρώ. Τα all star μισό νούμερο μικρότερα δεν είναι καλή ιδέα. Συννεφιά, λίγο κρύο, φτηνιάρικα παπούτσια από το promod στην Alexanderplatz. Το απόγευμα Unter den Linden, πύλη Βραδεμβούργου, Reichstag. Potsdamer και Sony Center. Τουρίστες. Και το βράδυ Kreuzberg, Oranienstrasse, ένα μαγαζί που έπαιζε ska, οι θαμώνες όλοι μετανάστες που χόρευαν και γελούσαν. Την επομένη μουσείο της Περγάμου κι έπειτα περπάτημα και ξανά στην Oranienstrasse, Tacheles χωρίς λόγια, βρόμαγε χόρτο και κάτουρο, έπιασα κουβέντα με έναν τύπο που έφτιαχνε κοσμήματα, το βράδυ είχε πάρτυ. Την τρίτη μέρα στο τείχος που απέμεινε σαν τουριστική ατραξιόν, κάπου στην Stralauer, δεν ξέρω. Κι ύστερα πάλι περπάτημα στην πόλη που έπρεπε να αποχαιρετήσουμε σιγά σιγά, έχοντας ξεποδαριαστεί, γάμα τα αξιοθέατα, άλλος αέρας εδώ, ich bin ein berliner.

Πίσω στη Χαϊδελμβέργη και μερικές μέρες μετά, πίσω στην Αθήνα, σοκ. Το μπουρδελοξενοδοχείο, οι πουτάνες της Πατησίων, η αθλιότητα. Και στο κέντρο τα ίδια σκατά όπως πάντα. Σκουπίδια, βρομιά, ασχήμια. Η Ελλάδα που μπορούμε. Το πρωί στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, επιτέλους, η Ελλάδα που θέλουμε.

Κι ύστερα το Νησί. Δέκα μέρες ξεγνοιασιάς, χωρίς ρολόι, το κινητό αθόρυβο, η θάλασσα το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ. Ύπνος με τα αλάτια, κολύμπι χωρίς μαγιό, το ανελέητο χάδι του ήλιου, τα αστέρια το βράδυ. Τα κοχύλια στο κουτί με τα φιστίκια. Το καράβι της επιστροφής.

Κι έπειτα εδώ, το δέρμα ακόμα μαυρισμένο, όχι για πολύ. Μα το μυαλό γεμάτο εικόνες, για ένα χειμώνα τουλάχιστον.

...

2009-07-02T02:43:00.000+03:00

"Η ίδια σκεφτόταν πως είχε πια τελειώσει με όλες τις προδοσίες, τις ποταπότητες και τις αναρίθμητες σφοδρές επιθυμίες που τη βασάνιζαν. Τώρα δε μισούσε κανέναν. Το σκοτεινό σούρουπο έπεφτε βαρύ στην σκέψη της και από όλους τους θορύβους της γης η Έμμα δεν άκουγε πια παρά μόνο το διακοπτόμενο ήχο της δυστυχισμένης καρδιάς της, γλυκό κι ακαθόριστο, σαν την τελευταία ηχώ μιας συμφωνίας που σβήνει."

Γενέθλια

2009-06-24T18:00:00.002+03:00

Σαν σήμερα, πριν 22 χρόνια, άνοιξε τα μάτια του στον κόσμο ένα πλασματάκι τόσο δα. Λίγο πρόωρα - 8 μήνες άντεξε τα δεσμά της μητρικής αεροστεγούς προστασίας - έβαλε τα κλάματα και οι πνεύμονές του γέμισαν οξυγόνο. Έτσι βιαστικά και πρόωρα θέλησε να γνωρίσει τον κόσμο και να τον καταλάβει. Πέρασαν 22 χρόνια, ο Ήλιος μπήκε 22 φορές στον αστερισμό του Καρκίνου και το πλασματάκι ακόμα προσπαθεί. Ανοίγει τα μάτια διάπλατα, σαν την πρώτη μέρα του στη Γη, πάντα ανυπόμονο, γεμίζει τα πνευμόνια του μ'αέρα, σβήνει κεράκια, κάνει ευχές... Μεγαλώνει.

Eν χορδαίς και οργάνοις

2009-06-05T21:17:00.002+03:00

Σήμερα το απόγευμα έγινα αυτόπτης μάρτυρας μιας πρωτότυπης διαμαρτυρίας. Οι μουσικοί της δημοτικής μπάντας της Πάτρας, βγήκαν στους δρόμους και διαμαρτυρήθηκαν μετά μουσικής (μετά Ρωμιοσύνης συγκεκριμένα) διότι ενώ το καταστατικό προβλέπει 60 μόνιμες θέσεις, μόνο οι 18 μουσικοί είναι με συμβάσεις αορίστου χρόνου, ενώ οι υπόλοιποι θεωρούνται από το Δήμο Πατρέων «εξωτερικοί συνεργάτες» και δουλεύουν ανασφάλιστοι. Μπράβο τους και ελπίζω να εισακουστούν κάποτε, από τον κύριο δήμαρχο, που η μόνη συνδρομή του στα πολιτιστικά ήταν ο Χατζηγιάννης στην πλατεία Γεωργίου, προεκλογικά, για να τσιμπήσει ψήφους από τα παιδάκια. Ε ρε γλέντια...

Black Out

2009-06-03T16:09:00.004+03:00

Ήταν η δεύτερη πρόοδος στις Μεθόδους Προσομοίωσης. Είχα διαβάσει, είχα κάνει και μια επανάληψη, πίστευα ότι θα τα πάω καλά. Η καθηγήτρια μάς έδωσε τα θέματα , τους έριξα μια ματιά και είδα ότι "ήταν πολύ βατά" (τυπική κλισεδούρα, πάγια δήλωση στα κανάλια υποψηφίου των πανελληνίων).

Πήρα το στυλό, αλλά μέσα στα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν, διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να γράψω τίποτα! Το στυλό έμεινε μετέωρο πάνω από το χαρτί για τα επόμενα δέκα λεπτά. "Ηρέμησε". Προσπαθούσα να επιβάλω στον εαυτό μου μια ηρεμία η οποία όμως δεν του έλειπε! Ήμουν απόλυτα ήρεμη και το μυαλό μου απόλυτα κενό. Γύρω μου όλοι έγραφαν, με μικρά διαλείμματα για να σκεφτούν ή να θυμηθούν αυτό και το άλλο. Στο δικό μου το κεφάλι καμία εγκεφαλική δραστηριότητα. Ήταν λες και είχα τραβήξει μια μαύρη κουρτίνα που με βύθισε σε ένα σκοτάδι χωρίς προηγούμενο. Λες κι είχα ξεχάσει όχι μόνο αυτά που διάβασα τις προηγούμενες μέρες, αλλά και την αλφαβήτα, πόσο κάνει τρεις φορές το δύο, πόσα ο έχει το επώνυμό μου. Μετά από μισή ώρα απόλυτης απραξίας, κατάφερα να γράψω ένα θέμα που εμφανίστηκε σαν φωτογραφία στο σκοτεινό θάλαμο του μυαλού μου. Και πάλι όμως ευθεία γραμμή στο εγκεφαλογράφημα. Έγραψα ό,τι μου ερχότανε από μνήμης, δεν μπορούσα να κάνω καμία σκέψη, ενώ πάλευα να μη βάλω τα κλάματα (πολύ παιδικό, εγκατέλειψα την ιδέα), να μη σηκωθώ να φύγω (ήλπιζα ότι ένα μαγικό χέρι θα σήκωνε το διακόπτη, για να ανάψουν επιτέλους τα φώτα μες στο μυαλό μου) και να μην πλακώσω αυτόν που καθόταν μπροστά μου (ο οποίος έγραψε τα πάντα).

Μοιραία μου ήρθε στο νου αυτό το (ανύπαρκτο) σύμπαν του Κοέλο, που συνωμοτεί για να τα καταφέρουμε και που έχει γίνει καραμέλα που την πιπιλάνε όλοι. Σκέφτηκα (κι αυτή ήταν η μοναδική σκέψη που έκανα σήμερα) ότι για μένα θα πρέπει να υπάρχει ένα διεστραμμένο παράλληλο σύμπαν, που συνωμοτεί εναντίον μου για να μου σπάσει τα νεύρα και πως αυτή τη στιγμή κάποιος πρέπει να έχει βάλει τα γέλια.

Ελλάς Ελλήνων Ταλιμπάν

2009-05-25T19:14:00.005+03:00

«Επεισοδιακά εξελίχθηκε η χθεσινή διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην ανόητη ενέργεια αστυνομικού να σκίσει το Κοράνι κατά τη διάρκεια επιχείρησης-«σκούπας» στον Άγιο Παντελεήμονα. Πεντακόσιοι μουσουλμάνοι συγκεντρώθηκαν στην Ομόνοια και πραγματοποίησαν πορεία ως τη Βουλή, φωνάζοντας συνθήματα κυρίως στα αραβικά και κρατώντας αντίτυπα του Κορανίου στο χέρι. Οι μετανάστες ζήτησαν τη νομιμοποίηση των τζαμιών που λειτουργούν παράνομα σε διάφορες περιοχές της χώρας μας, όπου συγκεντρώνεται σημαντικός αριθμός μουσουλμάνων.»

(Πηγή: Το Βήμα online, για τα επεισόδια με τους μουσουλμάνους μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, το απόγευμα της Παρασκευής.)

Να σημειώσω ότι στην Ελλάδα ενεργά τζαμιά υπάρχουν μόνο στα Δωδεκάνησα και στη Θράκη. Η Αθήνα είναι η μοναδική πρωτεύουσα στην Ε.Ε. που δεν έχει αναγνωρισμένο τέμενος από το Κράτος, με αποτέλεσμα, οι (πάμπολλοι) μουσουλμάνοι της Αθήνας (κυρίως οικονομικοί μετανάστες) να συναντώνται και να προσεύχονται σε αυτοσχέδια τζαμιά, σε γκαράζ και ιδιωτικά σπίτια.

Δε θα σταθώ στη μηδενική πρόνοια του κράτους για τους οικονομικούς μετανάστες. Θα σταθώ στη μισαλλοδοξία, στο φανατισμό, στην κακία που με κάνουν να ντρέπομαι, να ντρέπομαι για λογαριασμό μερικών που αυτοαποκαλούνται χριστιανοί, ενώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από υποκριτές, σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι. Και αφού η ελευθερία του καθενός να εκδηλώνει τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών (Άρθρο 18, Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα), δεν τους λέει τίποτα, γιατί δεν ανοίγουν καμιά κενή διαθήκη, να δουν τι δίδαξε ο Χριστός, τον οποίο επικαλούνται με κάθε ευκαιρία; Και μετά ας ανοίξουν και κανένα λεξικό, να δουν τι σημαίνει αγάπη, αποδοχή, κατανόηση.

Πιο πολύ ντράπηκα:

α) για τον κ.Καρατζαφέρη, ο οποίος δήλωσε:

«Σεβόμαστε την θρησκεία τους, σεβόμαστε τα ήθη και τα έθιμά τους, να καταλάβουν όμως ότι ήρθαν απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα. Τους καλοδεχτήκαμε και τους συμπεριφερόμαστε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εάν δεν τους αρέσει οι πόρτες είναι ανοιχτές».

Εκφράζω την ειλικρινή αηδία μου.

β) για τον κ.Πλεύρη (πατέρα) και για το σκηνικό που διαδραματίστηκε στο δελτίο ειδήσεων του Alter:

«Η μαζική εισβολή των ξένων, αφενός μεν αλλοιώνει την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, αφετέρου οδηγεί σε εσωτερικό πόλεμο. Όσον αφορά για τη θρησκεία (sic) αυτή τη στιγμή έχω αυτά εδώ τα δύο, τα οποία είναι φοβερά!» Και ανασύρει δύο φύλλα εφημερίδων. «Το ένα είναι που παρουσιάζει το Χριστό με επτά πέη, την Παναγία να τον σουβλίζει σαν αρνί στη σούβλα και το άλλο το οποίο έχω...» Εδώ ο παρουσιαστής διακόπτει για να πει στον κ.Πλεύρη ότι δεν είναι αυτό το θέμα. Αλλά ο κ.Πλεύρης συνεχίζει ακάθεκτος. «Εδώ καθηγητής της Παντείου έδωσε εχτές έκθεση στους φοιτητάς του "το σεξ του Χριστού με μία λαϊκή τραγουδίστρια"!», για να καταλήξει: «Προστατεύετε όλες τις θρησκείες ή μόνο τη μουσουλμανική;»

Εδώ γέλασα. Η συνέχεια βέβαια δεν ήταν και τόσο φαιδρή.

«Σας προκαλώ απόψε αν θέλετε να πάμε μαζί στην πλατεία δημαρχείου, στην πλατεία θεάτρου, δε θα γυρίσουμε ζωντανοί. Οι ξένοι στον τόπο τους, οι ξένοι έξω από την Ελλάδα!»

Ουδέν σχόλιο.

Και το μπικίνι... τέλειο κορίτσια!

2009-05-23T14:19:00.005+03:00

Είχα πάει στο σουπερμάρκετ για τα ψώνια του Σαββάτου. Στο διάδρομο με τα καλλυντικά και ενώ διάβαζα τη συσκευασία ενός σαμπουάν (το τι μαλακίες γράφουνε δε λέγεται) κάποιος μου απευθύνει το λόγο, λίγο δυστακτικά. Γυρνάω και τι να δω. Ένα παλικάρι δυο μέτρα με ένα κουτί ταινίες αποτρίχωσης Veet να με ρωτάει, "τι νομίζεις, αυτές είναι καλές για τα πόδια;".

Λοιπόν, οι αποτριχωμένες γάμπες είναι μέσα στα top 5 πράγματα που με ξενερώνουν σε ένα άντρα (αποτριχωμένο στέρνο, σχηματισμένα φρύδια, ισιωμένο μαλλί και φουλάρια είναι τα άλλα 4). Έλεος πια με τους metrosexual, μα ποια τη βρίσκει επιτέλους με έναν άντρα που έχει τα ίδια καλλυντικά με αυτήν, που τη ρωτάει "αγάπηηη πού έβαλες το τσιμπιδάκι για τα φρύδια;", που κάνει περισσότερη ώρα να ετοιμαστεί και τη ρωτάει αν είναι οκ τα μαλλιά του; Είπαμε, μη βγαίνετε έξω με ό,τι βρείτε μπροστά σας και πατάτε και κανένα ξύρισμα πού και πού, αλλά πια αυτή η κοκεταρία καταντάει σπαστική! Άκου να με ρωτήσει ο άλλος για τις Veet...

Fail

2009-05-20T16:32:00.003+03:00

Είχαμε που λες να κάνουμε αυτή την εργασία στην αστροφυσική. Εγώ, για να πω την αμαρτία μου, πήρα το μάθημα για να το ξεπετάξω πριν την εξεταστική. Επειδή η μόνη μου επαφή με το θέμα ήταν το "ένα παιδί μετράει τ'άστρα", ζήτησα τη βοήθεια του nerd φίλου μου, ο οποίος είναι κάτι μεταξύ Steve Urkel και Napoleon Dynamite. Αποφάσισε, λοιπόν, να κάνω εργασία με θέμα τα Κβάζαρ (Quasars). Εγώ άρχισα να διαβάζω, ενώ στο μεταξύ τον είχα ζαλίσει τον καημένο με τις άπειρες απορίες μου. Τελικά, έφτιαξα μια αρκετά συμπαθητική εργασία και σήμερα έπρεπε να την παρουσιάσω. Αν πρέπει να διαλέξω μεταξύ του stage fright, του κοινού που δεν καταλάβαινε γρι από όσα έλεγα, του καθηγητή που κοιτούσε μια το μπούστο- μια τις γάμπες (ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει με σχηματάκια στον πίνακα) και των φαντασμαγορικών παρουσιάσεων που προηγήθηκαν, για να πω ποιο με άγχωσε πιο πολύ, θα διάλεγα αυτό που είπε ο καθηγητής στο τέλος: Αυτό ήταν όλο;

Μετά από αυτό, χώθηκα στην αίθουσα προβολών και πνίγηκα στο κλάμα αυτής της τρελής στο "Rashomon" του Kurosawa. Όχι παιδί μου, δεν είμαι εγώ για τέτοια.

End up in smoke

2009-05-12T02:07:00.005+03:00

Την Παρασκευή πήρα μια γάτα και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι η γάτα δεν μπορούσε να ζήσει στα εικοσιπέντε τετραγωνικά μου και είχε τάσεις αυτοκτονίας. Όταν κρεμάστηκε απ'τα κάγκελα του μπαλκονιού για τρίτη φορά, στην προσπάθειά της να πηδήξει, κατάλαβα πως έπρεπε να την επιστρέψω στο pet shop, με την ελπίδα να την πάρει κάποιος άλλος και να την κάνει ευτυχισμένη.

Το πρωί την επέστρεψα. Αφήνοντάς την, κι ενώ αυτή κρεμμόταν από πάνω μου- τρεις γατίσιες μέρες αντιστοιχούν σε 2 ανθρώπινους μήνες- έβαλα τα κλάματα. Η κυρία που έχει το pet shop, μου πρόσφερε μια καρέκλα και προθυμοποιήθηκε να μου φτιάξει ένα καφέ. Η κυρία είπε ότι ίσως θα έπρεπε να κρατήσω τη γάτα, για συντροφιά. Μα η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να κρατήσω μια γάτα με το ζόρι στο σπίτι μου, όπως δεν μπορώ να κρατήσω και αυτόν με το ζόρι κοντά μου.

Η μέρα τέλειωσε στο Ρίο, σε μια παραλία, με μπύρες, δρακουλίνια, βρώμικο, λαϊκούρες και το κατάλληλο άτομο για αυτές τις καταστάσεις- τον Μπάμπη τον φλου. Δε βαριέσαι, shit happens all the time...

edit: ...και δε μιλάω για τη γάτα.

Mayday

2009-05-07T16:53:00.003+03:00

Είναι μια από αυτές τις μέρες που ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, νιώθεις αυτό τον κόμπο στο λαιμό, αυτή την ψυχική διάθεση που βρήκε αυτό ακριβώς το σημείο του λάρυγγα για να εκδηλωθεί, διότι ψάχνει ένα τρόπο να μιλήσει, ψαχουλεύει τις φωνητικές σου χορδές, τις κουρδίζει κατάλληλα για να φωνάξει, για να πει δεν αντέχω άλλο και να ακουστεί επιτέλους. Είναι η ίδια ψυχική διάθεση που σ'έχει δέσει χειροπόδαρα με σχοινιά και σε τραβάει σαν μαριονέτα, σε κάνει να θες να δώσεις μια κλωτσιά και να τα διαλύσεις όλα, όλη την ψευτιά από τη ζωή σου. Αυτή που σου τραβάει το κεφάλι στον ουρανό και σε αναγκάζει να δεις τον ήλιο κατάματα ώρα πολλή, μέχρι να δακρύσουν τα μάτια σου, αυτή που δε θα σ'αφήσει να τα κλείσεις, μέχρι να πονέσουν απ'την αλήθεια και το φως, μέχρι να γίνουν όλα αυτό το πορτοκαλί φως, η αλήθεια και οι επιθυμίες σου μαζί.

No more drama

2009-04-28T10:37:00.002+03:00

Το περασμένο Σάββατο έβλεπα με τη μάνα μου αυτή τη δακρύβρεχτη εκπομπή του Alpha, που στην Κύπρο μεταδίδεται από το ΡΙΚ1 σε διαφορετική μέρα και ώρα. Αυτό το "Πάμε Πακέτο".

Είχα ξαναδεί άλλες 2-3 φορές την εκπομπή, έχοντας πια συνηθίσει στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου από την tv, που δεν προκαλεί πλέον και τόσο μεγάλη αίσθηση- θετική ή αρνητική- όσο όταν πρωτοεμφανίστηκε. Μάλιστα είχα βρει και μερικά ελαφρυντικά, ο κόσμος πάει εκεί με τη θέλησή του, η εκπομπή αναλαμβάνει να φέρει κοντά συγγενείς και φίλους που έχουν χαθεί εδώ και χρόνια, η Βίκυ Χατζηβασιλείου είναι ωραία γκόμενα. Αυτό που είδα όμως το περασμένο Σάββατο ξεπέρασε κάθε όριο, έκανε ακόμα και τη μάνα μου, μια γυναίκα που άντεξε χιλιάδες επεισόδια Τόλμης και Γοητείας, Λάμψης και Καλημέρα Ζωής, να επαναστατήσει.

Κατ'αρχήν να αναφέρω ότι επειδή ο Alpha είδε ότι η εκπομπή κάνει νούμερα, αποφάσισε να αυξήσει τη διάρκειά της κατά ένα τέταρτο της ώρας. Το οποίο τέταρτο ξοδεύεται σε (ακόμα περισσότερες) διαφημίσεις και σε (ακόμα μεγαλύτερη) παράταση της αγωνίας των συμμετεχόντων και κατ'επέκταση των ίδιων των τηλεθεατών.

Η ιστορία που είδα αφορούσε σε μια μητέρα της οποίας ο άντρας πήρε τα δυο από τα τρία τους παιδιά και εξαφανίστηκε. Η κυρία αυτή, λοιπόν, αποτάθηκε στην εκπομπή για να τη φέρουν σε επαφή με τα παιδιά της, μετά από 18 χρόνια. Τελικά βρέθηκε ο ένας από τους δύο γιους, στην Αυστραλία, και ταξίδεψε μέχρι την Αθήνα για την εκπομπή.

Η ιστορία από μόνη της είναι πράγματι τραγική. Κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τους λόγους που τα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς τη μάνα τους. Στις ανθρώπινες ιστορίες υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Φυσικά το σημαντικό είναι ότι ξαναβρέθηκαν οι άνθρωποι, μετά από τόσα χρόνια.

Το τι έγινε στο πλατό όμως δεν περιγράφεται. Εντάξει μανδάμ, καταλαβαίνω, θέλετε να κάνετε κι εσείς τα νουμεράκια σας, αλλά οι λέξεις ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σεβασμός, διακριτικότητα, δε σας λένε τίποτα; Μα τίποτα; Στο πλατό, λοιπόν, στήθηκε λαϊκό δικαστήριο, στο οποίο δικάστηκε και καταδικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες ο πατέρας, ο οποίος δεν ξέρω προσωπικά τι κουμάσι είναι, αλλά πώς καταδικάζεις έτσι κάποιον εν τη απουσία του, έχοντας ακούσει τη μια πλευρά της ιστορίας ή ακόμα, ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις; Και τελοσπαντων, αυτό ήταν το θέμα της εκπομπής; Αυτό βέβαια ήταν το λιγότερο. Η παρουσιάστρια βομβάρδισε τον υιό με εκατοντάδες ερωτήσεις, για την παιδική του ηλικία, τα εφηβικά του χρόνια, τη σχέση του με τον πατέρα, το ένα, το άλλο. Η διερμηνέας δεν προλάβαινε να μεταφράζει, ο καημένος ο υιός έβαλε τα κλάματα, το ίδιο και το φιλοθεάμον κοινό, που διψάει για δάκρυα όπως διψούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι στις αρένες για αίμα.

Η δε μάνα κόντευε να μείνει στον τόπο. Είναι κι αυτό το τείχος που βάζουν ανάμεσά τους, μέχρι να τους βγει η ψυχή κι ύστερα να τους αφήσουν να δουν το πρόσωπο στην άλλη μεριά. Η νέα διάρκεια της εκπομπής της, έδωσε στη Φρίκη Χατζηβασιλείου τη σαδιστική ευχέρεια να παίζει ακόμα περισσότερο με τον ανθρώπινο πόνο, να κάνει κι άλλες ερωτήσεις, να βουρκώνει πιο συχνά, να γονατίζει δίπλα στον καλεσμένο ακουμπώντας το χέρι της με συμπόνια στο γόνατό του, διαβεβαιώνοντάς τον ότι "καταλαβαίνει".

Αφού λοιπόν ο κίνδυνος να μεταφερθεί η εκπομπή στα επείγοντα κάποιου νοσοκομείου ήταν πλέον εμφανής- κάτι που θα εκτόξευε τα νούμερα της τηλεθέασης, αλλά πού να τρέχεις τώρα, εξωτερικά γυρίσματα, φασαρίες- η παραγωγή αποφάσισε πως ήταν καιρός να αγκαλιαστούν μάνα και γιος. Άλλα δράματα εκεί. Η μάνα, σαν ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, σωριάστηκε στο πάτωμα, θρήνησε για τα χρόνια που χάθηκαν με αρχαιοπρεπείς οιμωγές και δώστου κοντινά σε μάτια και χέρια. Από τη μια η αναξιοπρέπεια και η υπερβολή του Έλληνα στο χειρισμό καταστάσεων υπερβολικής χαράς ή υπερβολικού πόνου, από την άλλη η λαμογιά της tv που δε χάνει ευκαιρία να τα εκμεταλλευτεί όλα αυτά, για να κάνει νουμεράκια.

Η μάνα μου, που αμα λάχει ρίχνει και κανα δάκρυ με κάτι τέτοια, αυτή τη φορά δεν άντεξε. Στην κορύφωση του δράματος, σηκώθηκε, έκλεισε επιδεικτικά την tv και πήγε για ύπνο.

Μήπως όλο αυτό δε θα μπορούσε να γίνει με περισσότερη αξιοπρέπεια; Φυσικά και θα μπορούσε. Αλλά δεν κάνει η αξιοπρέπεια νούμερα. Ο κόσμος είναι εθισμένος στο δράμα, στον Ξανθόπουλο, στην υπερβολή. Αυτά ζητάει και αυτά παίρνει. Τηλεόραση χαμηλής ποιότητας.

Απευθύνω έκκληση: Όχι άλλο δράμα. Όχι για μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα μου!

Hangover

2009-04-11T15:16:00.004+03:00

Ξύπνησα με το κεφάλι μου να κοντεύει να σπάσει και το στομάχι ανακατεμένο μέχρι αηδίας. Χθες το βράδυ βγήκαμε "για ένα ποτό", που ποτέ δεν είναι ένα. Θυμήθηκα ένα αμερικάνικο τεύχος του National Geographic, που είχα πάρει σε αεροδρόμιο για τις ατέλειωτες ώρες αναμονής και στο οποίο υπήρχε ένα άρθρο για το πώς αντιμετωπίζεται το hangover σε διάφορες χώρες. Στη Ρουμανία, όπως και στην Ελλάδα, με πατσά (η φωτογραφία με το στομάχι του καημένου του ζώου ήταν τουλάχιστον αηδιαστική). Στην Ιταλία είναι πιο φυσιολογικά τα πράγματα, καφές. Στην Κίνα πράσινο τσάι. Στη Γερμανία τρώνε ρέγγα, στην Πολωνία τουρσιά, στη Δανία αλάτι, στην Ιαπωνία δαμάσκηνα, στο Μεξικό γαρίδες, στις ΗΠΑ αυγά και χυμό ντομάτας. Και το πιο κουλό: στην Ολλανδία το hangover αντιμετωπίζεται με μπύρα.

Post-it note: Να μην ξεχάσω να πάρω τηλέφωνο το αγόρι μου. Αν έχω ακόμα.

P.S. Η φωτο είναι μια φιλική συμβουλή προς όλους τους συναδέλφους.

Δεύτε λάβετε Ραπουνζέλ

2009-04-05T22:21:00.005+03:00

Αν ανοίξει κανείς την τηλεόραση, οποιανδήποτε ώρα, αλλά κυρίως τις ώρες που παρακολουθούν τα πιτσιρίκια και prime time (τις ώρες που παρακολουθούν οι γονείς των πιτσιρικιών), θα αηδιάσει από τις άπειρες διαφημίσεις λαμπάδας, εν όψει του Πάσχα. Λαμπάδα Barbie fairytopia, Barbie Ραπουνζέλ, Barbie ηλεκτρονικό ημερολόγιο, Barbie fashion fever... Λαμπάδα Batman, λαμπάδα Hannah Montana, λαμπάδα hot wheels, λαμπάδα Polly Pocket απίθανη πισίνα και φουσκωτό jet ski. ΕΛΕΟΣ. Είναι που είναι τα Χριστούγεννα μια αηδιαστική γιορτή υπερκατανάλωσης, τι γυρεύουν να κάνουν και το Πάσχα έτσι; Τι να το κάνουν δηλαδή, λες και δεν είναι... Με όλο αυτό το φαϊ μέχρι σκασμού και τις άλλες αηδίες, το μόνο που μένει είναι να στολίζουμε ένα δέντρο και να περιμένουμε τον Αη Βασίλη (ή τον αναστημένο Χριστούλη) να μας φέρει τα δώρα. Να υποθέσω ότι κανείς δε νοιάζεται να ψάξει το πραγματικό νόημα αυτής της γιορτής, την αναγέννηση, τη ζωή, το φως, την ελπίδα. Ως συνήθως, το μόνο που μας απασχολεί είναι τα ανόητα αποκτήματά μας. Και αυτή τη στάση ζωής γυρεύουμε να την κληροδοτήσουμε και στα παιδιά. Λες και δεν είναι αρκετή η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται καθημερινά από την υπερκαταναλωτική κοινωνία μας. Ας είναι το φετινό Πάσχα μια ευκαιρία περισυλλογής, για μικρούς και μεγάλους, για πιστούς ή λιγότερο πιστούς. Κι αυτές τις μαλακίες που προσπαθούν να μας πλασάρουν... Άντε δε λέω τίποτα άλλο... Πιπέρι στο στόμα...

Η Ώρα της ΥπεκφυΓής

2009-03-28T21:01:00.003+02:00

Πρώτη σε συμμετοχή η Ελλάδα στην Ώρα της Γης. Θερμά συγχαρητήρια στην κυβέρνηση που θα σβήσει τα φώτα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, στο προεδρικό μέγαρο, στο κοινοβούλιο, στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, στη στέγη Καλατράβα και σε εκατοντάδες δημόσια κτίρια σε όλη την Ελλάδα.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να υπενθυμίσω κι άλλα οικολογικά επιτεύγματα της κυβέρνησης και της Ελλάδας γενικότερα. Τη θλιβερή πρωτιά της αποπομπής από το πρωτόκολλο του Κιότο. Την άρνηση της κυβέρνησης να ενσωματώσει στο ελληνικό δίκαιο νομοθεσίες που αφορούν στον τρόπο λειτουργίας των βιομηχανιών και την ποσότητα ρύπων που εκπέμπουν, το σχεδιασμό νέων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με λιθάνθρακα, την αδειοδότηση εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ακόμα και σε περιοχές NATURA, (βλ. Ελαφόνησος), τις μηδενικές κυρώσεις σε βιομηχανίες οι οποίες αποδεδειγμένα παρανομούν, μολύνοντας το περιβάλλον. Ναι, είναι η ίδια κυβέρνηση, που υποκρίνεται οικολογικές ευαισθησίες και υποστηρίζει συμβολικές πράξεις όπως το σβήσιμο των φώτων, διότι πολύ απλά δεν μπορεί και δε θέλει να υποστηρίξει τις ουσιώδεις. Να συνεχίσω με τα επιτεύγματα; Με τις ευλογίες της κυβέρνησης κάηκε (και καίγεται κάθε χρόνο) η Ελλάδα. Η ίδια κυβέρνηση υποστήριζε την αναθεώρηση του άρθρου 24, αρνείται να συντάξει δασικούς χάρτες, χάνει κονδύλια ύψους περίπου 170 εκατ. ευρώ που προορίζονταν- αλλά ποτέ δεν δόθηκαν- για την προστασία των δασών (ποιος τα πήρε;), πνίγει ολόκληρα δάση μέσα στο απέραντο γκρίζο του λιγνίτη (βλ. ΔΕΗ, δάσος Μαυροπηγής). Αυτή η προκλητική, κατά τη γνώμη μου, συμμετοχή της κυβέρνησης στην Ώρα της Γης είναι η μεγαλύτερη υπεκφυγή της, στην ερώτηση που καλούνται να απαντήσουν όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου: Εσείς τι κάνετε για το περιβάλλον;

Λοιπόν, αυτή είναι η απάντηση της κυβέρνησης της (υπερήφανης και πρώτης σε συμμετοχή) Ελλάδας και όλων των υπολοίπων χωρών; Σβήνουμε τα φώτα και καθαρίσαμε; Πόση υποκρισία πια;

Για να μην πω για τη μετατόπιση της ευθύνης της κλιματικής αλλαγής στους πολίτες. Δε λέω ότι οι πολίτες είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά η κλιματική αλλαγή είναι κυρίως αποτέλεσμα της γενικότερης και παγκόσμιας πολιτικής που βάζει το κέρδος πάνω από όλα, αδιαφορώντας παντελώς για το περιβάλλον. Αυτοί που μπορούν να κάνουν κάτι δραστικό για το περιβάλλον, ή τουλάχιστον να μην το δολοφονούν καθημερινώς, κάθονται και κοιτάνε, γιατί έτσι τους βολεύει, και υποστηρίζουν πρωτοβουλίες σαν κι αυτή, για να ξεγελάσουν τον κόσμο με τη δήθεν ευαισθησία τους. Κι έπειτα, τι σημαίνει σβήνω τα φώτα για μια ώρα; Μήπως είναι κι αυτός άλλος ένας τρόπος εξαγοράς συνειδήσεων; Μηδενίζω αυτή την ψευτο-οικολογική, κολοκύθια-συμβολική πράξη, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ακόμα επιταγή του τόσο μοδάτου, πράσινου lifestyle.

Όποιος σέβεται τη Γη, δε χρειάζεται μιας ώρας σκοτάδι για να το δηλώσει. Ο σεβασμός στο περιβάλλον είναι στάση ζωής.

EDIT:

Απλώς κάποια στατιστικά στοιχεία για τους "πρώτους σε συμμετοχή στην ώρα της Γης" Έλληνες:

Οι Έλληνες είναι δεύτεροι σε κατανάλωση νερού, μετά τις ΗΠΑ, την καταναλωτική υπερδύναμη.
Πρώτοι στη χρήση χωματερών, προτελευταίοι στην ανακύκλωση οικιακών αποβλήτων.
Τρίτοι στην αύξηση κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος ανά νοικοκυριό στην Ευρώπη των «15», με αύξηση 70% μέσα σε 15 χρόνια. Σημειώνεται ότι ο μέσος όρος αύξησης κατανάλωσης ρεύματος στην Ευρώπη των «15» από το 1990 στο 2005 δεν υπερβαίνει το 30%.
Τρίτοι στην Ευρώπη στην κατανάλωση ρεύματος για φωτισμό και ηλεκτροδότηση συσκευών, εκτός από το μαγείρεμα και τη θέρμανση νερού. Στέκομαι στο φωτισμό. Οξύμωρο ε;
Πρώτοι (με διαφορά) στη θαλάσσια ρύπανση. Για του λόγου το αληθές: 1. Μέσος όρος πλαστικών απορριμάτων ανά στρέμμα θαλάσσης (1η η Ελλάδα με 8,2, στη 2η θέση οι ακτές Ισπανίας-Γαλλίας με 1,5) 2. Ποσότητα σκουπιδιών (γυαλιά, πλαστικά, χαρτιά, μέταλλα κ.α.) ανά στρέμμα θαλάσσης: 1ος ο Σαρωνικός με 251 τεμ., 2η η Ανατ. Κορσική με 101.

Μετά από αυτά, νιώθω ακόμα πιο περήφανη για την πρωτιά της Ελλάδας σε συμμετοχή, στην Ώρα της Γης.

Εκτός τόπου και χρόνου

2009-03-17T21:54:00.003+02:00

Κοίτα να δεις που έφτασε δεκαεφτά του Μάρτη και χαμπάρι δεν πήρα. Και πώς να πάρω, όταν ξημεροβραδιάζομαι στο πανεπιστήμιο, κοιμάμαι με τις κότες, ξυπνάω με τα κοκόρια, σπίτι-σχολή-σπίτι, κορόιδευα τη μάνα μου τρία χρόνια και στο τέταρτο τα λούστηκα. Τι κάνεις παιδί μου; Διαβάζω μαμά. Πού ήσουν παιδί μου όλη μέρα; Στη σχολή μαμά. Και τώρα είναι αλήθεια. Τραγικό; 12 μαθήματα για πτυχίο, βιβλία και σημειώσεις δεξιά-αριστερά, ευρωπαϊκά πανεπιστήμια με γκαζόν, χαρούμενους φοιτητές και deadlines ξεπηδάνε μέσα απ' την οθόνη μου, CV, toefl, συστατικές επιστολές, δεν έχω ιδέα από αυτά, γάμα τα. Ποιος είπε ότι θέλω να κάνω μεταπτυχιακό; Δεν ξέρω. Και τι να κάνω; Πάλι δεν ξέρω. Τίτλοι σπουδών που δε μου λένε τίποτα, απλώς μάζευε "εφόδια", φορτώσου με χαρτιά, να "πετύχεις", να φτάσεις κάπου, να γίνεις κάτι, ξέρω και 'γω; Πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ και είμαι κομμάτια και τριγυρνάνε πάλι στο μυαλό μου τα CV και τα toefl και το γκαζόν με τους χαρούμενους φοιτητές ξαπλωμένους επάνω, oh yes, I've been accepted. Μπήκα στο πανεπιστήμιο και νόμιζα πως τέσσερα χρόνια δε θα περάσουν ποτέ ή πως ο φοιτητικός χρόνος είναι τουλάχιστον δυόμιση φορές ο κανονικός ή κάτι τέτοιο. Και να που τώρα βρίσκομαι μπροστά στο ενδεχόμενο το Σεπτέμβρη να με λένε πτυχιούχα (λέμε τώρα) και εγώ ακόμα να μην ξέρω τι θα κάνω, όλοι να ρωτάνε με αγωνία "και τώρα τι θα κάνεις;" και εγώ να εκνευρίζομαι. Μου φαίνεται πως επέστρεψα στην τρίτη λυκείου, με το μηχανογραφικό στο χέρι. Déjà vu.

Show bizιτες

2009-03-06T01:22:00.003+02:00

Η αποψινή Ζούγκλα είχε σαν θέμα τις αθώες μοντέλες που τις εκμεταλλεύεται ο κάθε στυλίστας- μάνατζερ- κοσμικός- είμαι ένα τίποτα και το παίζω κάποιος- που έτυχε να βρεθεί στον κακοτράχαλο δρόμο τους, τις πήρε από το χεράκι μόλις στέγνωσε το french manicure και τους έταξε λαμπερές πασαρέλες, φωτογραφήσεις σε Playboy, Penthouse, Nitro, TiVo, Cosmopolitan, Lucky, Συνταγές της Αργυρώς, National Geographic κλπ, με μόνο αντάλλαγμα την παρθενιά τους. Όπως επεσήμανε ο Μάκης (αδιαμφισβήτητη αυθεντία στη δημοσιογραφία), το πολυδιάστατο τίποτα, εκμεταλλευόμενο την παγκόσμια οικονομική κρίση και την άτιμη ανάγκη, προωθεί τις αθώες κορασίδες σε διάφορα ισχυρά κρεβάτια (με γερούς σομιέδες), που ανήκουν σε καναλάρχες, εκδότες, επιχειρηματίες και λοιπούς πορνόγερους, προς ίδιον όφελος. Δηλαδή, το πολυδιάστατο τίποτα καβαντζώνει από αφιερώματα σε μεσημεριανά για την πολυσήμαντη ζωή του, μέχρι laptops, ρούχα, παπούτσια και μπουτονιέρες. Όσο για τις μοντέλες, σε όσες έκατσε η φάση, μια χαρά τη βόλεψαν. Τσιτσιδώθηκαν σε κάποιο από τα προαναφερθέντα περιοδικά (ή και σε όλα μαζί), έκατσαν στον ένα, έκατσαν στον άλλο, σιγά-σιγά την έμαθαν τη δουλειά και τώρα μας μοστράρονται για τραγουδιάρες, κοσμικιές και ξέκωλα πολυτελείας, τριγυρνώντας από club σε μπουζούκι με το "τίποτα"- δε βαριέσαι, το μεροκάματο να βγαίνει. Όσο για εκείνες στις οποίες δεν έκατσε η φάση, βγήκαν να τα πουν στο Μάκη, τα ακούς Μάκη μου; Τσάμπα βίζιτες έκανα. Με συγχωρείς κύριε Μάκη μου, αλλά πριν βιαστείς να καταδικάσεις το πολυδιάστατο τίποτα, κοίτα λίγο και την άλλη πλευρά. Ποια οικονομική κρίση και ποια άτιμη ανάγκη; Λες και όλες αυτές οι χαζές, κενόδοξες κούκλες περιμένουν ένα "τίποτα" για να τις ρίξει στις βίζιτες. Λες και ανάγκασαν καμία με το ζόρι να πηδηχτεί με τον τάδε και τον δείνα για τα φράγκα. Λες και δεν μπορούν να πουν όχι. Τώρα θα μου πεις, αν σ'αυτή τη ζωή το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να στήνεσαι (εε μπροστά στο φακό) και ο εύκολος δρόμος είναι ο μόνος δρόμος που βλέπεις, ε αυτός όλο και από κάποιο κρεβάτι θα περνάει. Άντε αρκετά με την κάθε πικραμένη, που ένιωσε "χρησιμοποιημένη". Αν το κρεβάτι ανταποκρινόταν στις προσδοκίες της, αυτή τη στιγμή δε θα ήταν πλάτη στην κάμερα να λέει τον πόνο της. Αντιθέτως, θα ήταν πρώτο θέμα αύριο στη Λαμπίρη, μαζί με τα υπόλοιπα σούργελα.

Την ευχή σας Καρνάβαλε

2009-02-13T10:21:00.006+02:00

« "Βάναυση προσβολή θρησκευτικού αισθήματος". Έτσι εκλαμβάνουν το άρμα που σατιρίζει τον ηγούμενο Εφραίμ και την Ιερά Μονή Βατοπεδίου τα μέλη του χριστιανικού συλλόγου "Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός" που απέστειλαν και το σχετικό εξώδικο στον Δήμο Πατρέων, ζητώντας το άρμα να αποσυρθεί, με την δικαιολογία ότι γελοποιείται η Ορθόδοξος Εκκλησία.

[...]
«Προσβάλλεται βάναυσα το θρησκευτικό μας συναίσθημα, καθόσον πληροφορούμαστε καθημερινά από τον ημερήσιο τοπικό Τύπο αλλά και από τα ΜΜΕ - και όχι μόνο τα τοπικά - ότι στις καρναβαλικές εκδηλώσεις εφέτος, μεταξύ των αρμάτων που παρελαύνουν, θα υπάρχει και ένα τουλάχιστον άρμα που διασύρεται και γελοιοποιείται η Ορθόδοξος Εκκλησία», αναφέρει μεταξύ άλλων το εξώδικο που έφτασε στα γραφεία του Δήμου Πατρέων.»

(Απόσπασμα από την ιστοσελίδα http://www.patranews.gr/)

Δεν ξέρω γιατί μπαίνω στον κόπο και σχολιάζω τέτοιου είδους κινήσεις από τις διάφορες θεούσες που αυτο-χαστουκίζονται, σταυροκοπιούνται, ρίχνουν τρεις μετάνοιες, εφτά πατερημά και ένα εξώδικο, επειδή στο φετινό καρναβάλι της Πάτρας θα λάβει μέρος (ως θέμα σε άρμα) και ένας εκπρόσωπος της Εκκλησίας. Και όχι ένας τυχαίος εκπρόσωπος. Ένας στυγνός μπίζνες μαν, που εξαπάτησε το άπαν σύμπαν, έβγαλε πολλά (πάρα πολλά) εκατομμύρια ευρώ με τις ευλογίες του (ακόμα πιο) βρόμικου και χαζού κράτους και που όταν κλήθηκε να καταθέσει χλεύασε μια εξεταστική επιτροπή και 11 εκατομμύρια Έλληνες με τον αέρα ποπ σταρ. Βλέπετε μόνο οι καταθέσεις σε τράπεζες του πάνε, στη Βουλή έχει ένα κόλλημα. Αυτός λοιπόν ο κύριος έχει και χαζούς φανς που αμα χρειαστεί καθαρίζουν για πάρτη του με εξώδικα σε δήμους και αφορισμούς στις τηλεοράσεις και όπου αλλού βρουν. Ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν τον απλό διαχωρισμό θρησκείας και Εκκλησίας, αλλά αντιθέτως δέχονται και υποστηρίζουν την απάτη της δεύτερης, που χώνει τα χέρια και στις δικές τους τσέπες γαμώτο. Και δε μιλάω για όλους αυτούς που μπορεί να έχουν και κάποιο συμφέρον από την Εκκλησία, αλλά για όλες αυτές τις ταγμένες Ελένες Λουκά, για απλό, κουτό κόσμο, του οποίου το θρησκευτικό αίσθημα θίγεται από ένα άρμα, κι όχι από τις λαμογιές του προσώπου που αναπαριστά. Δεν περιμένω αυτοί οι άνθρωποι να καταλάβουν ποτέ ότι η Εκκλησία αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη και καλύτερα οργανωμένη προπαγάνδα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η Εκκλησία πουλάει σε τιμή ευκαιρίας αυτό που όλοι έχουμε ανάγκη: την ελπίδα. Κατανοώ και σέβομαι αυτή την ανάγκη του καθενός να πιστεύει σε κάτι, αυτό που δεν κατανοώ όμως και με εκνευρίζει απόλυτα είναι η ανθρώπινη βλακεία που για άλλη μια φορά αποδεικνύεται άπειρη.

Πιστεύω ακράδαντα και δηλώνω ξεδιάντροπα ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δε διασύρεται και δε γελοιοποιείται από το άρμα με τον Εφραίμ. Δεν έχει καμία ανάγκη. Μπορεί κι από μόνη της.

Έεετσι...

Εξεταστική SOS

2009-02-10T19:49:00.006+02:00

Οι εξεταστικές είναι μακράν ό,τι χειρότερο στη ζωή ενός φοιτητή. Χειρότερες κι από το μάθημα 9-11, κι από το λεωφορείο που πρέπει να πάρω για να πάω στη σχολή, κι από το να περιμένω το λεωφορείο φεύγοντας και να βρέχει. Είναι οι περίοδοι που απλώς επιβιώνω. Αναπνέω, τρώω, ενίοτε κοιμάμαι, διαβάζω, είμαι σε λειτουργία safe mode. Η μέρα και η νύχτα δεν έχουν καμία διαφορά, ο καφές τρέχει πλέον από τις βρύσες, το φαγητό είναι πάντα σε πακέτο και το σπίτι βομβαρδισμένο τοπίο. Είναι οι περίοδοι που κατανοώ απόλυτα αλκοολικούς, ναρκομανείς και παράφρονες. Και που αναρωτιέμαι με τη μεγαλύτερη συχνότητα, what the hell am I doing here?

This is the life (?)

2009-02-05T05:55:00.003+02:00

Oh the wind whistles down
the cold dark street tonight
and the people they were dancing to the music vibe
and the boys chase the girls with the curls in their hair
while the shy tormented youth sit way over there
and the songs they get louder
each one better than before...

And you're singing the song
thinking this is the life
and you wake up in the morning and your head feels twice the size
Where you gonna go? Where you gonna go?
Where you gonna sleep tonight?

Γιατρέ μου

2009-02-03T19:05:00.003+02:00

Χθες το βράδυ έπεσα από τις σκάλες και τσακίστηκα. Κάποιος εκ των λατρεμένων ενοίκων της λατρεμένης πολυκατοικίας, βρόμισε το πάτωμα, γλίστρησα κι έπεσα. Σήμερα το πρωί, αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο, αν και απεχθάνομαι τα νοσοκομεία από τα βάθη της ψυχής μου, διότι δε γινόταν αλλιώς, πονούσα σε βαθμό που δεν μπορούσα να το αγνοήσω.

Ντύθηκα, στολίστηκα, διότι είμαι το ακριβές αντίθετο της λέξης ασθενής, και πήρα το λεωφορείο για το νοσοκομείο, χωρίς συνοδεία. Αν και εκτιμώ το ειλικρινές ενδιαφέρον μιας συντρέχτρας, είτε αυτή είναι ένας καλός φίλος (ή φίλη) είτε είναι ο γκόμενος, προτιμώ τις στιγμές της αρρώστιας και της εξαθλίωσης να τις περνώ μόνη μου. Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι λύπηση, ντάντεμα και προδέρμ.

Μπήκα λοιπόν στο λεωφορείο με τους γέρους και τους ασθενείς και κάθισα με αρκετή προσπάθεια (το χτύπημα ήταν χαμηλά στη μέση). Στην επόμενη στάση μπήκε μια γριά, η οποία ήρθε και μπαστακώθηκε από πάνω μου, περιμένοντας προφανώς να σηκωθώ και να της παραχωρήσω τη θέση μου. Εγώ, που δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω κάτι τέτοιο, την αγνόησα επιδεικτικά, αλλά αυτή είχε κολλήσει επάνω μου, είχε χώσει την τσάντα της στη μούρη μου και με κοιτούσε με το ύφος "σαν δεν ντρέπεσαι, ακόμα κάθεσαι;". Ε λοιπόν αυτή τη δυναστεία της γριάς στα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν μπορώ να την καταλάβω. ΟΚ δε λέω, από ευγένεια εμείς οι νεότεροι θα πρέπει να παραχωρούμε τη θέση μας στους ηλικιωμένους, αλλά τελοσπαντων μη μας κάνουν να νιώθουμε και ενοχές όταν δεν το κάνουμε, ειδικά όταν η γριά είναι μια χαρά κοτσονάτη κι εγώ έχω πέσει από την κωλοσκάλα και πονάω παντού. Τι έλεγα; Α ναι. Με κοιτάει, την κοιτάω, με ξανακοιτάει... Τελικά ξέσπασα. "Σας παρακαλώ κάντε πιο πέρα, δεν μπορώ να ανασάνω. Και λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας παραχωρήσω τη θέση μου!". Αει στο διάολο πια.

Τελικά έφτασα στο νοσοκομείο και τράβηξα στα επείγοντα περιστατικά. Δεν είναι ότι περίμενα κάτι σε ER, δεν τρέφω και αυταπάτες, αλλά τέτοια αθλιότητα δεν τη φανταζόμουν. Επίσης μπορώ να κατανοήσω την ένταση και τα νεύρα των γιατρών, καθώς μιλάμε για μια δουλειά πολύ πιεστική, απαιτητική και κάτω από τις αντίξοες συνθήκες του ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου. Αυτό που δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα είναι τον σταρχιδισμό και την αναισθησία τους, διότι μαντάμ δε δουλεύετε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, είστε γιατρός και έχετε να αντιμετωπίσετε τον ανθρώπινο πόνο. Δεν μπορείτε να κάθεστε και να συζητάτε με τη φιλενάδα σας για τα κωλοφωτιστικά που βάλατε στο κωλόσπιτό σας και ο άλλος δίπλα να πονάει και να περιμένει μια ώρα να του δώσετε σημασία. Ευτυχώς η εν λόγω καριόλα με παρέπεμψε σε άλλο γιατρό, που εκτός από κουτσομπολιό και καφεδάκι, έκανε και καμιά δουλειά.

Μετά από πολλές ακτινογραφίες και αφού τη γλίτωσα σχετικά φτηνά, με ένα μικρό ράγισμα στον τελευταίο κοκκυγικό σπόνδυλο και δύο ώρες στα επείγοντα, επέστρεψα σπίτι μου και μετακόμισα όλη μου την ύπαρξη στο κρεβάτι. Υπολογιστή, βιβλία, παυσίπονα, τηλεκοντρόλ (τα παυσίπονα τα παίρνω για αυτά που βλέπω στην τι βι). Για πες, πόσο λες να αντέξω; Μέχρι αύριο το μεσημέρι καλά είναι;

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

2009-01-27T14:07:00.004+02:00

Ήταν η ώρα που τελείωνε η επανάληψη της Μπήλιως, δηλαδή γύρω στις πεντέμιση το πρωί (μη με ρωτήσετε τι έκανα ξύπνια και συντονισμένη στην ΕΤ1 στις πεντέμιση το πρωί) όταν το δωμάτιο πλημμύρισε με εθνική υπερηφάνεια. Γυρνάω και τι να δω. Μια τεράστια γαλανόλευκη κυμμάτιζε απ'άκρη σ'άκρη της οθόνης υπό τις επιβλητικές νότες του Εθνικού Ύμνου τέρμα τα γκάζια. Ξαφνικά πίσω από τη γαλανόλευκη άρχισαν να ξεπροβάλλουν Παρθενώνες και Σούνια και Αρχαίες Ολυμπίες και πρωθιέρειες και ηλιοβασιλέματα και παραλίες, οτιδήποτε δηλαδή για το οποίο θα μπορούσε η Ελλάδα να καυχηθεί: αρχαίο πολιτισμό και φυσική ομορφιά.

Μετά και το τελευταίο μουσικό χαίρε ω χαίρε λευτεριά απέμεινα να κοιτάω απορημένη την οθόνη. Τι ήταν αυτό; Άλλη μια κοινωνική προσφορά της ΕΡΤ; Κανα πρόγραμμα της κυβέρνησης για την τόνωση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων; Καμιά καμπάνια υπό τον τίτλο "Κοίτα ρε σε τι χώρα έχεις την τιμή να ζεις, που όλο παραπονιέσαι"; Ας μου εξηγήσει κάποιος, δεν είμαι απο 'δω και δεν τα ξέρω αυτά!

Βιβλιοπροσφορές

2009-01-26T00:55:00.007+02:00

Κατέβηκα από το λεωφορείο και άρχισα να περπατώ, όταν στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου πήρε το μάτι μου: προσφορές εντός. Μπαίνω και κατευθύνομαι προς το σχετικό τμήμα. Μιλάμε για σκαρταδούρα, όχι αστεία. Φανταχτεροί τίτλοι, τερματισμένες πενηντάρες συγγραφείς, μερικά σε στυλ εγχειριδίου, του τύπου "πώς να τον κάνετε δικό σας σε 10 βήματα", μπούρδες που θα μπορούσαν να τις δίνουν δώρο με πολυσυσκευασία κωλόχαρτου και που, από οικολογική συνείδηση και μόνο, δε θα΄πρεπε να τυπωθούν ποτέ. Σε μερικά ξοδεύτηκαν και λεφτά για ιλλουστρασιόν εξώφυλλα και άλλες βλακείες, για να καταλήξουν στο ράφι με τις εκπτώσεις, ενώ ο εκδοτικός οίκος τραβάει τα εκδοτικά μαλλιά του και ο/η λούζερ συγγραφέας μοιράζει σαν δώρο το έργο σε συγγενείς και γνωστούς που υπόσχονται να μην τον/την ξανακαλέσουν σε γενέθλια, επέτειο, γιορτή, γάμο ή βαφτίσια.

Γενικά αυτή η κατάχρηση χαρτιού, μελανιού και ελευθερίας του λόγου μου σπάει τα νεύρα. Ο κάθε ηλίθιος, με εγκεφαλογράφημα ευθεία γραμμή, γράφει κι ένα βιβλίο επειδή είχε "κάτι να πει". Μερικές φορές βρίσκονται και κάμποσοι άλλοι ηλίθιοι που τα αγοράζουν και έτσι δημιουργείται το φαινόμενο του μπεστ σέλλερ. Αν όχι, τότε τα βιβλία αυτά καταλήγουν σε ένα ράφι εκπτώσεων ή σε μια τουαλέτα, για τις στιγμές της έμπνευσης.

Επίσης με νευριάζουν τα βιβλιοπωλεία-μπουτίκ, με την κακή έννοια, αυτά δηλαδή που φιλοξενούν στα ράφια τους από τη θεια μου τη Μερόπη μέχρι νομπελίστες και μάλιστα με απλοϊκούς διαχωρισμούς, όπως "ελληνική λογοτεχνία", "ξένη λογοτεχνία", σαν να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυτούς που βάζουν γάλα στον καφέ τους και σε αυτούς που δεν βάζουν, μιλάμε για τέτοια εξειδίκευση. Και το 'χω δει αυτό και σε μεγάλα βιβλιοπωλεία, όχι μόνο στον κυρ-Λευτέρη που βγάζει το ενοίκιο κλέβοντας τους φοιτητές με φωτοτυπίες. Κανένας σεβασμός. Καμία γνώση πάνω στο θέμα. Συνήθως αυτά είναι τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν και καλάθια με προσφορές.

Τελικά πήρα ένα βιβλίο από αυτά που δεν μπαίνουν σε καλάθια με προσφορές και εκνευρισμένη από την τιμή υπολόγισα ότι θα πρέπει να κόψω για λίγες μέρες το φαϊ απ'έξω, κανα ποτό ίσως, το λαιμό μου, ξέρω 'γω; Με ενοχλεί που δεν υπάρχουν εδώ αυτά τα υπέροχα παζάρια του εξωτερικού με τα μεταχειρισμένα βιβλία (προειδοποίηση, θα γίνω μελό), τα λίγο τσαλακωμένα και κιτρινισμένα, που διατηρούν όμως τη βιντάζ ή απλώς used γοητεία τους (τέλος μελό) και είναι και πάμφθηνα. Που τα βιβλιοπωλεία βγάζουν προσφορές που δεν με αφορούν. Που ελληνικά e-books δεν υπάρχουν. Αν και τώρα θα μου πεις... άλλο το βιβλίο το τυπωμένο, που το παίρνεις και μυρίζεις το χαρτί και ισιώνεις την πρώτη σελίδα και καμιά φορά σε παίρνει και ο ύπνος μαζί του. Πάλι έγινα μελό. Σταματώ.

Ψιλά γράμματα

2009-01-23T22:18:00.006+02:00

Είναι από αυτές τις ειδήσεις που περνάνε στα ψιλά, ανάμεσα στη νέα βλακεία της κυβέρνησης, την ακόμα πιο ηλίθια αντίδραση της αντιπολίτευσης και τον καιρό. Μια γυναίκα σήμερα το πρωί ξεκίνησε να πάει την εγγονή της στον παιδικό σταθμό. Δυο ασυνείδητοι οδηγοί (είμαι πολύ επιεικής ε; τι να γίνει, μας διαβάζουν και παιδιά) στάθμευσαν τα Ι.Χ. τους στο πεζοδρόμιο και η γυναίκα αναγκάστηκε να κατέβει στο δρόμο. Ένα διερχόμενο φορτηγό παρέσυρε γιαγιά και εγγονή. Σκοτώθηκαν και οι δύο.

Και ρωτάω εγώ με το ταπεινό μυαλό μου: Τι είδους αλλαγή επιζητούμε σε αυτή τη χώρα, όταν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να αλλάξουμε; Σε κανέναν δεν αρέσει η κατάσταση, έχουμε ένα σωρό προβλήματα, ατέλειωτα παράπονα. Κανείς όμως δεν είναι διατεθειμένος να αλλάξει. Το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να γκρινιάζουμε, ενίοτε να φωνάζουμε στους δρόμους, να πολεμάμε αόρατους εχθρούς, τους ίδιους τους εαυτούς μας. Ναι, εμάς τους ίδιους που, όπως λέει και η φίλη μου η Ιωάννα, δεν είμαστε ικανοί να σταθούμε σε μια ουρά, να παρκάρουμε νόμιμα, να βάζουμε τα σκουπίδια μας μέσα στον κάδο! Που δε βλέπουμε ποτέ φανάρι κόκκινο, είναι όλα βαθύ πορτοκαλί, που φοροδιαφεύγουμε, που δε δείχνουμε τον παραμικρό σεβασμό στους άλλους. Για να δω τώρα, θα γίνει έστω και μισή διαδήλωση ενάντια στην παράνομη στάθμευση; Για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι; Θα χυθεί έστω και ένα δάκρυ για 2 ψυχές που χάθηκαν τελείως άδικα; Θα επαναστατήσει κανείς; Το μόνο που ξέρουμε είναι να επιρρίπτουμε ευθύνες σε άλλους. Να επαναστατούμε μόνο όταν μας το επιβάλλει η παραφουσκωμένη επικαιρότητα των ΜΜΕ και όχι η συνείδησή μας. Να εκτονώνουμε τη "συσσωρευμένη οργή" μας όπου βρούμε, ποτέ μπροστά στον καθρέφτη μας.

Θες αλλαγή, λοιπόν, κύριε; Ξεκίνα από τον εαυτό σου!

Γκοντ μπλες Αμέρικα

2009-01-21T14:45:00.003+02:00

Παρακολούθησα χθες, με ρίγη συγκίνησης να με διαπερνούν, την ορκομωσία του 44ου προέδρου των Η.Π.Α., Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα. Αυτό το "ρίγη συγκίνησης" μπορεί να είναι ειρωνικό, μπορεί και να μην είναι.

Πρόκειται πράγματι για μια ιστορική στιγμή για την Αμερική και τον κόσμο. 'Ενας Αφροαμερικανός στο ύπατο αξίωμα των Η.Π.Α., μιας χώρας τόσο συντηρητικής, που υπήρξε στο παρελθόν(;) κοιτίδα των φυλετικών διακρίσεων. Είναι όντως συγκινητικό, αν σκεφτεί κανείς πόσοι Αφροαμερικανοί βασανίστηκαν, εξευτελίστηκαν, δολοφονήθηκαν, λόγω του χρώματός τους, ενώ ούτε στα πιο τολμηρά τους όνειρα δε θα φαντάζονταν ένα Αφροαμερικανό πλανητάρχη. Κι αν το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ γεννήθηκε στο Lincoln memorial πριν 46 χρόνια, θα έλεγα ότι χθες στα σκαλιά του Καπιτωλίου ενηλικιώθηκε.

Και τώρα πίσω στην ωμή πραγματικότητα. Η εκλογή Ομπάμα είναι σημείο αναφοράς στην αμερικανική ιστορία, τα'παμε. Το διακύβευμα όμως τώρα για τον Ομπάμα δεν είναι να αποδείξει ότι είναι εξυπνότερος από τους προκατόχους του (ακόμα και η γάτα μου έχει μεγαλύτερο iq από τον Μπους), αλλά να γίνει η αλλαγή που όλοι οι Αμερικανοί επιζητούν. Θα είμαι αυστηρή μαζί του (όσο κι αν τον πάω). Δε διατηρώ ιδιαίτερες ελπίδες ότι θα αλλάξει η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Τα αμερικανικά στρατεύματα θα αποσυρθούν από το Ιράκ, όχι επειδή την είδε ο Ομπάμα ειρηνοποιός, αλλά επειδή δεν τους παίρνει άλλο να συνεχίσουν αυτό το φιάσκο. Η χρηματοπιστωτική κρίση δε θα ξεπεραστεί από τη μια μέρα στην άλλη. Δε θα αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα, απλώς τώρα bitch fight θα γίνεται μεταξύ Ντόρας και Χίλαρι, η Κοντολίζα πήγε από κει που'ρθε. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μη μας απογοητεύσει κιόλας ο κύριος Ομπάμα, διότι αυτά σκέφτομαι το βράδυ και δε με παίρνει ο ύπνος.

Και τώρα στο ενδιαφέρον κομμάτι. Η ορκομωσία. Η υπερπαραγωγή που έκανε κάθε Αμερικανό να ψηλώσει 4 πόντους, τουλάχιστον. Ναι, αυτό το πανάκριβο Χολιγουντιανό show. Με αστέρες της show-biz και χριστιανικά κηρύγματα (άκουσα τη λέξη "Θεός" περισσότερες φορές από όσες την έχω ακούσει σε όλη μου τη ζωή). Εγώ, με την ίδια απορία που έχω και όταν βλέπω ορκομωσίες στην Ελλάδα. Γιατί όρκος στη Βίβλο και στο Ευαγγέλιο και όχι στο Σύνταγμα; Νόμιζα πως ένας Πρόεδρος, ένας Πρωθυπουργός, βουλευτές και λοιποί παρατρεχάμενοι είναι πολιτειακοί άρχοντες, όχι θρησκευτικοί. Τελοσπαντων, το θέμα με τη θρησκεία είναι τεράστιο. Απλώς, αν και non-religious, αηδιάζω με το γεγονός ότι μια λέρα του μεγέθους Μπους είχε ορκιστεί σ'ένα θεό, για να αποδείξει αργότερα ότι δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο.

Τέλος,από την ορκωμοσία ξεχώρισα την φερστ λέιντι, κυρία Μισέλ Ο, γιατί κοιτούσε το αμόρε που ορκιζόταν με αληθινό καμάρι και ειλικρινή αγάπη. Και μπορεί στο στυλ να μη φτάνει την κυρία Τζάκυ Ο (εε μην τρελαθούμε κιόλας), αλλά την έχω κατασυμπαθήσει τη γυναίκα. Γκοντ μπλες χερ εντ Αμέρικα. Αμήν.

Growing up

2009-01-08T15:02:00.005+02:00

Ήτανε άλλη μία μέρα από εκείνες που περιμένεις ένα λεωφορείο μέσα στο κρύο, που πάλι άργησες και η μέρα έχει ξεκινήσει αφήνοντάς σε πίσω. Που διαβάζεις καινούρια συνθήματα σε τοίχους και προσπαθείς να μαντέψεις πώς ακούγονται. Που διαπιστώνεις πως ούτε και σήμερα θα αλλάξεις τον κόσμο, αλλά θα σ'αλλάξει αυτός, γιατί όσο κι αν δε θες να το παραδεχτείς, κάποια στιγμή θα ενδώσεις στην πραγματικότητά του, αν δεν το έχεις ήδη κάνει. Μερικές φορές μάλιστα, σου φαίνεται πως είναι καλύτερα έτσι.

Η τυχερή της χρονιάς

2009-01-06T02:45:00.007+02:00

Οι γιορτές πέρασαν αδιάφορα. Φάγαμε του σκασμού, με τις απαραίτητες τύψεις συν ενάμιση κιλό. Μια-δυο μέρες πριν την πρωτοχρονιά έπαθα γαστρεντερίτιδα και εξεπλάγην με το πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ξεράσει. Είδα όλη την τηλε-σαβούρα των ημερών, άντε και κανα-δυο καλές ταινίες (υπήρξαν και τέτοιες), και κατέληξα πως ο μόνος άγιος βασίλης που μας αξίζει είναι ο Billy Bob Thornton.

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς δε βγήκα γιατί βαριέμαι τους losers, το στριμωξίδι και τα κάλαντα-μπιτάκια. Κάθισα σπίτι μου και απόλαυσα ησυχία. Όλο το βράδυ το πέρασα μπροστά στο τζάκι, με ένα johnny, ένα κουτί σοκολάτες και τη μουσική που μ'αρέσει, στριφογυρνώντας το φλουρί της βασιλόπιτας στα χέρια μου, με μια πρωτοφανέρωτη για μένα αισιοδοξία, πως το 2009 ίσως φέρει κάτι καλύτερο.

Κι αν είναι να πραγματοποιηθεί έστω και μία ευχή, από αυτές τις κλισέ, για τη νέα χρονιά έτσι όπως μπήκε, ας είναι η ειρήνη. Καλή χρονιά.

Ανασκόπηση

2008-12-21T16:24:00.004+02:00

Τα δέκα δευτερόλεπτα πριν την καινούρια χρονιά, περνάνε εικόνες του προηγούμενου έτους από τα μάτια μου, με την τυχαία επιλογή του μυαλού. Τις τελευταίες μέρες το μυαλό μου επαναλαμβάνει πεισματικά και πρόωρα αυτή τη διαδικασία των δέκα δευτερολέπτων ανασκόπησης. Τόσο, που μου φαίνεται πως δε θα'χω πια τίποτα να σκεφτώ εκείνα τα δέκα δευτερόλεπτα και απλά θα μετράω αντίστροφα μαζί με τους άλλους, μέχρι το 2009.

Αν μου έλεγαν πως έχω μια ευκαιρία να ξαναζήσω το 2008 σε fast forward, σταματώντας σε στιγμές, επιλογές, καταστάσεις, που θα μπορούσα να αλλάξω, θα το αρνιόμουν. Μπορεί να μην ήταν ό,τι καλύτερο το 2008, μπορεί να μην ήταν αυτό που περίμενα ευχόμενη "καλή χρονιά" πριν 356 μέρες, αλλά όπως κι αν ήταν, με τις στιγμές, τις επιλογές, τα λάθη, τους φίλους, τα ταξίδια, τους γκόμενους, τη χαρά, τη στεναχώρια, αυτά που δεν έκανα και τα άλλα που έκανα, τον λίγο καλύτερο εαυτό μου, τον εντελώς αναθεωρημένο κόσμο μου... όπως κι αν ήταν λοιπόν το 2008, δε με έχει κάνει να μετανιώσω. Αντίθετα, θεωρώ πως φέτος όλο και κάτι έμαθα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και φυσικά επιμένω και θα ευχηθώ και φέτος "καλή χρονιά". Πολλές φορές, μέχρι να το πιστέψω!

Μορατόριουμ

2008-12-17T19:56:00.004+02:00

Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σήμερα, ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, εκπρόσωποι των οικονομικών και κοινωνικών φορέων και λοιποί παρατρεχάμενοι, ζήτησαν ένα "μορατόριουμ" (υπάρχει και ελληνικότατη λέξη, δικαιοστάσιο), για να ξαναστολίσουν το δέντρο στο Σύνταγμα, να ανάψουν τα λαμπάκια ξανά παντού και γενικά να γιορτάσουνε χαρούμενα Χριστούγεννα.

Συγκεκριμένα, ο κ.Κακλαμάνης δήλωσε:

«Απευθύνουμε έκκληση προς όλους τους φορείς και ζητάμε για το προσεχές 20ήμερο, που είναι το εορταστικό, να υπάρξει ένα μορατόριουμ σε ό,τι αφορά στις διαδηλώσεις, τις ειρηνικές διαδηλώσεις και πορείες για δίκαια αιτήματα στο κέντρο της Αθήνας».

Μάλιστα. Είναι αυτό που λέμε εδώ ο κόσμος καίγεται...

«Απώτερος στόχος να ανατρέψουμε την– κατά την άποψή μου- όχι τόσο σωστή παρουσίαση στην Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία και σε ολόκληρο τον κόσμο, της εικόνας της Αθήνας και της Ελλάδος.»

Απορία 1: Ποια είναι η πραγματική εικόνα της Αθήνας και της Ελλάδας αυτές τις μέρες; ΟΚ τα ΜΜΕ υπερβάλλουν, προπαγανδίζουν, κάνουν χίλια κακά. Υπάρχει όμως και η αδιαμφισβήτητη αλήθεια, αυτή που βλέπουν τα ματάκια μας και είναι σε θέση να καταλάβει ο κοινός νους. Και η εικόνα της Ελλάδας αυτές τις μέρες... χμ... σόρι αλλά δεν είναι και τόσο καλή.

Απορία 2: Τι έχει σκοπό να κάνει ο κ.Κακλαμάνης για να ανατρέψει αυτή την όχι και τόσο σωστή παρουσίαση της εικόνας της Αθήνας; Ένα γερό καθάρισμα, ένα (ξανα)στόλισμα, ενέσεις μπότοξ (λίφτινγκ δεν προλαβαίνει); Απορία 2,5: Γιατί εμένα όλο αυτό μου φαίνεται σαν το μπογιάτισμα που κάνουν στα πτώματα τα κυριλέ γραφεία τελετών;

Απορία 3: Μετά από όλα αυτα, ειλικρινά τώρα, έχει κανείς εορταστική διάθεση;;; (Ο δήμαρχος δεν πιάνεται.)

Ο Ξένος

2008-12-14T15:44:00.002+02:00

Κάθε φορά που επιστρέφω στον "Ξένο" είναι σαν να επιστρέφω σπίτι. Είναι το βιβλίο που δε θα με προδώσει ποτέ. Είναι ένα συναίσθημα που έχω σε standby mode.

Το έχω διαβάσει άπειρες φορές. Ολόκληρο, μια σελίδα, μια παράγραφο, ένα κεφάλαιο, το τέλος. Και μπορώ να ορκιστώ πως κάθε φορά το διαβάζω με άλλα μάτια, το βλέπω από μια διαφορετική οπτική γωνία. Μου φαίνεται όμως πως πρέπει να το διαβάσω πολλές φορές ακόμα για να μπορέσω να μιλήσω για αυτό. Παραθέτω, λοιπόν, αυτά που έχει πει ο Καμύ για τον Ξένο. Αυτός τουλάχιστον τον ήξερε λίγο καλύτερα.

"...Αυτό που θα διαβάσει ο αναγνώστης στον Ξένο είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που, δίχως τίποτα το ηρωικό στη συμπεριφορά του, δέχεται να πεθάνει για την αλήθεια. Ένιωσα εξάλλου την ανάγκη να πω, κι ας μοιάζει παράδοξο, πως προσπάθησα ν'αποδώσω με τον ήρωά μου το μόνο Χριστό που μας αξίζει. Είναι φανερό λοιπόν, μετά τις εξηγήσεις μου, ότι το είπα χωρίς πρόθεση βλασφημίας, απλώς και μόνο με την κάπως ειρωνική τρυφερότητα που δικαιούται να νιώθει ένας καλλιτέχνης για τα πρόσωπα που δημιουργεί."

Αλμπέρ Καμύ, 1954

Αιδώς αχρείοι!

2008-12-08T13:00:00.003+02:00

Δε θα γράψω τίποτα από όσα ειπώθηκαν τα τελευταία 24ωρα. Γίνανε όλοι ειδήμονες και ο καθένας βγαίνει και σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο/ μια εφημερίδα/ ένα μπλογκ να πει τη μαλακία του. Εγώ δεν ξέρω αν έχω κάτι να πω. Ένα παιδάκι 16 χρονών πέθανε. Ένας ψυχάκιας μπάτσος το σκότωσε ένα βράδυ στα Εξάρχεια. Διάφοροι παπ*ρες εκμευταλλεύονται ένα θάνατο για να κάνουν πολιτική. Και σε μια βδομάδα θα τα έχουμε ξεχάσει όλα, γιατί είμαστε χρυσόψαρα. Με τις υγείες μας.

Xmas spirit

2008-12-05T15:48:00.003+02:00

Αυτή η εποχή πριν από τα Χριστούγεννα μου σπάει τα νεύρα. Λαμπάκια παντού, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, kitsch λαμπάκια παντού. Άγιοι Βασίληδες, ξωτικά, ο baby Jesus σε φάτνες, λαμπάκια, λαμπάκια κι άλλα λαμπάκια. Η ίδια ιστορία κάθε χρόνο. Κι αν είμαστε μια φορά αχόρταγοι όλο το χρόνο, τα Χριστούγεννα γινόμαστε δέκα. Γιατί Χριστούγεννα ίσον ψώνια, πάει και τελείωσε. Είναι η εποχή που παίρνεις όλα τα placebos για τη μιζέρια σου μαζεμένα. Κατά τα άλλα τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης. Πού την είδατε την αγάπη γαμώτο; Πόσα χρόνια πια αυτό το ψέμα; Αρνούμαι να συμμετέχω φέτος, δεν έχω καμία γιορτινή διάθεση. Και όχι δεν έχω ψυχολογικά, ούτε είναι η ζωή μου άδεια, ούτε τίποτα. Είμαι μια χαρά, ποτέ δεν ήμουν καλύτερα. Αλλά χέστε μας επιτέλους με αυτή τη μαλακία! Ας κάνει και μια χρονιά έκτρωση η virgin Mary. Ειλικρινά δεν έχω καμία πρόθεση να θίξω αυτά που για μερικούς εξακολουθούν να είναι ιερά, αντιθέτως τα σέβομαι απόλυτα, έστω κι αν δεν τα πιστεύω. Αλλά αλήθεια, τι φταίμε εμείς υπόλοιποι; Πραγματικά, όσοι νοήμονες ενήλικες την καταβρίσκουν με αυτό το fake πανηγυράκι, δε βλέπουν αυτό το γαμο-τριπάκι στο οποίο μας μπάζουν με το ζόρι για την κονόμα; ΟΚ χαριεντιζόμασταν όταν ήμασταν μικρά, αλλά τώρα; Έλεος. Και έστω ότι τα Χριστούγεννα είναι όντως μια ευκαιρία για να δώσουμε αγάπη, όπως μας παραμυθιάζουν. Αλήθεια, ποιος το κάνει; Είναι κανείς που γυρνάει να ρίξει ένα βλέμμα πιο δίπλα, στη μιζέρια του αλλουνού επειδή είναι Χριστούγεννα; Ας μην αναπαράγουμε αυτό το ηλίθιο παραμύθι. Παρατήστε μας επιτέλους με αυτές τις ψευτιές. Εμείς αγαπάμε ολόχρονα!

wishin' and hopin'

2008-11-23T12:23:00.002+02:00

Κάθε πρωί ξυπνάμε με την ελπίδα πως ξημέρωσε μια καλύτερη μέρα. Ανανεώνουμε τις- αθετημένες- υποσχέσεις των προηγούμενων ημερών/ εβδομάδων/ μηνών, φτιάχνοντας καφέ, ακούγοντας το ίδιο τραγούδι για ν-οστή φορά, ανακαλύπτοντας σ'αυτό μια καινούρια νότα, ένα ξεχωριστό ηχόχρωμα κάθε φορά. Κάθε μέρα η ίδια ιστορία. Κάθε βράδυ η ίδια απογοήτευση. Σήμερα δεν έκανα αυτό, δεν έκανα το άλλο, όμως κι αύριο μέρα είναι. Αύριο θα κάνω αυτό και το άλλο, αύριο θα αλλάξω κάτι. Και τελικά κοιμόμαστε με την ελπίδα. Και ξυπνάμε με την ελπίδα. Μήπως μας έχει μείνει και τίποτα άλλο;

Με το ίδιο(;) μακό

2008-11-16T15:03:00.007+02:00

Εμείς τα κοριτσάκια, όταν πρόκειται για ρούχα, δεν έχουμε και πολύ την αίσθηση του μέτρου. Κι επειδή τα ρούχα μου κόντεψαν να μου κάνουν έξωση, αποφάσισα χθες το απόγευμα να επέμβω. Σε πρώτη φάση, είπα να ξεχωρίσω αυτά που δε φοράω, για να μην πιάνουν χώρο.

Ρούχα που για μια στιγμή ή και περισσότερες στο παρελθόν είχαμε αγαπήσει τόσο. Ρούχα που δεν τα φοράμε πια, γιατί δε μας ταιριάζουν, δε μας εκφράζουν, φαίνονται αστεία επάνω μας, είναι τα γνωστά τι-σκεφτόμουν;-ρούχα. Αναρωτιέμαι, έτσι πετάμε και τους ανθρώπους από τη ζωή μας; Είμαστε με κάποιον επειδή νιώθουμε ότι μας ταιριάζει, μας εκφράζει, μας αντιπροσωπεύει μια δεδομένη στιγμή. Και ξαφνικά αυτός ο κάποιος, αποτελεί παρελθόν με ένα τρόπο λες και δεν υπήρξε ποτέ. Ή ακόμα χειρότερα, πιάνουμε τον εαυτό μας να γελάει με το γεγονός ότι υπήρξε κάποτε στ'αλήθεια.

Και εκεί που δίπλωνα ένα πουλόβερ, voilà, το παρελθόν. Αυτό το φούτερ, πώς το είχα ξεχάσει; Μου το είχε δώσει ένα βράδυ που κρύωνα, ακριβώς πριν τρία χρόνια, και μου είπε κράτα το. Και το κράτησα. Και μου φαίνεται πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα μου ταιριάζει πάντα, γιατί είναι από αυτά τα ρούχα που απλώς δε θα πετάξουμε ποτέ.

Για να'χει όνειρα να κάνει ο ενικός

2008-11-06T15:06:00.004+02:00

Αποφάσισα να αποκτήσω ξεκάθαρη άποψη για τις σχέσεις. Δεν τις μπορώ. Δε δουλεύουν για μένα. Θα ήταν ψέμα βέβαια να πω πως δεν έχω ανάγκη την αγάπη, την ασφάλεια, την προσοχή, μπλα μπλα... Αλλά έχω μεγαλύτερη ανάγκη τον παραγωγικό εγωισμό μου. Δεν ξέρω να μοιράζομαι και δεν μπορώ να το κάνω για τον οποιονδήποτε.

Είμαι ο ενικός που παλιά φοβόμουν και τώρα αγαπώ. Εγώ είμαι, εσύ είσαι, αυτός είναι... Εμείς δεν είμαστε, εσείς μπορεί να είστε, αυτοί είναι; Κι ο ενικός μπορεί να ονειρεύεται, μην τρελαίνεσαι. Να αγαπάει, να αγαπιέται, να χαίρεται. Δεν είναι το μίζερο -1. Είναι το ωραίο +1 που απλώς δε γουστάρει να ετεροκαθορίζεται. Είναι η μαλακία αυτού του κόσμου που βγάζει τη γλώσσα σε ένα ηλίθιο συμβιβασμό. Η παντοδύναμη επιλογή.

Mama mia

2008-10-29T22:16:00.003+02:00

Θυμάμαι την κυρία Ευαγγελία που έφερνε στη μάνα μου τα μαραμένα, μισοπεθαμένα λουλούδια της και η μάνα μου τα μεταφύτευε, τα πότιζε, τους καθάριζε τα φύλλα ένα-ένα και αυτά μέσα σε μια βδομάδα άνθιζαν ξανά και ομόρφαιναν. Πάντα πίστευα πως αυτό που τα ομόρφαινε ήταν η αγάπη της. Η ήρεμη, σιωπηλή, παντοδύναμη αγάπη της μάνας μου, που όλα τα καταλαβαίνει και τίποτα δε λέει, γιατί η αγκαλιά της είναι όλη η άνοιξη. Πόσοι μπορούν να το κάνουν αυτό;

Wasted

2008-10-22T15:55:00.005+03:00

Μετά από ένα μπουκάλι Deus και την αναχώρηση του Νίκου, χτύπησε το τηλέφωνο. Στις τρεις και μισή το πρωί μάς θυμάται το σκοτεινό παρελθόν. "Πες μου, πότε ήταν η τελευταία φορά που σου είπε κάποιος ότι σ'αγαπάει;" Τι ήθελε πάλι, δεν μπορώ να καταλάβω. "Κανείς δεν αγαπάει πια", του απάντησα. "Εγώ πάντα σ'αγαπάω". Το κερασάκι στην τούρτα, μιας μέρας σαράντα πέντε ωρών. Too much for me. "Μη με ξαναπάρεις τηλέφωνο", του είπα. Σώπασε για λίγο. Και συνέχισε "Ποτέ δε με αγάπησε το μυαλό σου. Και τι καλά που έκανε..." έκλεισα το τηλέφωνο και κατέρρευσα. Θλιβερό déjà vu.

Ξύπνησα δώδεκα ώρες μετά στο ίδιο σημείο. Είδα στον ύπνο μου ότι έχασα ένα λεωφορείο. Σηκώθηκα απ'το κρεβάτι. Με πονούσε το κεφάλι και είχα μια έντονη επιθυμία να ξεράσω το ανάθεμα ενός χρόνου και κάτι. Άρχισα να ρίχνω τα ρούχα μου σε ένα σάκο. Φεύγω.

Happy weekends

2008-10-19T17:51:00.009+03:00

Τα σαββατοκύριακα δε μ'αρέσει να βγαίνω. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον δε γουστάρω να στριμώχνομαι με εκατοντάδες losers σε διάφορα bars. Συνήθως νοικιάζω 2-3 ταινίες και κάθομαι σπίτι μου. Κοιμάμαι δέκα ώρες τη μέρα. Δε βγάζω τις πιτζάμες, δε χτενίζομαι, δε φοράω παπούτσια.

Το σπίτι μου τα σαββατοκύριακα είναι μπουρδ*λο. Έχει μαζέψει τη γαϊδουριά όλης της εβδομάδας. Πεταμένα ρούχα, πεταμένα βιβλία, μπουκάλια μπύρας, κουτάκια coca cola, άπλυτα πιάτα... Μ'αρέσει να ξαπλώνω στον καναπέ, ανάμεσα σε αυτό το χάος και να βλέπω ταινίες. Είδα το Requiem for a Dream. Έγινα ένα κουβάρι στον καναπέ. Επιδόθηκα στο ζάπινγκ. Τι άθλια που έχει καταντήσει η τηλεόραση.

Σκέφτηκα το επόμενο σαββατοκύριακο. Θα είμαι σπίτι μου, όλα θα είναι τακτοποιημένα και καθαρά, η μάνα μου θα μαγειρεύει, εγώ θα παίζω κουν καν με τον μπαμπά.

Το σαββατοκύριακο τελειώνει όταν αρχίζω το καθάρισμα. Καινούρια εβδομάδα ξεκινά. Πάμε άλλη μία.

Βράδυ Σαββάτου

2008-10-18T19:33:00.011+03:00

Το απόγευμα του Σαββάτου οι δρόμοι αδειάζουν από το φασαριόζικο πλήθος του μεσημεριού. Παντού υπάρχουν σκουπίδια και οι υπάλληλοι του δήμου έχουν ήδη πιάσει δουλειά. Είναι λες και τελείωσε μια γιορτή και το μόνο που άφησε πίσω της είναι περιτυλίγματα, σβησμένα τσιγάρα και σκόνη.

Βράδυ Σαββάτου κι εσύ είσαι κάπου
άραγε πού να βρίσκεσαι, για τι να λες;

Περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος

κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες.

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του
και ξενυχτάω στα λιμάνια, στους σταθμούς.

Βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του
σου τραγουδάω πού να είσαι, δεν ακούς...

(Β.Παπακωνσταντίνου - Βράδυ Σαββάτου)

Pointless

2008-10-15T16:38:00.003+03:00

Αγουροξυπνημένα, άρρωστα, νυσταγμένα, κοιμισμένα, περίεργα, παράλογα, απότομα, ανάσκελα, μπρούμυτα, αργά, νωχελικά, βαριεστημένα, άσκοπα, απελπισμένα, ξανά νυσταγμένα... έφτασε 4μιση το απόγευμα.

Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτρας my ass

2008-10-10T16:28:00.004+03:00

Αποφασίσαμε χθες με ένα φίλο να πάμε σε κάτι προβολές του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Πάτρας. Θέλαμε να δούμε ένα ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καζαντζάκη και παρεμπιπτόντως είπαμε να δούμε και ό,τι άλλο παιζόταν εκείνη την ώρα.

Κατ'αρχήν όταν μιλάμε για παραγωγές ανεξάρτητου κινηματογράφου, εννοούμε αυτές τις low budget ταινίες, τις απαλλαγμένες από τα βαρετά χολιγουντιανά κλισέ, που κάνουν συχνά ενδιαφέροντα βήματα σε καινούρια μονοπάτια της τέχνης. Το να ονομάζουν αυτές τις μπαλάφες που είδα χθες "παραγωγές ανεξάρτητου κινηματογράφου" είναι από γελοίο μέχρι εξοργιστικό.

Η πρώτη προβολή ήταν μια ταινία μικρού μήκους, οι παραγωγοί της οποίας έχουν προφανώς συγκεχυμένες στο μυαλό (;) τους τις έννοιες "low budget" και "no budget". Κάκιστη ποιότητα ήχου και εικόνας (πάω στοίχημα ότι η σκηνοθέτις γύρισε την ταινία με το κινητό της) και μια κακοποίηση στίχων του Ελύτη, σε μια πατάτα χωρίς προηγούμενο. Καταθλιπτικά πλάνα σε ένα έρημο λιμάνι και βασανιστικά κοντινά στη χοντρή και άσχημη πρωταγωνίστρια που κάπνιζε σαν φουγάρο της Χαλυβουργικής, σε μια προσπάθεια να αποδώσει το τραγικό αδιέξοδο της ασήμαντης ζωής της. Υπαρξιακά, κατάθλιψη, δυο πακέτα karelia. Τα απαραίτητα συστατικά για την παραγωγή ψευτοκουλτούρας. Ευτυχώς ήταν μικρού μήκους και τελείωσε πριν αυτοκτονήσει και το τελευταίο εγκεφαλικό μας κύτταρο.

Η επόμενη προβολή ήταν ένα video art με θέμα τον κεραυνό, αλλά στην ουσία ήταν ένα χέρι που έκανε κάτι μουντζούρες με κάρβουνο σε ένα λευκό χαρτί. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Σειρά είχε το ντοκιμαντέρ για τον Καζαντζάκη, το οποίο βρήκα αρκετά καλό, αν και θα μπορούσα άνετα να το είχα φτιάξει με τους συμμαθητές μου στη δευτέρα λυκείου. Ήταν τουλάχιστον μια αξιοπρεπής δουλειά.

Και για το τέλος, μας κράτησαν το καλό. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή την μπαλαφάρα που είδαν τα ματάκια μου. Σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής όλα σε ένα. Σαν τις παλιές καλές ελληνικές τσόντες, όπως θα έλεγε και ο Νίκος. Σενάριο δεν υπήρχε και είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι όλοι οι μονόλογοι (δεν υπήρχαν διάλογοι, μιλούσε μόνο ο πρωταγωνιστής και όλοι οι υπόλοιποι που συμμετείχαν είχαν βουβούς ρόλους) επινοήθηκαν τη στιγμή του γυρίσματος από τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Να μην αναφερθώ σε ερμηνείες... Γενικά, αυτό το πράμα (δε βρήκα πιο κατάλληλη λέξη) ήταν πιο καλτ κι από βιντεοταινία του '80. Περιττό να αναφέρω ότι όλοι μα όλοι οι θεατές είχαν πεθάνει στα γέλια.

Από τη χθεσινή νύχτα μου γεννήθηκαν εύλογες απορίες:

1)Αυτές τις ταινίες τις βλέπει κανείς πριν τις προβάλουν δημόσια;

2)Αν ναι, και αν αυτές οι ταινίες ξεχώρισαν ανάμεσα στις υπόλοιπες συμμετοχές, ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΗΤΑΝ;;; Πόσο χειρότερα δηλαδή;;

3)Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτρας γιατί θεωρείται σοβαρός θεσμός; Βασικά γιατί υπαρχει;

4)Από ποιον μπορώ να αποζημιωθώ για ψυχική οδύνη και αποβλάκωση;

Αυτά.

Daddy cool

2008-10-01T18:28:00.003+03:00

Χτύπησε το τηλέφωνο στις 8 το πρωί.

Ο μπαμπάς μου είναι ο μόνος άντρας που λέει "αγάπη μου" και το εννοεί. Που με παίρνει τηλέφωνο για να ρωτήσει αν είμαι καλά και να μου πει να προσέχω ή απλώς για να πει καλημέρα. Που με κουβαλάει από τον καναπέ στο κρεβάτι μου όταν με παίρνει ο ύπνος μπροστά στην τι βι. Που με φιλάει στο μέτωπο και με σκεπάζει το πρωί πριν φύγει. Που παρατάει τη δουλειά του για να μη μου χαλάσει ένα χατίρι. Που δε μου χαλάει ποτέ κανένα χατίρι. Που με κακομαθαίνει και το χαίρεται. Που με κάνει να γελάω όσο άσχημα κι αν νιώθω. Που μ'αγαπάει απόλυτα και τον αγαπάω εντελώς. Που η αγάπη του είναι μόνο ένα τηλεφώνημα μακριά. Και είναι η πιο σταθερή αξία σ'ολόκληρο τον κόσμο.

sex and the creepy

2008-09-21T20:06:00.005+03:00

Μιλούσα με μια φίλη τις προάλλες και θυμηθήκαμε ένα γελοίο καθηγητή που είχαμε στο λύκειο, ο οποίος υποστήριζε πως η ιδανική μοίρα για μια γυναίκα είναι ένας καλός γάμος. Και πως ένας καλός γάμος προϋποθέτει μια γυναίκα τίμια, της οποίας η τιμιότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη με το πόσους άντρες έχει φιλοξενήσει στο κρεβάτι της. Και έκλεινε το ηλίθιο λογύδριό του πάντοτε με τη φράση "η τιμή τιμή δεν έχει".

Αυτές τις απαράδεκτες μικροαστικές αντιλήψεις, που παραπέμπουν σε κοινωνίες ακόμα μουδιασμένες από τη σεξουαλική απελευθέρωση του '60 και του '70, είχε τη φαεινή ιδέα να "μεταλαμπαδεύσει" σε έφηβους μαθητές, γεμάτους υγιή περιέργεια για τον έρωτα, τη συντροφικότητα, την αγάπη, τις σχέσεις, το σεξ. Πώς να μην είναι η κοινωνία γεμάτη από ανθρώπους ενοχικούς, που φοβούνται να ζήσουν και να χαρούν και να απολαύσουν; Πώς να μην επικρατεί ακόμα η αντίληψη ότι η σεξουαλική απελευθέρωση και η ηθική κατάπτωση είναι ένα και το αυτό; Πώς να μην υπάρχουν ακόμα γυναίκες που παντρεύονται τον πρώτο τυχόντα επειδή σκόνταψαν μαζί του σε ένα κρεβάτι;

Και αλήθεια, το μέτρο της τιμιότητας είναι ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων; Και γιατί να είναι κάτι που αφορά καθαρά τις γυναίκες; Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται ακόμα με αυτό τον τρόπο. Δε θεωρώ ότι η ηθική είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, γιατί πρόκειται για αξία. Θεωρώ όμως ότι η ηθική δεν καθορίζεται από τις σεξουαλικές επιλογές μας, αλλά από την ίδια μας τη συμπεριφορά σε όλα τα επίπεδα και το σεξ είναι μόνο ένα από αυτά.

Το βασικό επιχείρημα βέβαια όσων δήλωναν (και δηλώνουν) αντίθετοι με τη σεξουαλική απελευθέρωση- η οποία καμία σχέση δεν έχει με διονυσιακά όργια, ανεξέλεγκτη παρέλαση ερωτικών συντρόφων, απουσία μέτρου και ηθικής, αλλά εκφράζει πάνω από όλα το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της επιλογής και της ισότιμης αντιμετώπισης- είναι πως αυτό το κοινωνικό φαινόμενο γέννησε ανθρώπους ανίκανους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Δεν είναι ψέμα. Ο κόσμος είναι γεμάτος με ανθρώπους απογοητευμένους, ισοπεδωμένους συναισθηματικά, κορεσμένους ερωτικά. Αλλά είναι γεμάτος και με ανθρώπους πραγματικά ευτυχισμένους, ισορροπημένους, χωρίς απωθημένα. Κάτι που αποδεικνύει πως τα πάντα είναι θέμα επιλογής. Και πως το να έχουμε τη δυνατότητα αυτής της επιλογής είναι πραγματικά σπουδαίο.

Μοναξιά μου όλα

2008-09-18T11:50:00.003+03:00

Η μοναξιά είναι σαν το τέρας που φοβόμασταν μικροί, αυτό το τέρας που ήταν κάτω από το κρεβάτι, μέσα στην ντουλάπα, στο μυαλό μας. Δεν ξέραμε να το προσδιορίσουμε τότε. Καμιά φορά ήταν απλώς η δικαιολογία για να ακούσουμε άλλο ένα παραμύθι ή για να μείνει η μαμά δίπλα μας μέχρι να αποκοιμηθούμε.

Αυτό το τέρας όμως ενηλικιώθηκε μαζί μας και βγήκε απ'τις ντουλάπες και από δικαιολογία έγινε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που φανερώνεται με το που κλείνουμε την πόρτα, με το που αντικρίζουμε την άδεια καθημερινότητά μας. Δεν είναι πια στο μυαλό μας, είναι στην ψυχή μας, είναι στα χωρίς νόημα βράδια μας, στα χωρίς αγάπη κρεβάτια μας και δεν εξορκίζεται ούτε με χίλια παραμύθια. Είναι η φωνή μας που μας χτυπάει, είναι οι σκέψεις μας που μας πνίγουν, είναι οι ώρες μέχρι να ξημερώσει. Είναι το ξημέρωμα στο μπαλκόνι. Οι απελπισμένες καλημέρες μας.

Raining Again!

2008-09-15T13:52:00.005+03:00

Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Ξημέρωσε μια βροχερή μέρα.

Στο λεωφορείο η βροχή χάραζε τα βρόμικα από την πολυκαιρισμένη σκόνη παράθυρα. Κατέβηκα σε λάθος στάση και αναγκάστηκα να περπατήσω για δέκα λεπτά.

Στο λεωφορείο της επιστροφής μπαινόβγαιναν βρεγμένοι επιβάτες που έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική με την υγρασία που κουβαλούσαν. Κάποια μιλούσε ακατάπαυστα. Μου'ρθε λιποθυμία.

Απ'την πλατεία μέχρι το σπίτι περπατούσα αργά, γιατί μ'άρεσε πολύ η βροχή έτσι όπως έπεφτε πάνω στους απροετοίμαστους εαυτούς μας, που κυκλοφορούν ακόμα με τις χαρούμενες φούστες και τα πέδιλα. Ήταν ένα ξάφνιασμα ευπρόσδεκτο από την αφυδατωμένη διάθεσή μας, μετά το παρατεταμένο καλοκαίρι. Και μια ψυχαγωγία απροσδόκητη, να κάθομαι όλο το απόγευμα και να χαζεύω τις ομπρέλες που πηγαινοέρχονται κάτω στο δρόμο.

Oh and it's raining again
Open the door and pulling me in!

I am madame's complete lack of inspiration

2008-09-12T11:20:00.002+03:00

Περνάνε οι μέρες στο περίπου. Είναι από εκείνες τις μέρες που νιώθω πως δε νιώθω τίποτα. Χαρά ή στεναχώρια, ενθουσιασμό ή ισοπέδωση, ενεργητικότητα ή κατάπτωση, γαλήνη ή θυμό, έρωτα ή έλλειψή του... Τίποτα από αυτά. Δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει να θέλω να το δω σε πληκτρολογημένες λέξεις ή σε ταξινομημένες σκέψεις. Τίποτα δεν με εκνευρίζει, τίποτα δεν με εκπλήσσει, τίποτα δε με διασκεδάζει, τίποτα δεν με εμπνέει. Απέχω.

Μήδεια η παρεξηγημένη

2008-09-06T02:27:00.003+03:00

Πήγα που λες με τρεις φιλενάδες να δούμε τη Μήδεια του Ευριπίδη, που την ανέβαζε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας στο Αρχαίο Ωδείο. Για να ξεμπερδεύω με τα της παράστασης, τα κοστούμια δε μ'άρεσαν, ούτε και τα σκηνικά. Ο χορός ήταν σε πολλά σημεία κουραστικός και υπερβολικός (η κορυφαία σεληνιάστηκε 5-6 φορές) και τα κλαμπατσίμπαλα περιττά, με τις τουρκογύφτικες μελωδίες του συρμού, τους αμανέδες και όλα αυτά να μας έχουν έχουν πάρει το κεφάλι. Αυτός που υποδυόταν τον Κρέοντα μόλις είχε τελειώσει το λύκειο και άρα ήταν ακατάλληλος ηλικιακά για αυτό το ρόλο. Σχεδόν αστείος. ΑΛΛΑ υπήρχε και μια Μήδεια (Λυδία Κονιόρδου) που με έκανε να ανατριχιάσω (σχεδόν όπως όταν είδα την Καραμπέτη ως Κλυταιμνήστρα μερικά χρόνια πριν στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι). Απίστευτη ερμηνεία. Ο Ιάσονας (Νίκος Ψαράς) ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

Φάτε μάτια Ψαρά

Τώρα επί της ουσίας, πιστεύω πως η Μήδεια είναι αρκετά παρεξηγημένη. Φυσικά το όνομά της είναι συνυφασμένο με την παιδοκτονία και οι πράξεις της δικαιολογημένα αναθεματίζονται στους αιώνες. Αλλά ο Ευριπίδης θέλησε να το ψάξει λίγο. Τι την οδήγησε στο έγκλημα? Και μάλιστα σε ένα έγκλημα τόσο στυγερό? Η Μήδεια είναι μια γυναίκα πληγωμένη. Παράτησε γονείς, σπίτι, πατρίδα, για να ακολουθήσει τον Ιάσονα στην Ελλάδα, έκανε για αυτόν τα πάντα και ξαφνικά αυτός την παράτησε για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά. Λογικό δεν είναι να εξοργίζεται? Να νιώθει προδομένη? Να θέλει να τον εκδικηθεί, να τον πονέσει? Το κακό είναι πως το έκανε με τον πιο λάθος τρόπο. Για να περισώσει ό,τι απέμεινε από την τσαλαπατημένη της περηφάνια, σκότωσε τα ίδια της τα παιδιά.

Αυτό που μου έμεινε πιο πολύ ήταν τα δακρυσμένα μάτια αυτής της γυναίκας, που σχεδόν αηδιασμένη άκουγε τον άντρα της να της ζητάει και τα ρέστα, που δε δέχτηκε χαρούμενη την απιστία του, τη "θυσία" που έκανε για να συγγενέψουν με τους βασιλιάδες. Αυτή η γυναίκα η ανυπότακτη, η παθιασμένη, η περήφανη, η ακραία, η τρελή. Αυτή, η Μήδεια.

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

2008-08-17T20:12:00.015+03:00

Ο ήλιος εισβάλλει χαρούμενα σε κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Αυτός ο ήλιος που μας ποτίζει από μωρά κάθε καλοκαίρι. Εισβάλλει πίσω από τα βλέφαρά μου, φωτίζει τα μεσημεριάτικα μου όνειρα με ένα χρώμα πορτοκαλί και χρυσό, ζεσταίνει την άμμο μες στα δάχτυλά μου, με γεμίζει με μια γλυκιά επιθυμία- σχεδόν ερωτική.

"Όμως και πίσω απ’ όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια
και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος,

όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός."

(Από το Σώμα του Καλοκαιριού, του Οδυσσέα Ελύτη)

Barcelona - Athens: Delayed

2008-08-14T10:43:00.006+03:00

Βιώνω την επιστροφή μου από τις διακοπές με διαφορά φάσης. Μόλις σήμερα άρχισα να χωρίζω τα σκούρα από τα λευκά και τα χρωματιστά, να βγάζω τα βιβλία από τα συρτάρια (σε επόμενη φάση θα τα ανοίξω κιόλας), να αδειάζω το σάκο μου από χάρτες, καρτ ποστάλ, εισιτήρια τρένων (που κρατάω ευλαβικά) και κάτι ξεχασμένα μπισκότα. Καταναγκαστικά έργα μετά τις διακοπές. Απότομη προσγείωση.

Πες μου θάλασσα

2008-07-28T14:39:00.003+03:00

Όλο το βράδυ στοίχειωνε τα όνειρά μου. Λένε πως είναι στεναχώρια, μα την αγαπώ τόσο που αρνούμαι να το πιστέψω.

Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα τη θάλασσα και ήταν όμορφη σαν το βράδυ του Σαββάτου, σαν το ξημέρωμα της Κυριακής. Ήταν η ίδια μεθυσμένη, ευχάριστη, απελπισμένη, λυτρωμένη γυναίκα, που μπερδεύονταν τα μαλλιά της με τον αέρα, γίνονταν κύματα κι απλώνονταν στην άμμο.

Θερινός κινηματογράφος

2008-07-21T01:11:00.005+03:00

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να δω κάποτε αυτές τις ταινίες που μάζευα από εφημερίδες της Κυριακής, αλλά δεν έβρισκα χρόνο να τις δω ή που τις νοίκιαζα, αλλά σκόνταφταν σε κάφρους γκόμενους που προτιμούσαν να δουν μπάλα, je t'aime, Χαρδαβέλα, οτιδήποτε εκτός από Μεξικάνους, Κινέζους και τον Τζόνι Ντεπ φτιαγμένο να γυρνοβολάει στο Λας Βέγκας. Το Σαββατοκύριακο που μόλις εξέπνευσε, το πέρασα στη βεράντα μου με τεράλιτρα παγωμένο τσάι λεμόνι και ταινίες, ξαπλωμένη σε μια chaise longue, αρνούμενη να στριμωχτώ σε ένα μπαρ με δεκάδες losers. Και ιδού οι τρεις ταινίες που ξεχώρισα.

Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα (Los Tres Entierros de Melquiades Estrada)

Θα το χαρακτήριζα σκληρά δίκαιο, σοκαριστικά λυτρωτικό. Αυτό το συγκλονιστικό φιλμ του Tommy Lee Jones δεν είναι κάτι που θα ξεχάσω εύκολα. Ο Μελκιάδες Εστράδα, Μεξικανός λαθρομετανάστης στις Η.Π.Α., δολοφονείται από Αμερικανό φύλακα των συνόρων. Η υπόθεση συγκαλύπτεται όπως-όπως, όμως ο Πιτ, φίλος του Μελκιάδες Εστράδα που του είχε υποσχεθεί στην περίπτωση που πεθάνει να θάψει τη σωρό του στο Μεξικό, μαθαίνει την αλήθεια και απαγάγει το δολοφόνο, τον αναγκάζει να ξεθάψει τον Μελκιάδες και να τον ακολουθήσει μέχρι το Μεξικό, μέχρι την εκπλήρωση της επιθυμίας του νεκρού. Η ταινία είναι μια ισχυρή απόδειξη ότι οι ανθρώπινοι νόμοι είναι ανίκανοι να αποδόσουν δικαιοσύνη, να συγχωρέσουν, να παρηγορήσουν. Ο δολοφόνος πληρώνει για το έγκλημα που διέπραξε, με τη συναισθηματική του ισοπέδωση και λυτρώνεται με την ουσιαστική αλλαγή του. Η επιθυμία του Μελκιάδες εκπληρώνεται με ένα μοναδικό τρόπο και ο Πιτ δίνει μαθήματα αφοσίωσης, τιμιότητας και μεγαλοψυχίας.

House of Flying Daggers (Ιπτάμενα Στιλέτα)

Αν και δε συμπαθώ τις ταινίες με Κινέζους πολεμιστές, η συγκεκριμένη είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Έχει τα χαρακτηριστικά μιας ποιοτικής ασιατικής ταινίας (απ'τις καλύτερες που έχω δει), ενώ η εκπληκτική φωτογραφία μπορεί να συγκριθεί μόνο με το "Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας, Άνοιξη". Δεν έδωσα και μεγάλη σημασία στο σενάριο, που δεν υστερούσε βέβαια, καθώς ήμουν απορροφημένη από το οπτικό υπερθέαμα και την πανέμορφη Ζανγκ Ζιγί.

Fear and Loathing in Las Vegas

Johnny Depp. Τι άλλο να πω; Αυτός ο άνθρωπος ό,τι (μα ό,τι) κι αν κάνει, τον γουστάρω. Ακόμα και μαστουρωμένος, φαλακρός δημοσιογράφος της συμφοράς, εμένα μ'αρέσει. Ξεκινάει με ένα φίλο του δικηγόρο και ένα πορτ-μπαγκάζ γεμάτο ναρκωτικά για το Λας Βέγκας, για να καλύψει ένα γεγονός που δε θυμάμαι και δεν έχει και πολλή σημασία. Πλοκή δεν υπάρχει, το σενάριο είναι απλό εως απλοϊκό, ενώ οι ήρωες είναι δυο χαμένοι χίπηδες που θέλουν να ζήσουν και καλά το "american dream". Από τις τερατώδεις παραισθήσεις του LSD μέχρι την απόλυτη παράνοια των σκληρών ναρκωτικών, η ταινία είναι μια άρρωστη, ανώμαλη, ροκ, ψυχεδελική, ανεπανάληπτη εμπειρία.

Πάμε παραλία;

2008-07-13T23:43:00.004+03:00

Είχαν λυσσάξει πρωί πρωί να με παίρνουν τηλέφωνα για να ετοιμαστώ νωρίς, να προλάβουμε τη μάχη της ξαπλώστρας, στην πιο μαστ παραλία. Βαριόμουν φρικτά και σ'όλη τη διαδρομή μουρμούριζα ότι θα μπορούσαμε να πάμε κάπου αλλού, πιο ήσυχα, αλλά οι άλλες δε σήκωναν κουβέντα. Μετά από απίστευτη ταλαιπωρία, βρήκαμε δυο ξαπλώστρες και αράξαμε. Μερικά λεπτά αργότερα, δεν την πάλευα.

7 πράγματα που μας τη σπάνε σε μια παραλία:

Η πολυκοσμία. Παραλίες ασφυχτικά γεμάτες με κόσμο. Ένα πλήθος πολύχρωμο, ντόπιοι, τουρίστες, γερόντια, παιδάκια, γκομενάκια... Οι ξαπλώστρες απέχουν ένα μέτρο το πολύ, κάνεις βουτιά πρώτα στον κόσμο και μετά στο νερό, περιμένεις ένα τέταρτο στην ουρά του beach bar για ένα χυμό κλπ κλπ...
Οι φουσκωτοί. Είναι κάτι τυπάκια, που κυκλοφορούν συνήθως σε ομάδες, και είναι αυτό που λέμε τούμπανο. Έχουν ιδρώσει όλο το χειμώνα στα γυμναστήρια για να φτιάξουν αυτή την απολλώνια κορμάρα και το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους ρίξουμε ένα βλέμμα θαυμασμού. Γι'αυτό άλλωστε περνάνε ανά 5 λεπτά από μπροστά μας.
Οι γνωστοί. Συμμαθητές από το λύκειο που δε θυμάσαι να τους έχεις μιλήσει ποτέ, ξαφνικά ενθουσιάζονται που σε βλέπουν. Το ίδιο κι εσύ. Λέμε τώρα.
Οι λάιβ τσόντες. Ξαναμμένα ζευγάρια χαίρονται τον έρωτά τους λίγα μέτρα από εκεί που κολυμπάς, στη διπλανή ξαπλώστρα, όπου να΄ναι. (Για μαζευτείτε λίγο)
Τα πιτσιρίκια. Τσιρίζουν, πλατσουρίζουν, φτιάχνουν κάστρα, χαλάνε τον κόσμο. Τα πιτσιρίκια της παραλίας είναι φτιαγμένα αποκλειστικά για να μας σπάνε τα νεύρα.
Οι παθιασμένοι με τις ρακέτες. Μας έχει έρθει άπειρες φορές το μπαλάκι στο δόξα πατρί. Παίζουν λες και είναι Φέντερερ εναντίον Ναδάλ στον τελικό του Γουίμπλεντον. Είναι παντού και εξαπλώνονται σαν ιός.
Οι Κολωνακιώτισσες. Σκάνε μύτη με όλη τη σειρά του λουί βιτόν σε τσάντες παραλίας, με ρομπέρτο καβάλλι τεράστιο γυαλί, ντόλτσε μαγιό και δεκάδες άλλες φίρμες επάνω τους. Είναι τόσο κοκέτες ή τόσο κομπλεξικές (με το δεύτερο πιο πιθανό), που πάνε για μπάνιο τέλεια μακιγιαρισμένες και χτενισμένες, ξαπλώνουν στη ρεζερβέ ξαπλώστρα τους, ξεφυλλίζουν τα "σοβαρά" περιοδικά τους, και σε σπάνιες περιπτώσεις ρίχνουν και καμιά βουτιά χωρίς να βραχεί το μαλλί.

Αυτά προς το παρόν. Το αντιηλιακό μην ξεχνάτε, δε βλέπετε κάτι τουρίστες που έχουν τσουρουφλιστεί απ'τη χαρά τους που είδαν ήλιο; Α, και ξανοιχτείτε όσο μπορείτε, διαβάστε Ελύτη, ονειρευτείτε.

Εγώ πότε θα γίνω μάνα;

2008-07-12T01:52:00.002+03:00

Μια τόση δα ύπαρξη, ένα ασχημάτιστο ακόμα έμβρυο, μια μικρή πνοή που παλεύει να γίνει μωρό. Ένα ιατρικό εργαλείο, η μικρή πνοή σε θέση άμυνας, ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ.

Ογδόντα χιλιάδες εκτρώσεις (αν όχι και περισσότερες) εκτιμάται ότι γίνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Δε διακατέχομαι από κανενός είδους χριστιανικά αισθήματα και δεν πιστεύω στην αμαρτία. Πιστεύω όμως στη ζωή και στο σεβασμό απέναντι σ'αυτήν. Και δεν μπορώ να δεχτώ την άρνηση από μέρους μερικών να αναλάβουν την ευθύνη αυτής της ζωής, που τις περισσότερες φορές τους ανήκει αποκλειστικά.

Δεν είμαι υπέρ του να γίνεται κανείς γονιός όταν δεν μπορεί να προσφέρει στο παιδί τα αυτονόητα. Ασφάλεια και αγάπη. Από τη στιγμή όμως που είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε αυτό το ρόλο, η πράξη της έκτρωσης είναι για μένα εγκληματική. Ναι, να ξεβολευτείς, να γίνει η ζωή σου άνω κάτω, να μετακομίσεις, να πάρεις οικογενειακό αυτοκίνητο, να ξεφυλλίσεις το "Παιδί και Νέοι Γονείς". Διότι δε μιλάμε απλώς για ανάληψη ευθυνών. Μιλάμε για την ευκαιρία ενός παιδιού να ζήσει.

Και δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα πιο συγκινητικό από την καρδούλα του να χτυπά στον υπέρηχο. Κι ας ταρακουνήθηκε ο κουκλόκοσμος της μαμάς του συνθέμελα. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον το παιδί να μοιάσει στη θεία του (that's me). Γιατί με αυτή την ημίτρελη μάνα, δεν έχει καμία ελπίδα.

Η Μαντάμ πάει "διακοπές"

2008-06-29T16:19:00.002+03:00

Εντός εισαγωγικών. Μεταξύ Άλγεβρας (σταδιάλα, δε θα την περάσω ποτέ??), Στατιστικής, iced tea στη βεράντα και σαρανταπεντάρια κελσίου που κάνει εκεί κάτω στη μέση ανατολή (την Πέμπτη επαναπατρίζομαι), ίσως ρίξω και καμιά βουτιά, πιω και κανα μοχίτο, πάρω και λίγο χρώμα που είμαι ακόμα άσπρη σαν το γάλα. Μια αστρολόγα με μπλακ χούμορ και εμφανή διάθεση για δούλεμα, προβλέπει για εμάς τα καρκινάκια τρελούς έρωτες μες στο καλοκαίρι. ΟΚ κυρία Μπήλιου, γελάσαμε.

Μαζεύω, λοιπόν, ρούχα, βιβλία, σι ντι, ταινίες, περιοδικά, γυαλιά ηλίου, μυωπίας, μαγιό, σανδάλια, καφτάνια, τα ρίχνω όλα στην κόκκινη- για τα πανηγύρια- βαλίτσα μου, χώνομαι σ'ένα τρένο ή σ'ένα λεωφορείο, εν συνεχεία σε ένα αεροπλάνο και τελικά στην αγκαλιά του μπαμπά μου.

Στο τέλος του Ιούλη, τα μαζεύω πάλι και την κάνω για eurotrip. Μετά ξανά εδώ. Μετά ξανά χόουμ. Η Μαντάμ και η κόκκινη βαλίτσα της αυτό το καλοκαίρι θα είναι σε τουρ χειρότερα κι απ'τη Μαντόνα, για τη συναυλία της οποίας παρεμπιπτόντως εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια και ακόμα κλαίμε που δε θα της χώσουμε 80-90 ευρώ (παραπάνω δε δίνουμε) για να τη δούμε να μ_λ_κίζεται και να κάνει πως τραγουδάει.

Αυτό είναι πάνω-κάτω το πλάνο του φετινού καλοκαιριού, το οποίο ξεκινάει από την Πέμπτη. Η Μαντάμ σας αποχαιρετάει προσωρινώς, καθώς με ντάιαλ-απ, διάβασμα, μπάνια, γκομενοδουλειές (σύμφωνα πάντα με την κυρία Μπήλιου) και euro-περιπλάνηση, οι συγγραφικές της εξάρσεις θα είναι κάπως πιο... περιορισμένες. Να περνάτε καλά, να βλέπετε τη φωτεινή πλευρά της ζωής, να χαμογελάτε και από Σεπτέμβρη αυτοκτονούμε. Φιλιά!

P.S. Μη διανοηθείτε να ανοίξετε τι βι. Το Μέγκα απείλησε με ν-οστή επανάληψη του Ρετιρέ.

10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα

2008-06-26T14:21:00.002+03:00

Αν και δεν συμπαθώ τα blogοπαίχνιδα, αποφάσισα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση της αγαπημένης μου elf. Ορίστε, λοιπόν, 11 άχρηστες πληροφορίες για μένα.

Είμαι εθισμένη στον καφέ. Αν δεν πιω μια μέρα, έχω πονοκέφαλο.
Μ'αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου. Δεν μπορώ με τίποτα να μοιραστώ το κρεβάτι μου και επίσης δυσκολεύομαι γενικά να μοιραστώ το χώρο μου.
Θέλω να κάνω παιδί αλλά δε θέλω να παντρευτώ.
Το πρώτο πράγμα που με ενδιαφέρει σε έναν άντρα είναι το μυαλό.
Αν και ξέρω να μαγειρεύω αρκετά καλά, το κάνω πολύ σπάνια. Συνήθως τρώω απ'έξω.
Θέλω να ζήσω σε μια πόλη με θάλασσα.
Ερωτεύτηκα μια φορά.
Δύο πράγματα με εκνευρίζουν πολύ: η αγένεια και το θράσος.
Τραγουδάω στο μπάνιο.
Δύσκολα δέχομαι τις αλλαγές.
Είμαι εντελώς ανοργάνωτη και τη ζωή μου χαρακτηρίζει ένα συμπαθητικό μπάχαλο.

Μνημόσυνο

2008-06-18T02:11:00.003+03:00

Σαν σήμερα πριν από πέντε χρόνια έφυγε. Θυμάμαι την τελευταία του εικόνα σε εκείνο το νοσοκομείο. Άνοιξε τα μάτια, με είδε και μου χαμογέλασε. Έβαλα τα κλάματα στο διάδρομο και αργότερα στο σπίτι του, που άδειο πια το αποχαιρέτησα κι αυτό, μαζί με τα παιδικά μου απογεύματα. Για μήνες μετά τον έβλεπα στον ύπνο μου να χαμογελάει και να γελούν και τα μάτια του και να φοράει αυτή τη λαδιά τραγιάσκα.

Ήταν κάτι σαν μπαμπάς, μόνο που μου έπαιρνε παγωτό μες στο καταχείμωνο και δε μου θύμωνε ποτέ. Από μικρή με γέμιζε δώρα και η μάνα μου γκρίνιαζε ότι με κακομαθαίνει. Είχα ζητήσει κάποτε ένα κόκκινο ποδήλατο και ήρθε και με ξύπνησε το πρωί της Πρωτοχρονιάς για να μου πει ότι έφτασε μια ειδική παράδοση για μένα και έπλασε ολόκληρο παραμύθι για να ικανοποιήσει την επιθυμία μου με τον πιο μαγικό τρόπο. Κάθε πρωί έβρισκα πάνω στο γραφείο μου τριαντάφυλλα και κρινάκια από τον κήπο του. Με πήγαινε σχολείο και με μάζευε από τα φροντιστήρια. Τα βράδια μετά το φαγητό, μου έλεγε ιστορίες. Έπειτα σώπαινε, κοιτούσε μια εμένα και μια τη φωτογραφία της γιαγιάς πάνω στο τζάκι. Μου έλεγε ότι της μοιάζω.

Κατάλαβα ότι έφυγε, όταν το βάζο στο δωμάτιό μου άδειασε. Δεν ξαναπήγα στο σπίτι του. Κράτησα μόνο δυο γλάστρες και την ανάμνησή του.

Περί διαβάσματος (και άλλες βλακείες)

2008-06-16T20:57:00.006+03:00

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με το υποχρεωτικό διάβασμα. Αντιθέτως, με θυμάμαι να διαβάζω ευχαρίστως οποιοδήποτε εξωσχολικό βιβλίο, περιοδικά, εφημερίδες, οτιδήποτε τελοσπάντων δεν ήμουν υποχρεωμένη να διαβάσω και να εξεταστώ σε αυτό. Στο νηπιαγωγείο έμαθα να διαβάζω και το διασκέδαζα πραγματικά, μέχρι που το ανακάλυψε η δασκάλα και αποφάσισε να μελετήσει το φαινόμενο "νήπιο μαθαίνει να διαβάζει άνευ διδασκάλου". Και έτσι έπαψε να είναι διασκέδαση.

Το υποχρεωτικό διάβασμα, εκτός από το ότι με γεμίζει άγχος, μου δημιουργεί και μια φυσική αποστροφή για το αντικείμενο της μελέτης. Πράγματα τα οποία κανονικά θα έβρισκα ενδιαφέροντα, σε περίοδο εξετάσεων τα σιχαίνομαι.

Σε κάποια φάση πίστεψα ότι έχω μαθησιακά προβλήματα (ναι ναι, η δυσκολία συγκέντρωσης είναι ένα από αυτά), αλλά η αδερφή μου, που είναι δασκάλα, με διαβεβαίωσε ότι τα παιδιά με "διάσπαση προσοχής" (έτσι το λένε επιστημονικά), είναι συνήθως υπερκινητικά και... δε χρειάστηκε να συνεχίσει παρακάτω, εγώ βαριέμαι που ζω αποκλείεται να'ναι αυτό. Ωραία λοιπόν, δεν είμαι παιδί με διάσπαση προσοχής.

Στη συνέχεια άρχισα να εξετάζω το ενδεχόμενο να είμαι υπερβολικά αναίσθητη. Οι ενδείξεις άλλωστε ήταν σαφείς. Τρεις βδομάδες πριν τις κρίσιμες- για- την- επιβίωση- του- ανθρώπινου- είδους εξετάσεις για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, εγώ ήμουν πιο χαλαρή από ποτέ. Και όχι από σιγουριά επειδή είχα διαβάσει ας πούμε. Έτσι, από αναισθησία. Έλεγα στη μάνα μου ότι θα πάω στην τάδε φίλη μου "να διαβάσουμε" και εμείς γυρνούσαμε στα κλαμπς. Δυο βδομάδες πριν τις εξετάσεις, είπα να περάσω σε καμιά σχολή της προκοπής και έτσι διάβασα κάπως.

Και μ'αυτό εγείρεται το τρίτο και φαρμακερό ερώτημα της ύπαρξής μου. Μήπως είμαι το ακριβές αντίθετο της λέξης "φιλόδοξος"; Η αλήθεια είναι πως δεν είχα την τύχη να ξέρω τι θέλω να απογίνω σ'αυτή τη ζωή από την ημέρα που γεννήθηκα. Θυμάμαι την αδερφή μου, από το δημοτικό ακόμα, να θέλει να γίνει δασκάλα, να μαζεύει όλα τα παιδάκια της γειτονιάς και να μας σπάει τα νεύρα, να κάνει μάθημα κανονικότατα, να μας εξετάζει στον πίνακα, να μας βάζει τιμωρία. Έτσι όταν ήρθε η ώρα να συμπληρώσει το μηχανογραφικό, έβαλε όλα τα παιδαγωγικά που υπάρχουν και τίποτα άλλο. Εγώ καθόμουν επι ώρες στο γραφείο του συμβούλου επαγγελματικού προσανατολισμού και με ρωτούσε τι θες να κάνεις παιδί μου στη ζωή σου και εγώ τον κοιτούσα με την ίδια ακριβώς απορία. Από μικρή ονειρευόμουν να γίνω αισθητικός, κομμώτρια, ζωγράφος, ψιλικαντζού. Τίποτα που να ανταποκρίνεται στους βαθμούς που χτυπούσα εντελώς ερήμιν. Τελοσπάντων, αποφάσισα να γίνω μαθηματικός. Μπορώ να πω ότι δεν το έχω μετανοιώσει (πικρά) μέχρι στιγμής. Αλλά τελευταία διαπιστώνω όλο και λιγότερη προθυμία για διάβασμα, νιώθω ότι έχω βαρεθεί φρικτά, όχι τα μαθηματικά, γενικά όλο αυτό το υποχρεωτικό διάβασμα και δεν ξέρω τι να κάνω για να αλλάξει αυτό.

Τελοσπάντων, δεν είμαι τόσο φλύαρη συνήθως, δεν ξέρω τι με έπιασε απόψε. Μάλλον θα βαριέμαι να διαβάσω. Καλή συνέχεια σε όσους βρίσκονται στην ίδια μοίρα. Όλοι οι υπόλοιποι που χαίρεστε ήδη το καλοκαίρι... απλά σας μισώ.

Καλημέρα!

2008-06-12T12:50:00.003+03:00

Τι όμορφη μέρα! Λέω να με κεράσω ένα άσπρο φουστάνι κι ένα καφέ στην πλατεία.

Subterranean Homesick Alien

2008-06-11T02:16:00.009+03:00

Περπατούσα στο δρόμο περασμένα μεσάνυχτα, εκείνη την ώρα που κρύβονται οι άνθρωποι σε ένα σπίτι, σε ένα κρεβάτι, σε μια ηλίθια σύμβαση, ποιος ξέρει... Οι δρόμοι ήταν άδειοι, που και που περνούσε από δίπλα μου κάποιος άγνωστος, μια κοπέλα που μύριζε όμορφα, ένας τύπος που μιλούσε στο κινητό. Περπατούσα και χάζευα τη σκιά μου, που περπατούσε κι αυτή με τα χέρια στις τσέπες και γελούσε μαζί μου. Ξαφνικά ένιωσα μια μεγάλη λύπη. Δεν ξέρω γιατί. Σκέφτηκα για άλλη μια φορά ότι πρέπει να βρω ένα σκοπό στη ζωή μου, κάτι να περιμένω, ένα λόγο για να ξυπνάω το πρωί... Ή ότι πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι.

Show me the world as I'd love to see it ...

Καληνύχτα και καλή τύχη

2008-06-07T01:07:00.007+03:00

Καθόμαι στο μπαλκόνι κοιτάζοντας το μικρό κομμάτι του ουρανού στο οποίο έχω πρόσβαση. Ώρες-ώρες έχω την ανάγκη να σωπάσω και κανείς να μη ρωτήσει. Χθες το βράδυ ξύπνησα από ένα όνειρο περίεργο. Μετά φοβήθηκα να ξανακοιμηθώ. Ξημέρωσε μια μέρα άδεια, που νύχτωσε σε ανύποπτο χρόνο, σαν να πέρασαν οι ώρες κάπου στο περιθώριο, παρεμπιπτόντως. Απόψε δε θα καταδεχτώ κανένα όνειρο.

Χωρίς τίτλο

2008-06-03T20:13:00.002+03:00

Δε μου αρέσει η λέξη ζητιάνος, επαίτης και όλα τα συνώνυμα. Παρ'όλα αυτά, δε γνωρίζω κάποια άλλη λέξη που να τον χαρακτηρίζει. Η λέξη "άτυχος" είναι λίγη. Κάθεται εκεί στα σκαλιά της εκκλησίας και μοιάζει με μάρτυρα. Η όψη του προδίδει πολλά βάσανα, η κατάστασή του είναι η απόδειξη. Δε θα μιλήσω για την ηχηρή απουσία του κράτους σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Είναι γνωστά σε όλους μας, είναι όλα αυτά που μας εξοργίζουν καθημερινά ή που μας αφήνουν απλώς αδιάφορους.

Άδειασα στο καπέλο του ό,τι δίευρα-μονόευρα είχα στο πορτοφόλι μου. Δεν ήταν πολλά, μα εισέπραξα ένα χαμόγελο που θα το θυμάμαι για καιρό. Για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσα ότι του άλλαξα έστω και για λίγο τη μέρα. Μου είπε "σ'ευχαριστώ" και ένιωσα ντροπή. Ντροπή, διότι για μένα δε σήμαιναν κάτι αυτά τα λεφτά. Ντροπή, για αυτό τον άδικο κόσμο, στον οποίο τόσοι άνθρωποι ζούνε κάτω από το όριο, είναι μόνοι, είναι κάθε απόγευμα στα σκαλιά μιας εκκλησίας, στο έλεός μας.

Zombie

2008-06-02T21:10:00.007+03:00

Νιώθω περίεργα σήμερα, δεν ξέρω γιατί. Όλη αυτή η θετική- μέχρι αηδίας- ενέργεια των προηγούμενων ημερών, μου φαίνεται πως άρχισε να με εγκαταλείπει. Αισθάνομαι καταβεβλημένη, χωρίς να έχω κάνει τίποτα ιδιαίτερο. Γυρνώντας απ'τη σχολή, έκλεισα το κινητό και ξεράθηκα για ένα τρίωρο, μα αλίμονο, είχα ξεχάσει το σταθερό, που χτύπησε και διέκοψε το ωραίο όνειρο με τον τρόπο που κόβονται απότομα όλα τα ωραία όνειρα. Από εκείνη την ώρα τριγυρνάω σαν zombie μέσα στον ήλιο, κι αυτό που μου αξίζει αυτό θα γίνω.

μέσα στα μάτια μου έρχεσαι πάλι
σε ήθελα τόσο και τώρα κανείς δε μου κάνει
σαν να σκοτώνω τον εαυτό μου σ'αυτή την ταινία
τόσες πολλές φορές χωρίς καμιά σημασία
κι αυτό το αίμα επάνω μου παγώνει
δεν ξέρω ποιος είσαι μα είμαι ένα zombie

(K.BHTA- zombie)

Καλοκαίρι λέμεεε

2008-05-31T23:32:00.003+03:00

Χθες όλο το απόγευμα σκεφτόμουν τι να του πάρω που είχε τα γενέθλιά του. Στην αρχή σκέφτηκα να του πάρω ένα cd, μα τι να το κάνει σκέφτηκα, που έχει τα 24 Μbps και μας τα τρίβει στη μούρη... Μετά σκέφτηκα να του πάρω ένα βιβλίο, αλλά μετά θυμήθηκα πως η λογοτεχνία σταμάτησε για αυτόν στον Αστερίξ και τον Οβελίξ, πως με λέει κουλτουριάρα ξινίζοντας τα μούτρα του και πως με κάθε ευκαιρία χρησιμοποιεί τη φράση "ε βέβαια, με όλες αυτές τις μαλ*κίες που διαβάζεις...". Τελικά του πήρα κάτι σε βιβλίο αλλά πολύ λάιτ, χαρούμενο και εικονογραφημένο, ό,τι πρέπει για εικοσιτριών χρονών γαϊδούρι.

Το βράδυ τριγυρνούσαμε με τον άλλο (σοβαρό παλικάρι κι αυτός) με μια τούρτα στην πλατεία και προσπαθούσαμε να δούμε πού στο καλό κάθονται και να μη μας δει αυτός και να κρατήσουμε και τα κεράκια αναμμένα... Και ανησυχούσαμε κιόλας μην αρχίσουν τα άλλα τα αμερικανάκια τα χάπι μπέρθντεϊ του γιού- υποστηρίζουμε σθεναρά την ελληνική βερσιόν- και δώστου τηλέφωνα στη συνεργό και τελικά μετά από πολύ κόπο και αφού γίναμε ψιλορεζίλι (τι κοιτάς κυρία μου, δεν ξαναείδες τούρτα και δυο βλαμμένους να προσπαθούν να κάνουν μια έκπληξη;) ταράααν!! Μας κοιτούσε λίγο σαν χαμένος, πού να'ξερε τι τραβήξαμε και ότι συν τοις άλλοις καήκαμε και οι δύο (ατάλαντα πλάσματα) με τον κωλοαναπτήρα του χόντος για να ανάψουμε τα κεράκια... Φάγαμε, ήπιαμε και γυρίσαμε σπίτι με τα πόδια και σε όλη τη διαδρομή γελούσα με όλα και χωρίς λόγο και ένιωσα κάτι παραπάνω από ευχάριστη. Ένιωσα εκνευριστική.

Σήμερα πήγα σε μια παραλία, κολύμπησα, κάηκα και γύρισα σπίτι. Χάλασε το κλιματιστικό πάλι και μου'ρχεται να πεθάνω. Ρεεε, τι διαβάζεις ακόμα;;; Καλοκαίρι είναι, βγες έξω που γεμίσανε οι πλατείες και οι παραλίες με κόσμο και χαρά και χρώμα και ζωή! Ε ναι λοιπόν, ξύπνησα και επίσημα από τη χειμέρια νάρκη. Να δούμε πώς θα μαζευτώ να διαβάσω για εξεταστική...

Στον Λάζαρο

2008-05-30T12:07:00.004+03:00

Εγώ κι ο Λάζαρος μεγαλώσαμε μαζί. Με περνάει κανα μήνα και είναι γείτονάς μου. Ή τουλάχιστον ήταν, τώρα είναι μόνο τις γιορτές και τα καλοκαίρια. Με έμαθε ποδήλατο και τον έμαθα να ζωγραφίζει. Συχνά μου χάριζε διάφορα σχέδια που έφτιαχνε με σούπερ ιπτάμενα αυτοκίνητα. Τα καλοκαίρια πλατσουρίζαμε όλη μέρα σε μια φουσκωτή πισίνα που μας είχαν πάρει οι γονείς μας και τα βράδια λιώναμε στο παιχνίδι μέχρι τις έντεκα. Παίζαμε σε μια αλάνα που αργότερα τη χτίσανε και κλαίγαμε.

Εκεί στη δευτέρα δημοτικού, άρχισαν να οργιάζουν οι φήμες που τον ήθελαν να "συναναστρέφεται" με μια Μαρία. Εγώ πήγαινα να σκάσω και σ'ένα διάλειμμα τον ξεμονάχιασα σε ένα παγκάκι και του είπα το παράπονό μου. Αυτός με κοίταξε με τις αθώες παιδικές του ματάρες, γεμάτες απορία και ανησυχία μαζί και μου είπε έτσι απλά, χωρίς περιστροφές, "εγώ μόνο εσένα αγαπώ", καταρρίπτοντας κάθε κακοήθεια με μια λέξη της οποίας το νόημα είμαι απόλυτα σίγουρη ότι κατανοούσε πολύ καλύτερα από ενήλικα.

Τι όμορφα και αγνά και ιδανικά που ήταν όλα όταν ήμασταν παιδιά. Τα αγοράκια δε μας χούφτωναν για να μας δείξουν ότι μας γουστάρουν, αλλά μας κοιτούσαν στα μάτια για να μας πουν πως μας αγαπούν. Δεν έπαιζε ο καθένας με τους δικούς του κανόνες, αλλά καθορίζαμε από την αρχή ποιοι θα ήταν αυτοί και τους δεχόμασταν όλοι, διότι πολύ απλά ήταν δίκαιοι. Αυτό που δεν άλλαξε όμως και παραμένει παγκόσμια σχεσιακή σταθερά, είναι αυτή η άτιμη η Μαρία. Και το γεγονός ότι δεν τη χωνέψαμε ποτέ.

Διαβάζουμε λέμε

2008-05-28T22:23:00.005+03:00

Σήμερα βγήκε το πρόγραμμα της εξεταστικής. Απαξιώ να σχολιάσω το εκπαιδευτικό πρόβλημα αυτής της χώρας. Ελπίζω σε μια φυσιολογική εξεταστική (έτσι για αλλαγή), στην οποία θα τηρηθούν οι ημερομηνίες, δε θα υπάρξει καμία αλλαγή - παράταση - ακύρωση στο πρόγραμμα και στις δύο του Ιούλη θα πάμε στα σπιτάκια μας να φάμε κανένα φαϊ της προκοπής και την τριακοστή πρώτη του ίδιου μήνα θα φύγουμε για διακοπές με τα φιλαράκια μας. Ουτοπία; Dum spiro spero, γιατί έτσι γουστάρω.

Θα φτιάξω ένα καφέ μήπως και ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο με το βάσανο που λέγεται Στατιστική ΙΙ (και άλλες χαρούμενες ιστορίες). Ο άλλος παίρνει "φυτικά ηρεμιστικά" για να ησυχάσει, βαλεριάνα συγκεκριμένα. Κι άμα θέλει να τσιτώσει, πίνει πράσινο τσάι. Το πράσινο τσάι πιάνεται για ντόπα; Δεν ξέρω. Εγώ πάλι πίνω καφέ. Άλλο που δε θέλω. Πρωί-μεσημέρι-βράδυ. Τόσο, που έχω πάθει ανοσία στην καφεϊνη. Πίνω καφέ και ξεραίνομαι στον ύπνο. Να και τώρα έφτιαξα ένα φραπέ αθλιότατο, μα βαριέμαι να πάω να πάρω ένα φρέντο καπουτσίνο, ας πούμε, γιατί θα πάρω τους δρόμους πάλι, έτσι που έχει καλοκαιριάσει κιόλας...

Θα πιω, λοιπόν, αυτό τον φραπέ στην υγειά όλων φοιτητών που διαβάζουν, που δεν το βάζουν κάτω, που παλεύουν, πέφτουν, σηκώνονται, γράφουν Σάββατα, Κυριακές, ντάλα μεσημέρι, ντάλα καλοκαίρι, που κάθονται στο μπαλκόνι και στο διάλειμμα απ'το διάβασμα ονειρεύονται διακοπές και παραλίες και Βαρκελώνες κι εγώ δεν ξέρω τι... Αχ ρε Θεέ, μού φαίνεται πως υπάρχεις μόνο τα καλοκαίρια...

Το Θέατρο Της Τρίτης

2008-05-22T00:18:00.012+03:00

...που αυτή τη βδομάδα άργησε μια μέρα (σαν την αγάπη ένα πράμα). Έβλεπε τον τελικό του Champions League και εγώ έτρωγα το κέικ της μάνας του. Ήπια μια γουλιά μπύρα και μου φάνηκε περίεργος ο συνδυασμός με το κέικ. Το ξεπέρασα στην επόμενη. Στο ημίχρονο με πήρε αγκαλιά και με φίλησε. "Μ'αρέσει που είσαι εδώ", μου είπε. Δεν είπα τίποτα. Με κοίταξε με ένα στεναχωρημένο βλέμμα σαν σκύλος και μου είπε με παράπονο ότι το μυαλό μου είναι αλλού, τον διέκοψα απότομα, σαν να ήθελα να διώξω αυτή τη σκέψη όχι μόνο απ'το μυαλό του, αλλά κυρίως απ'το δικό μου και του είπα πως δε θέλω να το συζητήσω και γενικά δε θέλω να συζητήσω τίποτα. "Κι εγώ;", με ρώτησε σχεδόν ενοχικά. "Εσύ είσαι μια χαρούμενη νότα μες στη βδομάδα", του είπα τόσο στοργικά, που όχι μόνο το πίστεψε, αλλά ένιωσε και καλά μ'αυτό. Επιτέλους ξεκίνησε και το δεύτερο ημίχρονο. Κάπου στην παράταση αποκοιμήθηκε (!) και τον σκέπασα πριν φύγω.
Χαζό μου καντερέλ.

Τα ήσυχα βράδια

2008-05-19T03:10:00.004+03:00

Τι όμορφα που είναι όταν όλα ησυχάζουν στις τρεις το πρωί...

Dis-conne-cted

2008-05-17T01:32:00.003+03:00

Με είχε τρελάνει στα sms, έλα για ένα ποτό και δεν το συζητώ, θα είναι και ο τάδε και αυτή είναι μια γνωριμία που δε θες να χάσεις και δώστου να πλέκει το εγκώμιο του υποψήφιου γκόμενου και να κάνει σαν τη Βασιλειάδου με τη στάμνα ένα πράμα. Εγώ να μην τις μπορώ καθόλου αυτές τις στημένες φάσεις, σε βαθμό που να βγάζω φλύκταινες και μόνο στην ιδέα, να προσπαθώ να βρω μια δικαιολογία, μα πού να τρέχω τώρα στην άκρη του Θεού και τη Δευτέρα γράφω πρόοδο και πρέπει να ξυπνήσω νωρίς αύριο να διαβάσω... Ε ότι θα επικαλούμουν ποτέ το διάβασμα για οποιοδήποτε λόγο (και δει ως δικαιολογία για να κλειστώ στο σπίτι), δεν το περίμενα. Το ανησυχητικό είναι ότι διάφοροι φίλοι και γνωστοί τον τελευταίο καιρό επιχειρούν να μου κάνουν κονέ με κάποια "ενδιαφέρουσα περίπτωση".

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να δικαιολογούμαι για την επιλογή μου να αποφεύγω τις σχέσεις. Πραγματικά δεν πιστεύω ότι έχει κανείς στα εικοσικάτι την ειλικρινή πρόθεση να τρώει στη μάπα κάθε μέρα- όλη μέρα το ίδιο άτομο. Και αν την έχει, μιλάμε για την ακραία περίπτωση σφοδρού έρωτα. Λέμε τώρα. Επίσης έχω πλήρη επίγνωση του πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς τον έρωτα, παρ'όλα αυτά δεν έχω καμία διάθεση να ψάξω κάτι πιο εφικτό. Δε ενδιαφέρομαι για γκόμενο κατά παραγγελίαν, ιδανικό για σχέση. Άντε παρατήστε με.

World Full Of Nothing

2008-05-14T01:13:00.004+03:00

Μια γραμμή καπνού διαπέρασε το σκοτάδι. Ή το σχεδόν σκοτάδι. Σηκώθηκα, άνοιξα το παράθυρο και κοίταξα τον άδειο δρόμο. Τα φώτα λαμπύριζαν στη βρεγμένη άσφαλτο. Ησυχία. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού, ξανασηκώθηκα και κάθισα στην πολυθρόνα απέναντι. Με κοιτούσε. Με ρώτησε τι σκέφτομαι. Δε σκεφτόμουν τίποτα. Άρχισε να μιλάει και δεν άκουγα. Δεν είχα τίποτα να πω, καμία απάντηση σε ό,τι κι αν έλεγε, είμαι σίγουρη. Το κατάλαβε και σώπασε. Νύσταξα. Ανοιγόκλεισα τα μάτια και την επόμενη στιγμή κατέβαινα σκάλες. Και ανέβαινα σκάλες. Και έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Και κλείδωνα την πόρτα πίσω μου. Και κλείδωνα. Ξανά και ξανά.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη

2008-05-11T15:12:00.010+03:00

...και Ημέρα της Μητέρας. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν μια γιορτή όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μάνα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα, τη θέση της πήρε η κόρη της, Ρέα, μάνα του Δία και θεά της γονιμότητας. Πολύ αργότερα και δυτικότερα (συγκεκριμένα στην Αγγλία του 1600) η γιορτή είχε το όνομα "Mothering Sunday" και ήταν μια μέρα προς τιμήν όλων των μανάδων της Αγγλίας. Μέχρι και οι υπηρέτες έπαιρναν άδεια, για να περάσουν τη μέρα με τη μαμά τους. Με την εξάπλωση του χριστιανισμού, η γιορτή έγινε (μαντέψτε, μαντέψτε...) γιορτή της "Μητέρας Εκκλησίας"! Και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, καθιερώθηκε στις Η.Π.Α. (με προεδρικό διάταγμα παρακαλώ) η δεύτερη Κυριακή του Μάη ως Ημέρα της Μητέρας.

Η αλήθεια είναι ότι ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο, είχα στο μυαλό μου να γράψω κάτι αρκετά σκληρό για τη μαμά μου, θέλοντας να ξεφύγω από τις κλισέ μελούρες της ημέρας και να εκφράσω λίγο από το θυμό μου για το πιεστικό, αυταρχικό, εγωιστικό τρόπο με τον οποίο φέρονται συχνά οι γονείς, καθώς και για τις ενοχές με τις οποίες μας φορτώνουν χωρίς κανένα λόγο. Σηκώθηκα και την πήρα τηλέφωνο. Απάντησε σχεδόν αμέσως και με έπιασε λίγο απροετοίμαστη. "Μανούλα μου;" της είπα και είμαι σίγουρη πως εκείνη τη στιγμή χαμογέλασε. Συνήθως τη φωνάζω με το όνομά της ή "μάνα", με ένα τόνο λίγο άγριο. Μιλήσαμε λίγο και της είπα πως την αγαπώ. Επέστρεψα στον υπολογιστή και δεν είχα καμία διάθεση να την κατηγορήσω για τίποτα.

Κατά βάθος τη θαυμάζω. Και την αγαπώ τόσο πολύ, διότι είναι μια γυναίκα που δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Διότι έχει μια αέναη δίψα για μάθηση και μια απίστευτη αγάπη για τα βιβλία. Διότι όλη μου η παιδική ηλικία ήταν γεμάτη παραμύθια και βιβλία και χίλιες δυο ιστορίες. Διότι κάθε βράδυ μου διάβαζε και κάτι και γύρω στην ηλικία των πέντε άρχισα να της διαβάζω εγώ. Διότι τη θυμάμαι πάντα να μου λέει πως η γνώση είναι το μοναδικό μου όπλο. Διότι η επιμονή της πάνω στην απόκτηση καλών τρόπων με έκανε άνθρωπο. Διότι με έμαθε να μαγειρεύω γεμιστά. Διότι μ'αγαπάει και δεν το λέει. Διότι είμαι το γλυκό της το παιδί.

Οι φίλοι μου χαράματα IΙ

2008-05-09T20:57:00.004+03:00

"Το ξέρεις ότι σε προτιμώ χίλιες φορές από ένα γκόμενο", του είχα πει χθες το απόγευμα την ώρα του μαθήματος. Δεν μου απάντησε. Πάντα είναι πολύ προσεκτικός στο μάθημα, σημειώνει τα πάντα με τα γνωστά ιερογλυφικά του, που μόνο ο ίδιος μπορεί να διαβάσει. Γύρισε και με κοίταξε, κάτι είπε και διακωμωδήσαμε για άλλη μια φορά την παρεξηγημένη από πολλούς σχέση μας. Πήρε να σημειώνει πάλι. Οι φίλοι είναι κάτι υπέροχα πλάσματα, με τα οποία μοιραζόμαστε τις μέρες μας και τα χρόνια μας και μας ομορφαίνουν τη ζωή με όλους τους τρόπους. Μα δυστυχώς μέσα στις ώρες της ημέρας, είναι και αυτά τα λίγα λεπτά από την είσοδο της πολυκατοικίας μέχρι την είσοδο του σπιτιού, μέχρι να συνηθίσουμε τον άδειο χώρο, το άδειο κομμάτι της ζωής μας.

Κατεβήκαμε στην πλατεία και πήρα το δρόμο για το σπίτι. "Θα σε πάρω τηλέφωνο να κανονίσουμε για μετά", μου είπε καθώς απομακρυνόμασταν κι εγώ έψαχνα τα κλειδιά μου. Λίγη ώρα αργότερα, τον άκουγα να ωρύεται μες στο αφτί μου για την κωλομινέρβα και το ορυκτέλαιο που είχε καταναλώσει την προηγούμενη βδομάδα. Μου'ρθε να γελάσω, αλλά προτίμησα να δείξω λίγη ευαισθησία και να ρωτήσω τι είναι το ορυκτέλαιο. "Λάδια μηχανής!", ξέσπασε. "Άντε ρε!" του είπα γελώντας, δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο. Προσπάθησα, ανεπιτυχώς, να θυμηθώ μια μέρα που να μην έχω γελάσει με αυτό τον άνθρωπο. Από τα δίχως έλεος αστεία του, μέχρι τις γελοίες του φωτογραφίες που λαμβάνω κάτι ώρες περίεργες, είναι λες και είναι όλα μέρος μιας κρυφής του αποστολής να μου φτιάχνει κάθε μέρα το κέφι. Και να κάνει αυτό το άδειο κομμάτι της ζωής μου λιγότερο τρομακτικό.

Ακαφεϊνέ

2008-05-04T14:34:00.005+03:00

Πώς να είναι μισογεμάτο το κωλοποτήρι, όταν ξύπνησα πριν λίγο και έχω πονοκέφαλο και ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΦΕ, για τ'όνομα του Χριστού και της Παναγίας και όλων αυτών, δεν έχω καφέ! Ούτε νεσκαφε, ούτε ελληνικό, ούτε τίποτα. Και το δράμα μου κορυφώνεται: είναι Κυριακή, άρα κλειστά τα γ***μένα σουπερμάρκετ, ο ένας το κάνει όλη μέρα, η άλλη διαβάζει, ο τρίτος ο χαμένος είναι ακόμα χίλια μίλια μακρυά και δεν μπορώ να πάω έτσι μόνη μου, ξέμπαρκη για καφέ και επίσης δε γουστάρω να πάω στα σταρμπαξ και να πάρω αυτή την μαλακία τον νταμπλσοτ εσπρέσο διότι με νευρίασαν χθες που ήταν όλο πάγος και δυο τρεις σταγόνες καφές και δε γουστάρω τίποτα άλλο διότι είναι όλα του στυλ ζουμί με μπανάνα, σοκολάτα, καρύδα, φράουλα, μακιάτο. Επίσης να προσθέσω ότι ο καφές σε χάρτινο ή πλαστικό μου τη σπάει και να ήταν και καλός πάει στα κομμάτια, ΑΚΟΜΑ δεν έχω βρει πουθενά καφέ που να πίνεται σε αυτή την πόλη και τώρα που το σκέφτομαι όλοι οι καφέδες που τους παίρνεις σε αυτό το κωλοποτηράκι είναι χάλια. Και είναι και αυτές οι υστερικές οι γριές στον σκάι που πάνε και καθαρίζουνε κάτι βρωμόσπιτα, ασταδιάλα, αηδίασα μεσημεριάτικα και δεν έχω φάει τίποτα ακόμα και δεν έχω πιεί και καφέ (μην ξεχνιόμαστε). Θα ξαναπέσω για ύπνο, δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω, εκτός από αυτά τα κουλουράκια, α ρε θείτσα αθάνατη, μα τώρα που το θυμήθηκα πρέπει να βγάλω και τα ρούχα απ'τη βαλίτσα. Τελείωσε και η φασίνα στον σκάι, τώρα είναι αυτή η άλλη ηλίθια εκπομπή με εκείνη τη χοντρή αγγλίδα σπαστική νταντά που μπουκάρει στα σπίτια του κόσμου και βάζει τα κωλόπαιδα τους σε τάξη και μέχρι να γίνει αυτό τα κωλόπαιδα τσιρίζουν, πολύς θόρυβος. Α δεν είμαι καλά, κάτι πρέπει να κάνω. Και τι κάθομαι και γράφω τώρα; Τι κατάλαβα; Δεν ξέρω.

Καλοκαιριάζει

2008-05-03T20:35:00.004+03:00

Κοιμόμουν σε όλη τη διαδρομή, ξυπνούσα απλώς για να αλλάξω μέσο συγκοινωνίας. Κατά τις δύο έφτασα και ανοίγοντας την πόρτα μού φάνηκαν όλα καινούρια. Όχι ότι άλλαξε κάτι στο χώρο, ήταν όλα στη θέση τους, ακριβώς όπως τα είχα αφήσει δώδεκα μέρες πριν, ίσως με λίγη σκόνη παραπάνω και μια υποψία κλεισούρας. Άνοιξα το παράθυρο και γέμισε το δωμάτιο με ζεστό φως. Ένιωσα μια ευφορία, μια διάθεση για όμορφα πράγματα, μια άνευ λόγου ευτυχία.

Το απόγευμα κατεβήκαμε για μια βόλτα στην πόλη. Καφές στην πλατεία, η αιώνια ρέμβη ενός αργόσχολου μυαλού. Μικρή γεύση από καλοκαιρινές διακοπές. Μετά στο μόλο, όπου συνηθίζουμε να λύνουμε τα προβλήματα της ανθρωπότητας, καμιά φορά και τα δικά μας. Γύρισα σπίτι και κάθισα στο μπαλκόνι, τι υπέροχη μέρα. Ρε λες να είναι μισογεμάτο τελικά;

Βραδινές περιπλανήσεις

2008-04-30T13:49:00.002+03:00

Βαριόμουν πολύ να βγω, ήθελα να καθίσω σπίτι και να μιζεριάσω. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πώς βρέθηκα σ'εκείνο το μαγαζί στην εντός των τειχών, ρετρό και μελαγχολική παλιά πόλη. Παράγγειλα μια περίεργη μπύρα. Από μουσική το μέρος ήταν επιεικώς απάλευτο. Μετά την τρίτη μπύρα έγινα σχεδόν ευχάριστη. Πρόσεξα ότι ήμουν το +1 της παρέας, η μονάδα που έκανε τον άρτιο αριθμό των ατόμων περιττό. Ξαφνικά ένιωσα πολύ μονάδα. Μετά άρχισα να ζαλίζομαι. Για μερικά δευτερόλεπτα ήρθε στο μυαλό μου σαν παραίσθηση. Τα μάτια του. Μια απωθημένη σκέψη. Και καλά...

Στο αμάξι αποκοιμήθηκα, οι υπόλοιποι γελούσαν μου φαίνεται με κάποιο αστείο. Μόλις ξάπλωσα στο κρεβάτι μου, με πήρε ο ύπνος χωρίς σκέψεις.

Πλήξη

2008-04-29T18:20:00.004+03:00

Το μεσημέρι κλείστηκα πάλι στο μπάνιο. Μετά από εφτά λεπτά με έψαξαν. Ήταν η ώρα του φαγητού. Δεν πεινούσα κι έτσι τάισα όλο το φαγητό μου στη γάτα, η οποία γουργούριζε κάτω από το τραπέζι. Έχει γίνει τεράστια. Η μάνα μου μου είπε νευριασμένα να βγάλω τη γάτα έξω. Νομίζω πως η μάνα μου και η γάτα αγαπιούνται βαθειά, γι'αυτό τσακώνονται όλη μέρα. Η γάτα για να την εκδικηθεί εξαφανίζεται και η μάνα μου την ψάχνει.

Νυστάζω και βαριέμαι. Οι φωνές μού σπάνε τα νεύρα σχεδόν όσο και η dial up. Πεθυμώ τα εικοσιπέντε τετραγωνικά ησυχίας μου.

Νυχτερινή επινόηση

2008-04-28T01:02:00.006+03:00

Με πήρε τηλέφωνο μια φωνή από τα παλιά. Νομίζω πως τον λένε πρώτο έρωτα. Θυμήθηκα ένα απόγευμα που είχα κόψει το δάχτυλό μου πολύ βαθειά και το φίλησε. Και μετά μ'αγκάλιασε και ήπια ένα χυμό πορτοκάλι, παρόλο που δε μ'αρέσει. Θυμήθηκα κι ένα άλλο απόγευμα που έκανε ζέστη και φορούσα μια άσπρη φούστα και μου είπε πως μ'αγαπά μα δεν τον πίστεψα. Μα τώρα τον πιστεύω, με διαφορά φάσης βέβαια, αλλά τον πιστεύω.

"Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριιστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι."

Τα Πάθη VI

2008-04-26T00:49:00.002+03:00

Αναρωτιέμαι αν ο Χριστούλης είναι αυτός που τον κρεμμάνε σε σταυρούς και τον περιφέρουν σε επιταφίους. Αν έχει πατέρα ή είναι ορφανό ή απλά φύτρωσε σαν τα λάχανα. Αν έμοιαζε στον Ρόμπερτ Πάουελ, το γαλανομάτη Χριστούλη του Τζεφιρέλι, που τρώμε στη μάπα κάθε Πάσχα. Αν, αν... Πιστεύω πως ο Χριστούλης είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.

Σήμερα το απόγευμα σκέφτηκα τον γιάννη. Όλα ήταν απλά μαζί του. Μετά κοιμήθηκα τρεις ώρες.

Τα Πάθη V

2008-04-24T23:46:00.005+03:00

Στις οκτώ και τέταρτο το πρωί έπινα καφέ στην κουζίνα υπό τους ήχους της μητρικής μουρμούρας. Σε όλα απαντούσα με ένα "μμ", μέχρι που στο τέλος τα κατάφερε και με εκνεύρισε, πήρα τον καφέ και πήγα στο δωμάτιό μου. Άνοιξα τα παράθυρα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Μιάμιση ώρα και ένα τηλεφώνημα μετά, βρισκόμουν στο αμάξι με κάποιον που ίσως καταλαβαίνει. Του εξομολογήθηκα ότι για να βρω λίγη ησυχία κλείνομαι στο μπάνιο και γέλασε. Βάλαμε ραδιόφωνο και τραγούδησα με πραγματικό πόνο και πολύ φάλτσα το "πες μου θάλασσα", μια καλή στιγμή της Πρωτοψάλτη. Μετά από κανα 2ωρο φτάσαμε στον προορισμό και βρήκαμε τους άλλους. Καθίσαμε μέχρι το απόγευμα, δοξάσαμε το τρίπτυχο καφές-φαϊ-καφές και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.

Μπήκα σπίτι με τίποτα-δεν-μπορεί-να-μου-τη-σπάσει διάθεση. Η αδερφή μου όμως έχει μονίμως αυτή την εντύπωση ότι όλοι ασχολούμαστε ή πρέπει να ασχοληθούμε με τα ηλίθια προβλήματά της (ελλείψει σοβαρότερων, τα οποία απεύχομαι να αποκτήσει). Της σκίστηκε το καλσόν, της έσπασε το νύχι, της πετάει μια τούφα, αγόρασε κάτι παπούτσια που τελικά δεν της αρέσουν και γιατί να πάρει αυτά και όχι τα άλλα και έλα, ασχολήσου λίγο μαζί μου, πιστεύεις ότι έπρεπε να πάρω τα άλλα; α δεν έχεις δει τα άλλα. οκ τότε, ποιο φόρεμα να βάλω, νομίζω πως αυτό μου πάει πιο πολύ και... ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Κλείστηκα πάλι στο μπάνιο, κάθισα στο πάτωμα, πέρασε λίγη ώρα, με έψαξαν. Αυτό γίνεται από τότε που με θυμάμαι. Φυσικά πριν από δεκαπέντε χρόνια ήταν διαφορετικό, το να κλείνομαι στο μπάνιο και να με ψάχνουν σήμαινε επιβεβαίωση, σημασία, ενδιαφέρον. Γούσταρα. Τώρα κλείνομαι στο μπάνιο με την ελπίδα να μη με βρουν ή να μη με ψάξουν ποτέ. Με έπιασε πάλι αυτή η επιθυμία να ξαναπεθάνω, αυτός ο ίλιγγος. Μετά το ξανασκέφτηκα, δεν είχα κανένα λόγο. Ίσως είναι ανόητο πια και το να μπαίνω στη διαδικασία να ρωτάω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να μάθω τι νιώθω. Δε νιώθω τίποτα.

Τα Πάθη IV

2008-04-24T00:36:00.004+03:00

Ξαπλωμένη διαγώνια στο κρεβάτι μου, κοιτούσα το ταβάνι προσπαθώντας να διακρίνω μέσα στο σκοτάδι τις γραμμές της ξύλινης επένδυσης. Από τα δύο παράθυρα, μέσα από τις κουρτίνες, έμπαινε ένα φως άσπρο και ασημένιο, που έκανε το σκοτάδι του δωματίου πολύ όμορφο. Το αγαπώ αυτό το δωμάτιο. Το σκούρο ξύλο στα έπιπλα και το σίδερο στο κρεβάτι και τις λευκές κουρτίνες. Τα δυο παράθυρα, το ένα στη δύση και το άλλο στο νότο. Το τελευταίο φως μιας μέρας γεμάτης, που το πλημμυρίζει κάθε απόγευμα.

Άνοιξα το παράθυρο που βλέπει στην αυλή και κάθισα στο πεζούλι. Σχεδόν καλοκαίρι. Η γάτα κοιμόταν μακαρίως στο καλάθι της. Φύσηξε ένα αεράκι ζεστό, που έφερε κοντά μου μια μυρωδιά από γιασεμί.

Σκέφτηκα Ελύτη και Επτά Νυχτερινά Επτάστιχα.

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή
Έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ’ άστρα!

Τα Πάθη ΙΙΙ

2008-04-22T22:28:00.002+03:00

Σήμερα η μάνα μου με είπε άθεη. Για μερικά λεπτά ένιωσα ενοχλημένη. Μετά ξαναγύρισα στο κρεβάτι.

Τα Πάθη ΙΙ

2008-04-21T23:28:00.005+03:00

Είμαι επιτέλους σπίτι μου. Στο λατρεμένο κρεβάτι μου. Τα σεντόνια μοσχοβολάνε καθαριότητα και γενικά όλο το σπίτι και μ'αρέσει πολύ να το παρατηρώ, την αγαπώ αυτή την αστική καθαριότητα, αλλά όπως την αγαπάει ο λύκος της στέπας. Ήρθα σπίτι και ο μπαμπάς με αγκάλιασε, η μαμά με απείλησε με ντολμαδάκια και παστίτσια (γιατί δεν τρώω τίποτα λέει) και τελικά με αγκάλιασε κι αυτή. Έκανα μπάνιο και ξάπλωσα. Και τώρα, παραθέτω αυτούσια μια χαρτοπετσέτα που έγραψα ενώ περίμενα:

Ώρα πέντε και δέκα.

Είμαι σε μια αίθουσα αναμονής. Γράφω σε μια χαρτοπετσέτα του γρηγόρη μικρογεύματα επειδή δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω μέχρι τις έξι. Μου τη δίνουν οι αίθουσες αναμονής. Μου τη δίνει να περιμένω. Τρώω κάτι σοκολατάκια τα οποία και καλά είχα πάρει για τη μάνα μου. Νυστάζω. Είχα μπει στο τρένο στις δώδεκα το μεσημέρι. Ένα κάθισμα παραπέρα ήτανε μια χοντρή που μιλούσε στο τηλέφωνο και έψαχνε ταυτόχρονα μια τεράστια ατζέντα με δεκάδες δουλειές που είχε να κάνει. Αντιπαθώ τις ατζέντες. Ένιωσα να αντιπαθώ και τη χοντρή. Έτρωγε μπέργκερ και πατάτες. Διαπίστωσα ότι είχα ξεχάσει να φάω. Ένας φίλος της προαναφερθείσας μπήκε λίγο μετά. Τον φώναξε Χοσέ ή Χόρχε. Μπορεί και Χούλιο, δεν ξέρω. Ήρθε και κάθισε στην κενή θέση ανάμεσα σε μένα και στη φίλη του. Αυτή άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα. Αυτή μιλούσε, αυτός άκουγε και κουνούσε το κεφάλι σαν να συμφωνούσε. Αυτό συνεχίστηκε για πολλή ώρα. Ήθελα να της πω ότι δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ και η φωνή της μου προκαλούσε πονοκέφαλο. Είμαι σίγουρη πως και ο Χόρχε τα'χε παίξει, όπως κι εγώ. Αν είχα ένα μήλο θα της το έχωνα στο στόμα για να σταματήσει να μιλάει. Είχαν περάσει δύο ώρες και η ακατάσχετη φλυαρία της δεν είχε τελειωμό. Άρχισα να σκέφτομαι τρόπους να την εξοντώσω. Σκέφτηκα να της φορέσω την κιθάρα του Χούλιο καπέλο. Κάποτε κατέβηκε, χωρίς όμως να σταματήσει να μιλάει. Ευχήθηκα από μέσα μου να πάθει φαρυγγίτιδα και να κάνει δυο μήνες να ξαναμιλήσει.

Είμαι ακόμα στην αίθουσα αναμονής. Έχω γράψει και στις δύο μεριές της χαρτοπετσέτας, με πολύ μικρά γράμματα. Ελπίζω σε μια καλύτερη χαρτοπετσέτα στο αεροπλάνο.

Ώρα εφτά και τέταρτο.

Οι χαρτοπετσέτες στο αερολάνο είναι όντως καλύτερες, αλλά έχει μείνει λίγος χώρος ακόμα σε αυτήν εδώ. Σήμερα δε θελω φίλους μιας χρήσης. Είμαι ακόμα εκνευρισμένη με τη χοντρή στο τρένο. Λέω να κοιμηθώ.

Τα Πάθη Ι

2008-04-21T03:01:00.006+03:00

Σήμερα ξύπνησα με χαρούμενη διάθεση μπορώ να πω. Έβαλα ένα φόρεμα με λουλούδια, εντελώς καλοκαιρινό, δεν ήθελα τίποτα λιγότερο από αυτό. Κατέβηκα για Κυριακάτικες εφημερίδες που τόσο πολύ μ'αρέσουν διότι είναι σαν έκπληξη κίντερ, γεμάτες περιοδικά και ταινίες και δωράκια, σχεδόν γελοίες. Στο δρόμο σκεφτόμουν με ποιο τρόπο να την κάνω αύριο. Λεωφορείο ή τρένο, τρένο ή λεωφορείο; Ήθελα απεγνωσμένα να αποφύγω εκείνη τη βροχερή διαδρομή με λεωφορείο. Είχε ήλιο και έκανε ζέστη σήμερα. Βρέθηκα στο σταθμό των τρένων, ήθελα να πάρω μια μυρωδιά από φευγιό, δεν μπορούσα να περιμένω. Γύρισα στο σπίτι και μαγείρεψα αλα πουτανέσκα- με ό,τι υπήρχε στο ψυγείο και στο ντουλάπι. Στο τέλος βγήκε κάτι σε κοτόπουλο με μπιζέλια και πατάτες, αλλά δεν πέτυχε και πολύ η σάλτσα. Πήγαμε για καφέ στην πλατεία και καθίσαμε τέσσερις ώρες και παίζαμε χαρτιά και βριζόμασταν. Μετά νύχτωσε. Πήγαμε στον ΟΣΕ και πήρα εισιτήριο και τους φίλησα όλους και τους είπα καλό Πάσχα. Πήρα μια ταινία και την είδαμε με μια φίλη μου. Μετά έφυγε η φίλη μου και σκέφτηκα ότι ίσως θα πρέπει να ρίξω κανα ρούχο στη βαλίτσα μου και να πλύνω τα πιάτα, αλλά βαριόμουν και έπιασα την κουβέντα στο μσν με ένα φίλο και μετά με ένα γκόμενο αγγλο-ιταλο-μαλτέζο (ή κάτι τέτοιο) που μου λέει όλη την ώρα ότι του αρέσουν τα μαλλιά μου (έχει πήξει με τις ξανθοαγγλίδες, δεν τον παρεξηγώ). Σήμερα μου είπε ότι θέλει να έρθει στην Ελλάδα, μετά μου είπε να παντρευτούμε και να ζήσουμε στη Μάλτα ή στη Σικελία και να του κάνω και πέντε παιδιά. Γύρω στις 2:00 αποφάσισα να μην κοιμηθώ απόψε και γούσταρα διότι ήταν από επιλογή και όχι από γαμ*μένη αϋπνία. Είναι τρεις και κάτι τώρα που γράφω και αυτό δεν είναι ημερολόγιο. Προσπαθώ να επιλέξω συνταξιδιώτη για αύριο και είμαι ανάμεσα σε Κάφκα, Καζαντζάκη και Beaute Μαϊου. Η γειτόνισσα με ενοχλεί ως συνήθως με τις μουσικές της επιλογές. Θέλω να της κάνω κακό, αλλά πρέπει να βάλω τα ρούχα μου σε μια βαλίτσα πρώτα. Και να φροντίσω για την πνευματική μου επιβίωση τόσες μέρες με ντάιαλ-απ-γαμ**ται- ταχύτητα. Δυο τρεις ταινίες, κανένα cd... Ίσως Καζαντζάκης, θέλω να ξαναβρώ ένα Θεό. Ακούω Radiohead. Βαριέμαι. Θέλω καφέ. Περιμένω το μεσημέρι αλλά δε θέλω να κάνω τίποτα μέχρι εκείνη την ώρα. Και οπωσδήποτε δε θέλω να πλύνω τα πιάτα.

Καλημέρα και καλή τύχη

2008-04-18T12:44:00.002+03:00

Ξυπνάω με ένα αόριστο πόνο στο στομάχι ή λίγο πιο κάτω. Σέρνομαι μέχρι το μπάνιο. Εικοσιοκτώ μέρες νταν. Σχεδόν ακούσια ανοίγω το νερό και για τα επόμενα δέκα λεπτά δε σκέφτομαι τίποτα. Φοράω το γελοίο ροζ μπουρνούζι μου- για τη μάνα μου δε θα μεγαλώσω ποτέ- και φτιάχνω καφέ. Δυο γουλιές και ένα "no surprises" μετά, τσεκάρω μέιλς, στέλνω ηλεκτρονικές καλημέρες, κοιτάζω αδιάφορα google νέα και παίρνω μάτι τον απέναντι που μόλις ξύπνησε. Όταν η καφεϊνη στο αίμα μου επανέρχεται στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα, αποφασίζω να διαβάσω. Οι σημειώσεις άθλιου γραφικού χαρακτήρα που εξασφάλισα, υποστηρίζουν την ύπαρξη "αντιπαθητικής" ιδιότητας. Αν και δε μου κάνει καμία εντύπωση- θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αυτό- κοιτάζω λίγο καλύτερα και διαπιστώνω ότι πρόκειται για αυτοπαθητική ιδιότητα. Πίνω και την τελευταία γουλιά καφέ και ο πειρασμός να μαζέψω τα πράγματά μου και να φύγω ΤΩΡΑ για διακοπές του Πάσχα ολοένα και μεγαλώνει. Μου μένουν άλλες δεκαεννιά ώρες μέχρι την πρόοδο. Πολλά μπορούν να συμβούν μέσα σ'αυτές τις δεκαεννιά ώρες. Μπορώ να μάθω όλα αυτά τα ακατάληπτα θεωρήματα και τις αποδείξεις τους, μπορώ να λύσω την υπόθεση Riemann, να προταθώ για νόμπελ, όσκαρ ή πούλιντζερ (most likely) ή απλώς να αφήσω τα πείσματα και να πάω για καφέ στον απέναντι.

Άλγεβρα-Εγώ σημειώσατε 1

I don't

2008-04-17T13:50:00.003+03:00

Με πήρε τηλέφωνο η αδερφή μου και μου είπε ότι αρραβωνιάστηκε, δηλαδή αυτός της πήρε ένα δαχτυλίδι με όλα τα έξτρα και αυτή είπε το αϊ ντου. Μου ακουγόταν πολύ προβληματισμένη και ανησύχησα, τη ρώτησα τι έχει και μου είπε "καλά, εγώ αυτό ήθελα;". Ενός λεπτού σιγή. Θυμάμαι την αδερφή μου να έχει αυτό το μπάρμπι όνειρο παιδιόθεν. Να μεγαλώσει, να σπουδάσει, να βρει τον Κεν και να παντρευτούν. Η μία και μοναδική της κούκλα ήταν πάντα βασίλισσα της ομορφιάς, παντρεμένη, με ένα παιδί. Οι δικές μου άπειρες κούκλες ήταν χωρισμένες ή μοιράζονταν τον ίδιο Κεν, σε διαφορετικά όμως επεισόδια, για να διατηρείται η ηθική τάξη ή απλώς για να μην υπάρξει σύγχυση. Όταν δε ο Κεν της δικιάς της αποδήμησε εις Κύριον (από ατύχημα), η αδερφή μου απαίτησε για την κούκλα της έναν από τους δικούς μου Κεν και εγώ ήμουν μικρότερη, άρα εξ ορισμού έπρεπε να υποχωρήσω. Έτσι μια από τις κούκλες μου χώρισε και η δικιά της ξανάφτιαξε τη ζωή της και ήταν πάλι βασίλισσα της ομορφιάς, παντρεμένη, με ένα παιδί.

Τώρα πίσω στο θέμα μας. Το αγόρι της αδερφής μου είναι διαβολικά κοντά στο πρότυπο Κεν, του μοιάζει κιόλας. Ωραίος, σοβαρός, έξυπνος, με καλό σκοπό, αυτός που κάθε μαμά και κάθε μπαμπάς ονειρεύονται για την κόρη τους, και προσωπική μου συμπάθεια. Όλοι λοιπόν θα ήμασταν χαρούμενοι αν η αδερφή μου έλεγε το αϊ ντου- όπως και έγινε. Επίσης όλοι πιστεύαμε πως ήθελε αυτό το δαχτυλίδι όσο τίποτα στον κόσμο, εγώ μάλιστα είχα την υποψία ότι αγόραζε εδώ και καιρό περιοδικά με νυφικά και όλα αυτά. Τώρα τι άλλαξε και άρχισε να αμφισβητεί τον κουκλόκοσμό της; Τη διαβεβαίωσα πως αυτές οι αμφιβολίες δεν ήταν τίποτα άλλο από αυτή την κρίση που πιάνει όλο τον κόσμο πριν από ένα μεγάλο βήμα σαν κι αυτό, μα δεν ήμουν και σίγουρη. Και δηλαδή πώς ήθελε να ξέρω, δεν έχω ξαναπαντρευτεί, δε μου έχει καν περάσει από το μυαλό η ιδέα ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να πω αϊ ντου σε ένα τύπο με δαχτυλίδι, δεν πιστεύω καν πως θα υπάρξει ποτέ τέτοιος τύπος. Πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, και αφού μου ανέλυσε όλους τους ηλίθιους λόγους για τους οποίους δεν ξέρει αν έκανε το σωστό, την καθησύχασα λέγοντάς της πως σε λίγο καιρό όλα θα ξεκαθαρίσουν και όλα θα είναι καλά. Και δε θα το'λεγα αυτό αν δεν την ήξερα καλύτερα από τον καθένα, αν δεν ήμουν σίγουρη πως αυτό θέλει και πως αυτό θα την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη. Άντε και στα δικά σας.

Η σκιά του οδοιπόρου

2008-04-16T02:06:00.008+03:00

Κατά τις δέκα και τέταρτο με περίμενε η φίλη μου έξω από τον κινηματογράφο. Θα βλέπαμε μια ισπανόφωνη ταινία με τον πρόσφορο-για-κράξιμο-από-τους-κάφρους-φίλους-μας τίτλο "Η σκιά του οδοιπόρου" (La sombra del caminante). Φανερά επηρεασμένες από το άγριο δούλεμα που τύχαμε δυο ώρες πριν, ενώ τρώγαμε με τους εν λόγω κυρίους- ο Θεός να τους κάνει- περιμέναμε να δούμε κάτι βαριά και αστεία κουλτουριάρικο, του στυλ μια ατάκα ανά μισάωρο, βλέμμα στο άπειρο, μια κάμερα όλη κι όλη, γενικά μια λόου μπάτζετ παραγωγή ανεξάρτητου κινηματογράφου- απ'τις κακές. Από κόσμο, περιμέναμε καμιά δεκαριά άτομα, κυρίως γκόμενες με φούστες μέχρι το πάτωμα και ταγάρια και τίποτα ψευτοδιανοούμενους σαραντάρηδες... Μπαίνοντας στην αίθουσα, διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος ήταν όντως λίγος, προς μεγάλη μας έκπληξη απουσίαζαν τα ταγάρια, ενώ οι ψευτοδιανοούμενοι εκπροσωπούνταν επάξια από ένα τυπάκο αξύριστο, με μαύρο πουκάμισο, υπεύθυνο για αυτή τη σπάνια προβολή, που πήρε το λόγο και άρχισε να μας πρήζει με κινηματογραφική ευλάβεια για το αριστούργημα που θα ακολουθούσε, επιτυγχάνοντας τη μέγιστη τιμή ξενερώματος, πριν καν αρχίσει η ταινία. Κάποτε σταμάτησε να μιλάει και έσβησαν τα φώτα. Η αλήθεια είναι πως, αν και η ταινία δεν ήταν και από τις καλύτερες που έχω δει- η κακή χρήση της κάμερας σε ορισμένα σημεία ήταν απλώς εκνευριστική- παρ'όλα αυτά είχε τις στιγμές της και ήταν αρκετά δυνατές στιγμές μπορώ να πω. Αυτό που μου άρεσε, ήταν το γεγονός ότι τα μηνύματα δε συνέρρεαν πανταχόθεν, αλλά ήταν ξεκάθαρα και απλά και όμορφα. Δυο άνθρωποι που απλώς ζητούσαν επικοινωνία, συντροφικότητα, εμπιστοσύνη. Ανθρώπινες, καθημερινές ανάγκες. Το σενάριο, ίσως λίγο υπερβολικό για εμάς, μια τραγική όμως πραγματικότητα για την Κολομβία, ήταν απλώς το όχημα για κάτι πολύ ανώτερο.

Γενικά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση αυτή η ταινία. Μια χώρα πνιγμένη στο αίμα από τους εμφυλίους, με το εμπόριο ναρκωτικών να οργιάζει, με τους ανθρώπους καταρρακωμένους από δεκαετίες βίας, στα όρια της φτώχειας ή και πολύ πιο κάτω. Μα και άνθρωποι που, παρά τα τραυματικά τους βιώματα και την άθλια καθημερινότητά τους, συνεχίζουν να ελπίζουν, ψάχνουν ακόμα το φως στα μάτια των ανθρώπων, θέλουν απλά να επικοινωνήσουν και τα καταφέρνουν.

Ατελές

2008-04-14T15:27:00.004+03:00

Τέσσερις και μισή το πρωί και το πήρα πια απόφαση ότι ο ύπνος απόψε για μένα θα παραμείνει ένας ευσεβής πόθος. Βγαίνω στο μπαλκόνι, η νύχτα είναι σχεδόν καλοκαιρινή, ο δρόμος έρημος, όλα τα παράθυρα σκοτεινά, πολυκατοικίες γεμάτες κανονικούς ανθρώπους. Σε μια τελευταία προσπάθεια να νυστάξω, αφήνομαι κάτω από το ζεστό νερό για ένα δεκάλεπτο. Φοράω μια μπλούζα που μάλλον δεν είναι δικιά μου και κάθομαι στον καναπέ. Τίποτα. Μηδέν εις το πηλίκο. Αποφασίζω να κάνω κάτι δημιουργικό, παίρνω το βιβλίο που το παράτησα ώρες πριν στο πάτωμα- τραπεζάκι δεν υπάρχει- και προσπαθώ να συγκεντρωθώ, μα λόγω ώρας όλα μου φαίνονται ακαταλαβίστικα. Μάθημα χρωστούμενο- νυν και αει- με λίγα λόγια ακατάληπτο, απάλευτο, ατέλειωτο (μπορώ να σκεφτώ πολλά ακόμα επίθετα με άλφα στερητικό). Παρ'όλα αυτά δε σκοπεύω να το βάλω κάτω, τουλάχιστον όχι αμαχητί, υπόσχομαι στον εαυτό μου μια μελετηρή αυριανή μέρα, εξαγοράζω τις όποιες τύψεις μου όπως-όπως και πατάω το play. Eternal sunshine of the spotless mind- μελαγχολίας συνέχεια. Jim Carrey στα καλύτερά του- αυτό και το Truman Show- Kate Winslet σχεδόν αδιάφορη, ποτέ δεν τη χώνεψα. Για μια στιγμή εύχομαι να υπήρχε όντως αυτό το delete, αυτή η δυνατότητα να ξεχάσουμε όσα μας πόνεσαν, να αφήσουμε πίσω τα δυσάρεστα, οριστικά. Να μην είναι απλώς καταστάσεις που "ξεπεράσαμε", αλλά να υπάρχει η επιλογή του "δεν υπήρξαν ποτέ". Χαμογελώ και διαφωνώ με τον ίδιο μου τον εαυτό. Αν αυτό ήταν το ιδανικό, η φύση θα μας είχε εφοδιάσει με αρετές χρυσόψαρου. Δεν το'κανε όμως. Κι έτσι θυμόμαστε για πάνω από λίγα δευτερόλεπτα, μερικές φορές για πάντα, κι αυτό μας κρατά ζωντανούς. Διότι θυμόμαστε γέλια και φωνές χαρούμενες, απογεύματα σε πλατείες και βράδια σε βεράντες, καλοκαίρια που μυρίζουν αλμύρα και Κυριακές γεμάτες χρώμα. Διότι θυμόμαστε και τα άλλα που μας πόνεσαν και μαθαίνουμε να μετράμε σωστά τις στιγμές, μαθαίνουμε τους ανθρώπους λίγο καλύτερα, γινόμαστε εμείς οι ίδιοι λίγο καλύτεροι...

Ξύπνησα μερικές ώρες μετά, στον καναπέ μου. Πρόσθεσα τρεις τελείες και έφτιαξα καφέ.

Rape me, my friend

2008-04-12T21:36:00.007+03:00

Κάθεται απέναντί μου και μιλάμε για όλα τα άσχετα. Που και που κοιτάζω το σημάδι. Ακούγεται ένα τραγούδι γνώριμο. Μου φέρνει ένα χυμό πορτοκάλι, του λέω πως δε μ'αρέσει και γελάει κάνοντας πως το θυμήθηκε. Κάθομαι στο κρεβάτι και παρατηρώ το δωμάτιο που δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ίδια ακαταστασία, ίδια τσιγαρίλα στον αέρα, η φωτογραφία από την Κέρκυρα ακόμα στο κομοδίνο. Σβήνει το τσιγάρο και κάθεται δίπλα μου. Γυρίζει απότομα προς το μέρος μου και μου λέει μη φύγεις. Δεν άντεχα να τον κοιτάζω. Ήταν ένας ίλιγγος του Κούντερα, μια ακατανίκητη επιθυμία πτώσης. Λίγη ώρα αργότερα, προσπαθούσα να ξαναβαφτιστώ, καθισμένη σε μια μπανιέρα με τα πόδια κοντά στο σώμα, όσο μικρότερη γίνεται, όσο λιγότερο εκτεθειμένη. Το νερό έκαιγε, μα ένιωθα μια ανακούφιση, μια ηρεμία, ένα κενό πρωτόγνωρο, σχεδόν ευχάριστο. Επιτέλους ένιωσα το μυαλό μου να αδειάζει από κάθε άσχημη σκέψη, που δεν αντικαταστάθηκε από μια χαρούμενη, αλλά τουλάχιστον έφυγε και έφυγε για πάντα.

Λεωφορείο ο πόθος

2008-04-10T20:23:00.011+03:00

Περίμενα συντροφιά με μια ΙΟΝ αμυγδάλου κοιτώντας κάθε δύο ή τρία λεπτά το δρόμο- τυπική αψυχολόγητη ενέργεια βιαστικού ανθρώπου- λες και θα'ρθει το λεωφορείο πιο νωρίς με αυτό τον τρόπο. Κάποτε ήρθε και ήταν σχεδόν άδειο- ευτυχία. Κάθισα και άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο. Τίποτα το αξιοσημείωτο, μέχρι που μπήκε μια κοπέλα με λεοπάρ παπούτσια και μια τεράστια λεοπάρ τσάντα-φρίκη. Κάθισε απέναντί μου και μετά από τέσσερα ή πέντε δευτερόλεπτα ένα επιφώνημα δήθεν έκπληξης έσπασε τη λεοπάρ σιωπή της. Συμφοιτήτρια, υπέθεσα. Η αλήθεια είναι ότι δε θυμόμουν καθόλου ούτε εκείνη, αλλά ούτε και την τσάντα, παρ'όλο που ήταν κάτι αξιομνημόνευτο, γι'αυτό απέφυγα οποιαδήποτε άλλη κουβέντα πέρα από τα τυπικά. Στην επόμενη στάση μπήκε μια γριά με κίτρινο καπέλο και κίτρινα γάντια, που έκλεψε μεμιάς την παράσταση από τη λεοπάρ, η οποία σηκώθηκε και ευγενικά παραχώρησε τη θέση της, σε μια συμβολική πράξη αναγνώρισης της ενδυματολογικής υπεροχής της γριάς. Δυστυχώς για μένα, η γριά κάθισε απέναντί μου και ήταν ένα θέαμα σαφώς αποκρουστικότερο από τη λεοπάρ τσάντα. Το πρόσωπό της ήταν κάτασπρο από πούδρα και γεμάτο ρυτίδες, τα μάτια της προέβαλλαν μέσα από πτυχώσεις δέρματος, κουρασμένα και άτονα, ενώ τα χείλη της ήταν κακοσχηματισμένα με ένα μπορντώ πολύ σκούρο κραγιόν. Για μια στιγμή μου ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από τη "Μαύρη Ντάλια". Γαμώτο πρέπει να πάρω ένα Mp3 πλέιερ.

Barbie Vs Reality

2008-04-09T13:27:00.002+03:00

Λοιπόν σήμερα, ενώ περίμενα στην ουρά του ταμείου του σουπερμάρκετ, πήρε το μάτι μου ένα κοριτσάκι που περίμενε με τη μαμά του στην ουρά του διπλανού ταμείου. Τα ψώνια της γριούλας μπροστά μου ατελείωτα, υπέθεσα ορθά ότι θα ακολουθούσε και διευθέτηση για αποστολή στο σπίτι- οπότε άρχισα να χαζεύω τη μικρή. Ροζουλί από πάνω μέχρι κάτω, με την Μπάρμπι ανά χείρας, ένα κινούμενο έγκλημα. Μοιραία, πέρασε από μπροστά μου η εικόνα του παιδικού μου δωματίου. Ρόζ τοίχοι, ροζ κουρτίνες, ροζ πάπλωμα, ροζ, ροζ, παντού ροζ. Κι έπειτα μια άλλη εικόνα, η μικρή μου γειτόνισσα να με παρακαλάει να παίξουμε με τις κούκλες. Η Μπάρμπι νύφη, η Μπάρμπι έγκυος, η Μπάρμπι που της τραβάς το μαλλί και μακραίνει. Ένας ξανθός παιδικός εφιάλτης. Εγώ να στήνω αρρωστημένα σενάρια- η shopping 'n' fucking προσωπικότητα της Μπάρμπι δε με ικανοποιούσε- και η μικρή γειτόνισσα να αντιδρά έντονα κάθε φορά που της προτείνω να παίξουμε το "Η Μπάρμπι πιάνει στα πράσα τον Κεν με την Μπι Μπι Μπο" ή "Η Μπάρμπι τρακάρει με το ροζ κάμπριο" και για το δεύτερο είχα ήδη ετοιμάσει επιδέσμους στα μέτρα της, από ένα μεγάλο κομμάτι που σούφρωσα από το ντουλαπάκι με τα φάρμακα. Τα καλοκαίρια η Μπάρμπι πήγαινε για μπάνιο στην μπανιέρα μου, την οποία για τις ανάγκες του σεναρίου, γεμίζαμε μέχρι εκεί που πάτωνε η Μπάρμπι. Θυμάμαι είχα προτείνει μια φορά πνιγμό της Μπάρμπι, κάτι που φυσικά απορρίφθηκε ασυζητητί, για να γίνει αποδεκτό με την προσθήκη του Κεν στο ρόλο του ναυαγοσώστη.

Το μεγαλύτερο σοκ το προκάλεσα στη γειτόνισσα όταν της ανακοίνωσα πως δε γουστάρω να ξαναπαίξω με κούκλες. Της χάριζα τα ρούχα και όλα τα υπάρχοντά τους, διότι καιρό τώρα εποφθαλμιούσα τα playmobil του αδερφού της, ίσως και τον ίδιο τον αδερφό της. Αυτή διαμαρτυρήθηκε, προέβαλε το ατράνταχτο επιχείρημα ότι τα αγόρια παίζουν με playmobil, τα κορίτσια με κούκλες. Εγώ- δυο χρόνια μεγαλύτερη- το έπαιζα πολύ μπροστά. Της είπα με ύφος ότι κι εκείνη θα βαρεθεί κάποτε τις κούκλες, μα δεν έδειξε να καταλαβαίνει. Το ίδιο απόγευμα τσακίστηκα με το ποδήλατο σε ένα δέντρο- να'ταν άραγε θεϊκό σημάδι για τη μικρή μου επανάσταση ενάντια στην τάξη των πραγμάτων;

"Δώδεκα και ογδόντα" και δώδεκα χρόνια μετά. Πληρώνω και γυρνάω στο κουκλόσπιτό μου, που καμία σχέση δεν έχει με τη μεζονέτα της Μπάρμπι, και κανένας Κεν δε με περιμένει ξαναμμένος. Εγώ και η Μπάρμπι ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Αυτή είναι ξανθιά, εγώ μελαχροινή. Αυτή φοράει μονίμως δωδεκάποντα, εγώ all star. Αυτή κολυμπάει μόνο μέχρι εκεί που πατώνει, εγώ ρίχνομαι ευχαρίστως στα βαθειά. Αυτή είναι κορίτσι για σπίτι, εγώ βγαίνω και ξεχνάω να γυρίσω σπίτι. Υπάρχει όμως μια κοινή τραγική μοίρα που ενώνει όλες τις Μπάρμπι και όλα τα κοριτσάκια αυτού του κόσμου: όλες μας, σε κάποια στιγμή της ζωής μας, την έχουμε πατήσει από κάποιο Κεν.

Όταν βαριέμαι να διαβάσω...

2008-04-08T22:41:00.004+03:00

...εφευρίσκω ηλίθιες δικαιολογίες για να μην το κάνω. Ξαφνικά το να μαζέψω το σπίτι, να κατεβάσω τα σκουπίδια, να πλύνω πιάτα, να χαζέψω άθλιες ελληνικές σειρές στην τι βι, να ξεφυλλίσω χαζοπεριοδικά, να κάνω μπάνιο για όγδοη φορά σήμερα κλπ, γίνονται καλοί λόγοι για να αναβάλω το διάβασμα- από κάπου πρέπει να πιαστώ. Το υποτιθέμενο διάβασμα γίνεται αφορμή να απολαύσω τεράλιτρα καφέ, να διαγράψω άπειρες φορές την τροχιά γραφείο-καναπές και τούμπαλιν και τελικά υποφέροντας από overdose καφεϊνης να αρχίσω να χτυπιέμαι με το martyr των depeche mode. Μετά από μεγάλη προσπάθεια, κάθομαι, ανοίγω το βιβλίο, είναι ένα απλό μάθημα, βαθιές ανάσες. Μπροστά στα μάτια μου αρχίζουν να χορεύουν σύμβολα και αριθμοί και μια φευγαλέα εικόνα της καθηγήτριας έτοιμης να ξεψυχήσει στην επόμενη απορία πεμπτοετή φοιτητή, εμείς οι υπόλοιποι να γελάμε και ξαφνικά αυτό το γέλιο να γίνεται καγχασμός και κλασική σκηνή από προβλέψιμο θρίλερ. Κλείνω το βιβλίο απότομα, μα δε διάβασα τίποτα πάλι, ο γείτονας κοιτάζει από απέναντι και χαμογελά, για πρώτη φορά δε με ενοχλεί το κατάφωρο μπανιστήρι, κλείνω την κουρτίνα και ξαπλώνω με το κεφάλι ανάποδα, τα πόδια στην πλάτη του καναπέ. Χτυπάει το τηλέφωνο μα το αγνοώ, αρχίζω να ζαλίζομαι, ξαπλώνω στο κρεβάτι, το ταβάνι δεν είναι μπεζ ολόιδιο με τους τοίχους- ήμουν σίγουρη για αυτό. Σβήνω τα φώτα, σκοτάδι, πεθαίνω για λίγο, μα και πάλι το τηλέφωνο χτυπά- ποιος διάολος είναι;;- τραβάω με μανία το σύρμα από την πρίζα ή όπως αλλιώς το λένε, ανάβω τα φώτα και είμαι ξανά εδώ και το βιβλίο ακόμα στον καναπέ παρατημένο, μα δε σηκώνει άλλη αναβολή. Εξάλλου έχω ξεμείνει από δικαιολογίες και σε λίγο και από καφέ.

Ντεκαφεϊνέ πλιζ

2008-04-04T03:02:00.007+03:00

Είναι άλλο ένα από εκείνα τα βράδια που ξέρω σίγουρα πως αύριο θα βαριέμαι να πάω στη σχολή και θα βαριέμαι να κάνω και ό,τι άλλο έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και απλώς θα περάσω την ώρα μου κάνοντας το απόλυτο τίποτα ή πίνοντας καφέ ή κοιτώντας το ταβάνι, που τώρα τελευταία διαπίστωσα ότι δεν είναι άσπρο και δε διαφέρει από τους τοίχους-είναι ένα μπεζ ολόιδιο με το μπεζ καθενός από αυτούς. Η τι βι λαλάει κάτι άθλια ουέστερν ή γουέστερν (δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό), τελεμάρκετινγκ και τελεφάκινγκ για τρία ευρώ το λεπτό που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο όσο περνάνε τα λεπτά. Λες και μόνο ανώμαλοι είναι ξύπνιοι στις τρεις το πρωί. Παίρνω τηλέφωνο μια φίλη μου, η οποία επιβεβαιώνει νυσταγμένα και νευριασμένα τους ισχυρισμούς της τι βι: με αποκαλεί ανώμαλη και με προτρέπει να πέσω για ύπνο ή να δω τηλεόραση και εκεί που πάω να της πω ότι αυτοί που φτιάχνουν το πρόγραμμα της τι βι υποθέτουν αυθαίρετα πως όσοι δεν κοιμούνται στις τρεις το πρωί είναι ηλίθιοι, με κακό γούστο στις ταινίες και σεξουαλικά στερημένοι, μου κλείνει το τηλέφωνο με τη φτηνή δικαιολογία ότι σε λίγες ώρες θα πρέπει να ξυπνήσει. Ανοίγω το ραδιόφωνο, με μια άγρια μαζοχιστική διάθεση να πετύχω κάποιο εκφωνητή της συμφοράς, με φωνή βραχνή από την τσιγαρίλα, να το παίζει σέξι και να απευθύνεται στους ξύπνιους στις τρεις το πρωί ακροατές, που εκτός από κακόγουστοι, ηλίθιοι και σεξουαλικά στερημένοι είναι πιθανότατα και χωρισμένοι, μοναχικοί, ρομαντικοί, με ιδιαίτερη αδυναμία στον Τζέιμς Μπλαντ και άλλους κλαψοτέτοιους. Δυστυχώς, η περιπλάνησή μου στα ερτζιανά αποβαίνει άκαρπη, κανένας εκφωνητής δεν πληροί τις άρρωστες προϋποθέσεις μου. Εκνευρισμένη πια, ψάχνω τραγούδια στον υπολογιστή, που τελευταία είναι τόσο καλός και συνεργάσιμος που σχεδόν με συγκινεί. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να ακούσω μουσική σε μια αξιοπρεπή ένταση- κάθε προσπάθεια τερματίζεται με δύο ή τρία χτυπήματα στον τοίχο- αποφασίζω να πέσω για ύπνο. Κλείνω με την ελπίδα αύριο να είναι μια καλύτερη μέρα (ή νύχτα) για αυτούς που είναι ξύπνιοι στις τρεις και στις τέσσερις το πρωί και δε βλέπουν ουέστερν, δεν ενδιαφέρονται για όργανο γυμναστικής ή για εργαλείο που κόβει αγγούρια και κολοκύθια σε σχήμα έλικας ή μονόχωνου υπερβολοειδούς και δεν τη βρίσκουν με ξαναμμένα κορίτσια στην τι βι που περιμένουν τηλέφωνο και που-κατά τα άλλα- δεν έχω τίποτα εναντίον τους.

Παραισθήσεις

2008-04-02T22:37:00.004+03:00

Συννεφιά κι απογευματινός καφές. Δίπλα να περνούν τρένα και βιαστικοί επιβάτες. Το τραγούδι να με ακολουθεί με πείσμα παντού, να με κάνει να προσπαθώ να μπω στη συζήτηση, την οποία έχω χάσει εδώ και ώρα. Μα και πάλι να εξαφανίζομαι σε μια μισοτελειωμένη σκέψη, σ'ένα σταθμό, σ'ένα βροχερό απόγευμα, στα μάτια του. Ξαφνικά να νιώθω σαν ηρωίδα του Marquez- μια θλιμμένη πουτάνα της ζωής του. Κρυώνω, ξαναφοράω το σακάκι, το ξαναβγάζω. Με πονάει ο λαιμός, νομίζω πως έχω πυρετό. Θέλω να κλείσω τα μάτια, να αποκοιμηθώ, να διακτινιστώ στο κρεβάτι μου, να ξυπνήσω χωρίς πονοκέφαλο ή να μην ξυπνήσω ή να ξυπνήσω μετά από καιρό και όλα να είναι καλά. Φτάνω στο σπίτι χωρίς να το καταλάβω και είμαι πια σίγουρη πως είμαι άρρωστη και πως όλα αυτά είναι τριανταοκτώ και έξι παραισθήσεις. Και πως αύριο-μεθαύριο όλα θα είναι καλά.

empty spaces

2008-04-02T04:20:00.002+03:00

Άλλη μια μέρα πέρασε. Άλλη μια αθετημένη υπόσχεση. Ξύπνησα από το βίαιο χτύπημα του τηλεφώνου. Κάθισα στο κρεβάτι κρατώντας το κεφάλι μου μέχρι να σταματήσει να χτυπά ο διάολος. Ξανασωριάστηκα, ένιωσα να κρυώνω. Μετά από πέντε λεπτά χτύπησε το ξυπνητήρι. Αναγκάστηκα να σηκωθώ. Όλη η μέρα πέρασε αδιάφορα. Σχολή, μετά σπίτι. Περπάτημα στους δρόμους. Μου φάνηκε πως ήταν Κυριακή του Πάσχα ή Πρωτοχρονιά ή κάποια άλλη γιορτή που έφτανε στο τέλος της. Όσο περπατούσα, μου δημιουργούνταν η εντύπωση ότι είχαν σωπάσει οι πάντες και ακουγόταν σε όλη την πόλη, μες στα αυτιά του καθενός, ένα τραγούδι των radiohead που δε θυμάμαι τον τίτλο...

I'm not here
This isn't happening
I'm not here

Είναι τέσσερις και κάτι το πρωί. Δεν μπορώ να κοιμηθώ.