Γιατρέ μου

Χθες το βράδυ έπεσα από τις σκάλες και τσακίστηκα. Κάποιος εκ των λατρεμένων ενοίκων της λατρεμένης πολυκατοικίας, βρόμισε το πάτωμα, γλίστρησα κι έπεσα. Σήμερα το πρωί, αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο, αν και απεχθάνομαι τα νοσοκομεία από τα βάθη της ψυχής μου, διότι δε γινόταν αλλιώς, πονούσα σε βαθμό που δεν μπορούσα να το αγνοήσω.

Ντύθηκα, στολίστηκα, διότι είμαι το ακριβές αντίθετο της λέξης ασθενής, και πήρα το λεωφορείο για το νοσοκομείο, χωρίς συνοδεία. Αν και εκτιμώ το ειλικρινές ενδιαφέρον μιας συντρέχτρας, είτε αυτή είναι ένας καλός φίλος (ή φίλη) είτε είναι ο γκόμενος, προτιμώ τις στιγμές της αρρώστιας και της εξαθλίωσης να τις περνώ μόνη μου. Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι λύπηση, ντάντεμα και προδέρμ.

Μπήκα λοιπόν στο λεωφορείο με τους γέρους και τους ασθενείς και κάθισα με αρκετή προσπάθεια (το χτύπημα ήταν χαμηλά στη μέση). Στην επόμενη στάση μπήκε μια γριά, η οποία ήρθε και μπαστακώθηκε από πάνω μου, περιμένοντας προφανώς να σηκωθώ και να της παραχωρήσω τη θέση μου. Εγώ, που δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω κάτι τέτοιο, την αγνόησα επιδεικτικά, αλλά αυτή είχε κολλήσει επάνω μου, είχε χώσει την τσάντα της στη μούρη μου και με κοιτούσε με το ύφος "σαν δεν ντρέπεσαι, ακόμα κάθεσαι;". Ε λοιπόν αυτή τη δυναστεία της γριάς στα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν μπορώ να την καταλάβω. ΟΚ δε λέω, από ευγένεια εμείς οι νεότεροι θα πρέπει να παραχωρούμε τη θέση μας στους ηλικιωμένους, αλλά τελοσπαντων μη μας κάνουν να νιώθουμε και ενοχές όταν δεν το κάνουμε, ειδικά όταν η γριά είναι μια χαρά κοτσονάτη κι εγώ έχω πέσει από την κωλοσκάλα και πονάω παντού. Τι έλεγα; Α ναι. Με κοιτάει, την κοιτάω, με ξανακοιτάει... Τελικά ξέσπασα. "Σας παρακαλώ κάντε πιο πέρα, δεν μπορώ να ανασάνω. Και λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας παραχωρήσω τη θέση μου!". Αει στο διάολο πια.

Τελικά έφτασα στο νοσοκομείο και τράβηξα στα επείγοντα περιστατικά. Δεν είναι ότι περίμενα κάτι σε ER, δεν τρέφω και αυταπάτες, αλλά τέτοια αθλιότητα δεν τη φανταζόμουν. Επίσης μπορώ να κατανοήσω την ένταση και τα νεύρα των γιατρών, καθώς μιλάμε για μια δουλειά πολύ πιεστική, απαιτητική και κάτω από τις αντίξοες συνθήκες του ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου. Αυτό που δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα είναι τον σταρχιδισμό και την αναισθησία τους, διότι μαντάμ δε δουλεύετε σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, είστε γιατρός και έχετε να αντιμετωπίσετε τον ανθρώπινο πόνο. Δεν μπορείτε να κάθεστε και να συζητάτε με τη φιλενάδα σας για τα κωλοφωτιστικά που βάλατε στο κωλόσπιτό σας και ο άλλος δίπλα να πονάει και να περιμένει μια ώρα να του δώσετε σημασία. Ευτυχώς η εν λόγω καριόλα με παρέπεμψε σε άλλο γιατρό, που εκτός από κουτσομπολιό και καφεδάκι, έκανε και καμιά δουλειά.

Μετά από πολλές ακτινογραφίες και αφού τη γλίτωσα σχετικά φτηνά, με ένα μικρό ράγισμα στον τελευταίο κοκκυγικό σπόνδυλο και δύο ώρες στα επείγοντα, επέστρεψα σπίτι μου και μετακόμισα όλη μου την ύπαρξη στο κρεβάτι. Υπολογιστή, βιβλία, παυσίπονα, τηλεκοντρόλ (τα παυσίπονα τα παίρνω για αυτά που βλέπω στην τι βι). Για πες, πόσο λες να αντέξω; Μέχρι αύριο το μεσημέρι καλά είναι;